Faxi - 01.12.1985, Síða 28

Heill og sæll
Jón Tómasson,
ritstjóri Faxa.
Fyrir nokkru fékk ég síðasta ein-
tak af blaðinu, sem ég þakka,
enda alltaf jafn kærkomið. Ég
fletti því gætilega, skoða í krók og
kring og les mér til fróðleiks og
óblandinnar ánægju.
Ég dáist að ykkur Faxamönnum
og þá ekki sízt ritstjóminni, fyrir
dugnað, smekkvísi og árvekni við
útgáfustarfið, enda væri Faxi ekki
til sem slíkur, án alls þessa. En
nóg um það. Hinsvegar mun öll-
um ljóst, sem fylgst hafa með
Faxa, um nær í fjömtíu og fimm
ára tímabil, hver fjársjóður hann
er og mun verða í sögu Suður-
nesja.
Oft hefir það hvarflað í hug mér,
Að kvöldi föstudagsins 1. nóv.
sl., fmmsýndi leikfélag Fjöl-
brautaskóla Suðurnesja (Vox
arena: Rödd sviðsins) Skóarakon-
una dæmalausu eftir spænska
skáldið Garcia Lorca. Leik-
stjóri var Emil G. Guðmunds-
son.
Leikritið er dæmigerður
spænskur leikur, atburðarásin
hröð og gáskamikil. Verkið gerist
í litlu húsi skóarans í þorpi
nokkru. Aðalpersónan er ung
kona skóarans, nokkuð laus á
kostum, en skóarinn, maður
hennar, er orðinn miðaldra. Leik-
urinn snýst um erjur þeirra og
ástir — og síðast en ekki síst:
Söguskjóður þorpsins og iðju
þeirra: Söguburðinn.
Iæikendur voru 17. Aðalhlut-
verkið skóarakonuna, lék Rósa
Signý Baldursdóttir. Var hún á
sviðinu mest allan sýningartím-
ann, en leikurinn stóð í eina og
hálfa klst. Skóarann, mann
hennar, lék Bjarni Th. Kristins-
son. Af öllum leikumnum fór
Rósa best með hlutverk sitt. Hún
kunni textann mjög vel, hafði
skýran framburð og var umfram
allt róleg og yfirveguð. Var því
leikur hennar sannfærandi. Aðrir
sem léku vel, voru: Sigríður
Brynjarsdóttir, sem lék lítinn
dreng, Birgir Þórarinsson, er lék
æðstaráð bæjarins, og Arni
Ragnar Lúðvíksson, sem í gervi
Jón, með dálitlu samvizkubiti, að
þú sagðir einhverntíma við mig,
líklega fyrir ári eða meira, að vel
væri þegið ef ég sendi Faxa eitt-
hvert efni.
Það sem ýtti mér loks af stað til
að senda nokkrar línur, var að ég
sá í Faxa, að fermingarböm sr.
Valdimars Eylands, frá árinu ’48
hefðu fært Keflavíkurkirkju lág-
mynd af honum, eftir listamann-
inn Erling Jónsson. Fannst mér
ánægjulegt til þess að hugsa, að
lágmyndin af sr. Valdimar kæmi
til með að eiga samastað í Kirkju-
lundi, við hlið hinna tveggja fyrr-
verandi sóknarpresta, sr. Bjöms
Jónssonar og sr. Eiríks Brynjólfs-
höfundar fiutti eins konar pro-
logus.
Sviðsmynd var verk Sturlaugs
Ólafssonar og fjögurra nemenda
skólans. Hún var einföld að gerð
en snotur. Hún sýndi hvítkalkað
hús skóarans, en vinstra megin á
sviðinu, utanhúss, var stórt laufg-
að tré. Pallur með tröppum var
framan við sviðið og komu sumir
leikendur hlaupandi upp pallinn
utan úr sal.
Á fmmsýningunni voru 220
geslir. Önnur sýning var kl. hálf
12 að kvöldi laugardags 2. nóv. Þá
komu 150 gestir. Þriðja sýning var
Lóa 1‘orkclsdóttir
þriðjudagskvöldið 5. nóv. Gestir:
150. Laugardaginn 7. nóv. var
fjórðasýningoggestir50. Fimmta
og síðasta sýning var miðvikudag-
inn 13. nóv. Gestir voru 30.
Það vekur athygli hve leikurinn
var oft sýndur. Á þriðju sýningu
var öldruðum boðið og fengu þeir
afslátt af miðaverði. Mikill tími
fór í æfingar og lögðu sumir nem-
endur mjög hart að sér við þær.
Mest mæddi þó á formanni leik-
félagsins, Unu Steinsdóttur, án
áhuga hennar, hefðu sýningar
orðið færri.
Skúli Magnússon
‘
sonar, sem báðir voru mjög kærir
sínum söfnuðum og sama má
segja um sr. Valdimar, þó hann
starfaði aðeins eitt ár á Suður-
nesjum.
Þessi frásögn varð til þess að ég
fór í huganum aftur til ársins ’82,
er ég dvaldi um tíma í Winnipeg,
hjá Valdimar og síðari konu hans,
Ingibjörgu. Þau höfðu verið gestir
mínir, hér í Rvík, sumarið áður.
Ég hafði þá á orði að ég hefði lengi
haft löngun til að heimsækja þau
og skoða mig um þar vestra. Þau
hvöttu mig eindregið til að láta
verða af því og Valdimar sagði
með sinni djúpu bassarödd:
, ,Láttu verða af því að koma, með-
an við getum haldið dyrunum
opnum.“ Þetta dugði. Ég sveif of-
ar skýjum á fögrum vormorgni og
lenti í faðmi Valdimars á Winni-
pegflugvelli, reyndar stóð kona
hans álengdar og lét sér hvergi
bregða, en tók mér af alúð og gest-
risni og verður mér dvölin á heim-
ili þeirra hjóna, ein af þeim minn-
ingum, sem aldrei rykfalla eða
hverfa í skuggann.
Valdimar var ekki lengur starf-
andi prestur um þessar mundir,
svo hann hafði góðan tíma og
fórnaði honum óspart í mína
þágu. Ég fékk því gott tækifæri til
að kynnast honum í hversdags-
klæðum sem húsbónda, gestgjafa
og félaga. Samt fannst mér hann
aldrei vera neinn hversdagsmað-
ur. Andinn var sífellt í nýjum og
nýjum búningi, sem kom m.a.
fram í sérstæðum tjáningarhæfi-
leika og frásagnargleði, en það
voru sterkir og lifandi þættir í fari
hans.
Á kvöldin er við sátum öll í vist-
legu stofunni þeirra hjóna og
spjölluðum saman, leitaði hugur
Valdimars mjög heim til íslands
og þaðan fýsti hann að frétta.
Sjálfur hafði hann frá mörgu að
segja, bæði frá bernskudögum og
ýmsu úr síðari tíma ferðum heim.
Einnig minntist hann fjölda
atvika úr lífi sínu og starfi vestan
hafs. Öll frásögn Valdimars var
ævintýraleg og spennandi, þar
fléttaðist saman í eina heild, hið
skoplega og alvarlega á eðlilegan
og trúverðugan hátt og gerði mann
þannig að áhorfanda, frekar en
hlustanda.
Mynd úr öðrum þœtti ,,Skðgarakonunnar dœmalausuSkógarakonan situr á
borðinu. Til vinstri við hana m.a. Una Steinsdóttir. Hœgra megin Ingunn Peíersen
og Birgir Þórarinsson. Lengst til hœgri Sigríður Brynjarsdóttir.
Skóarkonan dæmalausa
340 FAXI