Faxi - 01.12.1985, Side 16

Kveðjuathöfh - veglegt hóf
Sunnudaginn 27. október sl. var
kveðjuathöfn í Grindavíkurkirkju. Séra
Jón Arni Sigurðsson, sem þjónað hafði
Staðarprestakalli frá 1948, var að láta af
störfum. Kirkjan og safnaðarheimilið
var þéttsetið kirkjugestum.
Séra Jón Árni flutti þar ágæta kveðju-
ræðu sem hér fer á eftir.
Við þetta tækifæri var Grindavíkur-
kirkju færð lágmynd af Sigvalda Kalda-
lóns að gjöf. Myndina gerði Ríkharður
Jónsson, myndhöggvari. Ragnar heit-
inn Asgeirsson hafði átt þessa mynd en
gefið hana Evu dóttur sinni fyrir um 25
árum. Eva taldi rétt að Grindavíkur-
kirkja ætti myndina, sem gerð var á
Grindavíkurárum tónskáldsins, en hann
var mikill kirkjunnar maður og mun
hafa aðstoðað þar við kirkjusöng í for-
föllum Arna Helgasonar organista, hafi
hann orðið veikur.
Eva Ragnarsdóttir og maður hennar
Önundur Asgeirsson voru viðstödd at-
höfnina en þau fólu Jóni Gunnlaugssyni
lækni tengdasyni Sigvalda að tilkynna
um gjöfína, sem komin var á góðan stað
í safnaðarheimilinu. Jón rakti í stuttu
máli sögu Sigvalda og fer erindi hans
einnig hér á eftir.
Eitt barn var skírt við messuna. For-
eldrar þess eru Skúli Eyfeld Harðarson
og Bryndís Hauksdóttir en hún er barna-
barn Árna Helgasonar organista, sem
hefði orði 106 ára þennan dag ef lifað
hefði. Barnið hlaut nafnið Petrúnella, en
Petrúnella Pétursdóttir var kona Árna.
Öllum kirkjugestum var boðið í Festi.
Þar beið hlaðið veisluborð. Svavar Árna-
son, organisti og sóknarnefndarformað-
ur var veislustjóri. Fluttar voru margar
ræður og afhentar gjafir til prestshjón-
anna. Rafnar Sigurðsson hafði orð fyrir
fyrstu fermingarbörnunum. Þau færðu
þeim hjónum fagurgert útskorið horn á
gullslegnum fæti.
Hafna- og Grindavíkursóknir gáfu ífú
Jónu Sigurjónsdóttur gullarmbandsúr
og séra Jóni gullvasaúr. Þessar gjafír af-
henti Borgar Jónsson úr Höfnum. Jón
Hólmgeirsson meðhjálpari afhenti þeim
hjónum fagurt málverk af Festarfjalli frá
Grindvíkingum. Eitthvað mun fleira
hafa borist af gjöfum og blómum. Þá
flutti Einar Kr. Einarsson f.v. skólastjóri
gott erindi um séra Jón og störf hans
hér. En þeir áttu langt og mikið samstarf
bæði í skólanum og kirkjunni, þar sem
Einar var sóknarnefndarformaður mest-
an hluta starfsferils séra Jóns í Grinda-
vík. J.T.
Vér þökkum þér fyrir ævarandi
kærleika þinn og trúfesti, þökk-
um þér allt, sem þú veitir oss af
ríkdómi gæsku þinnar. Og á þess-
um fyrsta sunnudegi vetrarins
viljum vér sérstaklega þakka þér
sumarið sem liðið er, þakka þér
hina mörgu björtu og sólríku daga
þess, þakka þér fyrir ávöxt jarðar
og auð hafsins, og alla veitta bless-
un til sjávar og sveita, og vér biðj-
um þig að blessa oss þennan byrj-
aða vetur, og vaka í miskunn þinni
og mildi yfir landi og lýð, og bægja
frá oss hverskonar óhöppum,
slysum og voða og vernda og varð-
veita hvert heimili og hvem ein-
stakling þjóðar vorrar, og styðja
og styrkja þá, sem við erfiðleika
eiga að stríða, og vera oss öllum
hæli, hjálp og hlíf. — Blessa oss
þessa stund í helgidómi þínum
með návist anda þíns, og hjálpa
oss nú og ávallt til að vegsama þitt
heilaga nafn fyrir Drottin vorn
Jesúm Krist, sem með þér lifir og
ríkir um aldir alda.
Amen.
Post.20,32
,,Nú fel ég yður Guði og orði
náðar hans, sem máttugt er að
uppbyggja yður og gefa yður arf-
leifð með öllum þeim, sem helg-
aðir eru.“
Þessi orð Páls postula hafa oft
verið mér ofarlega í huga, er ég að
undanfömu hefi leitt hugann að
þeirri breytingu, sem óhjákvæmi-
lega fylgir því, að láta nú af opin-
bem starfi eftir rúmlega 41 ár og
þar af rúm 37 ár, sem þjónandi
prestur hér í þessu prestakalli.
Þegar við hjónin, ásamt tveimur
börnum okkar, öðm þá nýfæddu,
fluttum hingað í þetta prestakall
um mitt sumar árið 1948, hugsaði
ég til þeirrar breytingar, sem þá
yrðu á högum okkar, bæði með
nokkurri tilhlökkun, en einnig
með nokkmm kvíða, því að þótt
ég hefði hlotið hér lögmæta kosn-
ingu, þá vissi ég, þó mest af af-
spurn, að sú kosning hafði ekki
verið með öllu átakalaus, og ég gat
eins búist við, að þeirra átaka
myndi ég, e.t.v. að einhverju leyti
gjalda. — Sú varð þó ekki raunin
á þegar til kom, því að ekki get ég
annað sagt, en að sóknarbörn
beggja sókna hafi tekið okkur
hjónum tveim höndum, og við
hvarvetna mætt velvild, vinarhug
og hlýleika.
Þetta vekur, að sjálfsögðu, hjá
okkur, bæði ljúfar minningar og
hlýja þakklætiskennd, þegar við
hugsum til þeirra mörgu góðu
ára, sem við höfum átt og eytt í
þessu prestakalli, sem við næst-
um strax festum yndi við, og það
svo, að ég held að aldrei hafi okk-
ur til hugar komið að breyta til og
sækjast eftir öðru. —
Héðan er þvi margs að minnast
og margt að þakka af okkar hálfu,
svo margt að þess er enginn kost-
ur að rifja það allt upp hér og nú,
því að það yrði alltof langt og
mikið mál. —
En hins er ekki að dyljast, að
það er ekki með öllu átakalaust að
hverfa nú frá þessu öllu saman og
setjast að á nýjum stað. — Það er
þó gert, að eigin ósk, en ekki
vegna þess að aldurinn heimili
ekki nokkuð lengri þjónustutíma,
heldur af heilsufars ástæðum, og
svo líka því, að mér er vel ljóst að
það er orðið tímabært að nýr,
yngri og frískari maður taki hér
við þjónustu, og líka hyggilegt að
láta af starfi áður en Elli kerling
kemur manni alveg á kné niður,
eða sljóvgar svo dómgreindina að
maður hvorki sér né þekkir sína
eigin vankanta. — En hvað um
það. — Allt hefur sinn tíma og öllu
er afmörkuð stund, og lífi og starfi
hvers manns eru viss takmörk
I 5AMVII1MU VIÐ FOLKIÐ
tryggjum við betri vörur
á lægra verði í verslunum okkar
328 FAXI
Kaupfélag Sudurnesja