Samtíðin - 01.05.1971, Blaðsíða 17

SAMTÍÐIN
13
aði sig. Áður en langt um liði, mundi hún
geta komizt í kjólana hennar Mónu, hélt
hún, og orðið eins grönn og glæsileg og vin-
kona hennar — alveg eins fíngerð og Parísar-
sýningardömurnar á myndunum í kvenna-
blöðunum. Og þegar því takmarki væri náð,
mundi Brett Hunt áreiðanlega fara að lítast
á hana... Það var allt útlit fyrir, að óska-
draumur hennar mundi rætast.
Svo var það einn morguninn, að Brett
Hunt kom labbandi gegnum stóru skrifstof-
una á leið sinni inn í ritstjórnarherbergin.
Hann var með stærðar súkkulaðiöskju undir
hendinni. Öfundin blossaði upp í Jennýju,
þegar hún sá hann koma, því að hún vissi,
að nú mundi hann eiga erindi við Mónu. Ef
til vill væri hann með afmælisgjöf handa
henni?
Móna bjóst líka við, að hún ætti að fá
öskjuna. Hún varð því heldur en ekki von-
svikin, þegar ungi blaðamaðurinn strunsaði
framhjá skrifborði hennar og gekk til Jennýj-
ar.
„Ungfrú Burton,“ sagði Brett, um leið og
hann lagði súkkulaðiöskjuna á borðið fyrir
framan Jennýju, „ég kem til að kynna mig.
Ég heiti Brett Hunt. — Ég veit ekki, hvort
þér hafið veitt mér athygli, en ég vinn hér
í húsinu. Þér getið séð nafnið mitt í blaðinu
öðru hverju. Ég hef í fyilstu kyrrþey gefið
yður gætur, og nú er ég orðinn áhyggjufull-
ur.“
„Áhyggjufullur?" anzaði Jenný forviða.
Hún fór öll hjá sér, ednkum af því að hún
vissi, að Móna sat þarna og gaf henni nánar
gætur. Það var mikill viðburður í lífi henn-
ar, að Brett skyldi loksins beina fáeinum
orðum til hennar, en helzt hefði hún kosið,
að það hefði verið undir fjögur augu.
„Já, mjög áhyggjufullur,“ sagði Brett, „og
nú er ég kominn með smágjöf handa yður.
Gerið þér svo vel.“
„Þakka yður innilega fyrir,“ muldraði
Jenný.
„Gerið það fyrir mig að borða þetta súkku-
laði, ungfrú Burton. Ég fæ ekki betur séð en
að þér þjáizt af næringarskorti. Ef þér borðið
þetta ekki, tærizt þér upp og deyið, og mig
langar ekki til að fara að kaupa krans!“
Hann hló, hrifinn af fyndni sinni, og hélt
áfram inn á ritstjórnina.
„En dásamlegt!“ sagði Jenný.
MÓNA gekk til vinstúlku sinnar, studdi
annarri hendinni á mjöðmina og virti hana
fyrir sér. „Var hann að gera grín að þér?“
sagði hún í meðaumkunartón. „Taktu þér það
ekki nærri. Brett hefur svo einkennilegt
skopskyn eins og margir blaðamenn. Þeir eru
háðskir og miskunnarlausir. Láttu ósvífni
hans ekki á þig fá.“
Jenný varð að harka af sér til að verjast
gráti. En skömmu seinna, þegar Móna var
niðursokkin í vélritunina, opnaði Jenný
súkkulaðiöskjuna, og þá sá hún, hvar bréf
lá efst í henni. Hún áræddi varla að lesa
það. Var Brett ef til vill að draga enn frekar
dár að henni?“
Þá kallaði Móna úr sæti sínu: „Er hann
nú líka farinn að skrifa þér bréf? Hvað segir
hann í bréfinu?“
„Ekkert,“ svaraði Jenný og flýtti sér að
fela bréfið. Það var ekki fyrr en hún sá, að
Móna þurfti að skreppa inn í aðra skrifstofu,
að hún vogaði sér að lesa bréfið. Það var á
þessa leið:
Gætuð þér hugsað yður að borða með mér
í kvöld? Ég þekki góðan veitingastað, þar sem
hægt er að fá dásamlega rifjasteik og stein-
seljusósu. Svo getum við t. d. fengið epla-
skífur með rjóma í eftirmat. Ég held þér
verðið að borða vel til þess að líta eins vel
út og þegar þér komuð hingað. Ég er satt
að segja hrifinn af holdugum stúlkum, og ég
vildi feginn fá að sjá rauðu rósirnar blómstra
aftur á kinnum yðar, Jenný.
Móna gekk framhjá Jennýju og sá, að hún
sat með bréfið í hendinni. Hún fussaði bara,
snéri baki við henni og fór leiðar sinnar.
Skyldi Móna hafa séð, hvað Brett hafði
skrifað? Jenný vissi það ekki, en hún fann
það á sér, að hún mundi ekki geta haldið
áfram að búa með Mónu. Við því var ekkert
að segja. Mataræðið, sem Brett hafði stungið
upp á, að hún tæki upp, var að minnsta kosti
í algeru samræmi við það, sem hún amma
hennar í sveitinni hefði látið sér vel líka.
Síminn á borðinu hennar hringdi, og hún
tók hann. Hún heyrði rödd Bretts: „Jæja,
hvað segirðu, Jenný?“ spurði hann.
„Ég segi já,“ svaraði Jenný og brosti af
ánægju. Og síðan fór hún heldur betur að
gæða sér á súkkulaðinu.
Kvæntir menn hafa hringa á baug- /
fingrunum, en ókvæntir menn hafa þá
stundum kringum aiigun.