Faxi - 01.12.1985, Page 7

ég man ekki neinn sult í minni
bernsku, síður en svo.
En nú var meiningin að riíja upp
eitthvað um jólin, og þá kemur í
hugann atvik sem gerðist haustið
1919. Nú kann einhver að hugsa
sem svo: nú er karlinn farinn að
ljúga í eyðurnar, þegar minnið
brestur, en svo er ekki, ég man
þetta mjög vel.
Sumarið 1919 var ég vikadreng-
ur á Utskálum, hjá þeim ágætu
hjónum Ásdísi Guðlaugsdóttur
Rafnar og séra Friðrik Rafnar. Það
haust átti ég að helja skólagöngu,
því haustið áður var ekki kennt
vegna fátæktar hreppsins. Nú var
það að ég fékk boð að koma út að
Útskálum, og tala við frúna. Ekki
gat ég látið mér detta í hug hvað
frúin vildi mér, en á tilsettum tíma
kom ég og gerði boð fyrir frúna,
hún tók mér með kostum og
kynjum, og skellti á mig remb-
ingskossi, það mátti ekki minna
vera, mikið varð ég vesældarleg-
ur, og frúin bara hló.
En erindið sem hún átti við mig
var, að gefa mér stígvél og vatns-
kápu, sem átti að vera sumar-
kaupið, og þótti gott. En hún
leiddi mig til stofu, og sýndi mér
hlut sem mér þótti mikið til koma,
en það var jólatré smíðað úr tré,
heimatilbúið og smiðurinn hét
Einar Sveinsson, þá orðinn gam-
all maður, og átti heima í Prests-
húsum, en átti kofa rétt austan við
Garðhús, og var þar við smíðar, og
gerði við og lagfærði kirnur og
koppa sem biluðu hjá fólki. Um
leið og ég sá þennan grip, sló þeirri
hugsun í höfuðið á mér, að ég ætti
.að smíða slíkan grip sjálfur.
, ,Hugsað get ég um himin og jörð,
en hvorugt smíðað, af því mig
vantar efnið í það“, en það var
lleira en efnisleysið sem háði mér,
kunnáttuleysið kom líka til.
En ég ákvað þarna á stundinni
að reyna þetta. Ég spurði frúna
hvar svona mislitur pappír væri
fáanlegur, hún kvaðst hafa fengið
hann í Reykjavík. ,,En ég á af-
ganga, sem þú mátt eiga.“ Síðan
opnaði hún skúffu, og tók þar upp
allmikið af svona pappír, sagði
mér að eiga, og reyna að smíða
jólatré.
Ég ákvað að ganga inn Bakka
með sjónum, í íjörunni var oft
margt að finna, og í þetta sinn hitt-
ist vel á, því ég fann svo að segja
allt, sem ég hélt að þyrfti til smíð-
innar. Þá er ég kom heim, fékk ég
mömmu skóna og kápuna og varð
hún mjög glöð, og taldi að nú væri
ég vel birgur fyrir veturinn, en ég
var með allan hugann við gripinn
ósmíðaða, og sinnti engu um káp-
una og skóna.
Nú tók ég að fást við tréð, og svo
sannarlega voru handtökin
klaufaleg en ég held að segja megi
að það hafi lagast með æfingunni.
Smíðastofan var svolítil kompa
innaf bæjardyrum, og ljósið var
kertisstubbur, svo sannarlega var
það ekki hættulaust. Eg var mjög
eldhræddur, og var því mjög vak-
andi fyrir þeirri hættu, sem af
þessu gat skapast. Ég varð að hafa
mig allan við, að ljúka smíðinni
fyrir jól, en það hafðist. Á þessu
jólatré voru 9 kerti og þau lagði
mamma til. Ég átti enga peninga.
Nú eru liðin 66 ár síðan þetta var,
og það er ég viss um, að aldrei
hefur meiri fögnuður rflct yfir
jólatré en þarna í litlu baðstofunni
á Sigríðarstöðum fyrir 66 árum.
Jólanóttin
Lag: Erla góða Erla
Stari ég á stjörnu
á stilltri jólanótt.
Engir heyrast hljómar
því hér er allt svo rótt.
Fyllist lífið frelsi
og friði, gleði’ og þrótt.
Blikar stjarnan bláa
svo blítt á sinni leið,
hrellda vill hún hressa
og hrinda allri neyð,
blítt hún öllum brosir
svo brautin verði greið.
Hljótt er allt í heimi
á helgri jóla-stund.
Norðurljósin loga
svo Ijóma jjöll og sund.
Glóir allt í geislum
sem gleðja dapra lund.
Berast unaðs-ómar
frá alheims dýrðar höll.
Ljómar allt af Ijósum,
svo ljóma slcer á völl.
Fyllist allt af friði
svo fagnað getum öll.
Ingvar Agnarsson
Það er ekki fyrir fátækling að
lifa, ef hann þarf að kaupa
heilsuna hjá lækninum og vitið
hjá lagamanninum.
0
— Ég hefi, segir nafnkennd-
ur rithöfundur nokkur, þekkt
margar stúlkur, sem aldrei
þorðu að koma á hestbak af því
að þær voru svo hræddar um að
hesturinn mundi fælast með
sig og fella sig af baki, aörar
hefi ég vitað varast að fara á sjó,
af því þær héldu að bátnum
mundi hvolfa undir sér, í hvað
góðu veðri sem væri ogenn hefi
ég vitað kvenfólk svo huglítið,
aöþað forðast að koma útþegar
dögghefir verið ájörðu, til þess
að væta sig ekki í fæturna, en
aldrei hefi ég vitað stúlku
bresta áræði til að giftast, og er
það þó vissulega meiri áhætta
en allt hitt.
0
í enskum vitfirringaspítala
var vitfirringunum einu sinni
haldin veisla. Þeir höguðu sér
óaðfinnanlega, segir sú sem
þetta hefur í frásögu fært. Það
var einungis eitt sem sýndi að
ekki var allt með felldu. Það
varð enginn þeirra drukkinn í
veislunni.
0
Sjómaður nokkur, sem átti
svarra fyrir konu, varð einu
sinni fyrir því að vofa ásótti
hann um nótt. Hann varð dauð-
skelkaður, en herti upp hug-
ann um síðir og segir, í eymdar-
ómi samt: Hver ertu? Sértu
engill, er líklegt að þú gjörir
mér ekkert illt, en sértu fjand-
inn sjálfur, þá vona ég að þú
farir ekki að áreita hann mág
þinn, því ég á hana systur þína
fyrir konu, eins ogþú veist lík-
lega.
0
Það er ekki auðlært að týna
niður því sem ljótt er eða rangt.
Margur vill miklu heldur láta
draga úr sér tönn heldur en
einhverja heimskuna eða
hleypidóminn, það er oft næsta
óþakklátt verk hvort tveggja.
FAXI 319