Faxi - 01.12.1985, Síða 56

Tjónabætur vegna skipa
Árið 1941, greiddi Vélbáta-
ábyrgðarfélag Keflavíkur,
116,083,67 kr. í tjónabætur. Þar á
meðal bætur fyrir þrjá algera skips-
tapa: Vélbátana Goðafoss, Öðling
og Trausta. Þá voru 30 vélbátar
tryggðir hjá félaginu. Á aðalfundi
þess, 23, maí 1942, var felld tillaga,
um að bátunum væri á ný heimilt að
hafa legufæri sín á Keflavík, milli
Vatnsness og Brenninýpu. Þrátt
fyrir samþykktir félagsins munu
einhverjir útgerðarmenn hafa haft
báta sína á hinni gömlu legu, allt til
1946. Enda var þá hafnaraðstaða
orðin sæmileg innan við Vatnsnes.
(Frásögn Magnúsar B. Karlssonar,
Keflavfk).
(Faxi, maí—júní 1942:
Frétt í Flæðarmáli).
Maður drukknar
Á Þorláksmessudag, 23. des.
1942, drukknaði í Keflavíkurhöfn,
Þórður Helgason, sjómaður, í Kefla-
vík. Hann var fæddur 10. ágúst
1907, sonur Helga Jenssonar, sjó-
manns, og Sigríðar Guðnadóttur,
sem bjuggu í Gamla-skólanum.
Þórður var albróðir Marteins, sem
var skipstjóri á Ægi í hrakningunum
fyrr á árinu 1942.
(Faxi, okt. 1961, bls. 126:
MVJ.: „Minningar frá Keflavík“.
Árbók SVFÍ 1942-43, bls. 23).
1943
M.b. Júlíus Björnsson
strandar
Þann 13. febr. 1943, strandaði
v.b. JjúIíus Björnsson GK 125, 22
smálestir, nálægt Hábæ í Vogum.
Báturinn brotnaði lítið og losnaði af
eigin ramleik. Hann var gerður út frá
Keflavík.
(Árbók SVFÍ 1942-43, bls. 45).
M.b. Ólafur Magnússon í
hrakningum
Þann 2. mars 1943, er v.b. Ólafur
Magnússon GK 520, frá Keflavík,
var í róðri, bilaði vél bátsins. Þar eð
björgunarskipið Sæbjörg var á leið
til Borgarness, urðu nokkrir erfið-
leikar á að útvega aðstoðarskip.
Loks fór v.b. Keflvíkingur GK 400,
bátnum til aðstoðar og dró hann inn
til Keflavíkur.
(Árbók SVFÍ 1942-43, bls. 45).
1944
Keflvíkingur drukknar
með Max Pemperton
Þriðjudaginn 11. jan. eða aðfara-
nótt miðvikudagsins 12. jan. 1944,
fórst togarinn Max Pemperton frá
Reykjavík, að talið er skammt und-
an Snæfellsnesi. Síðast heyrðist
fráskipinu kl. hálf átta á þriðjudags-
morguninn 11. janúar. Lónaði það
skammt innan við Malarrif og var
væntanlegt til Reykjavíkur innan
skamms. Skipverjar höfðu verið á
veiðum fyrir Vestfjörðum og voru nú
á heimleið. Um orsakir slyssins er
ókunnugt, en talið var að tundurduf I
eða tundurskeyti frá kafbáti, jafnvel
breskum, hafi grandað skipinu.
einnig komu fram getgátur um að
ofhleðsla hefði verið orsakavaldur-
inn. En sigling með fullhlaðið skip af
fiski, lýsi og veiðarfærum, var oft
varasöm á þessari leið, í misjöfnum
vetrarveðrum.
Max Pemperton var 323 smá-
lestir að stærð, smíðaður I Englandi
1917. Hann var því 26 ára gamall,
en talinn eitt besta skip íslenska
togaraflotans á þeim árum. Á stýris-
húsi hans var t.d. sérstök brynvörn,
til varnar fyrir loftárásum. Eigandi
togarans var Halldór Þorsteinsson,
skipstjóri í Reykjavík.
Með Maxinum fórust 29 menn,
flestir þaulvanir sjómenn. Skip-
stjórinn, Pétur Maack, var talinn
einn traustasti skipstjóri togaraflot-
ans. Þegar slysið varð voru 4 menn
í landi af áhöfninni, en lausamenn í
stað þeirra. Með skipinu fórust tveir
Suðurnesjamenn. Þeir voru:
Jón Halldórsson, háseti, Kefla-
vík. Ókv. Bl. Hann var fæddur 22.
mars 1904.
Kristján Halldórsson, háseti,
Innri—Njarðvlk. Hann var fæddur
20. mars 1903. Átti þrjú börn.
Bróðir Kristjáns, sem var á skipinu,
fórst einnig:
Mikið var skrifað um slysið í blöð-
um og menn voru ekki á eitt sáttir
um orsakir þess. (T.d. í sjómanna-
blaðinu Víking, mars 1944, bls.
53—55).
Víkingur, jan.—febr. 1944, bls. 3—6.
,,Max Pemperton ferst“.
Víkingur, mars 1944, bls., 57:
Athugasemd um slysið.
I riti Gunnars M. Magnúss, Virkið í
norðri, er frásögn um atburðinn.
í árbók SVFÍ 1944, bls. 63, er Jón
Halldórsson sagður Ólafsson. Ekki
er hægt að svo stöddu að fá hið rétta
föðurnafn mannsins. En ef lesendur
vissu betur þætti höfundi vænt um að
heyra það).
Maður drukknar í Kefla-
víkurhöfn
Aðfaranótt miðvikudagsins, 24.
maí 1944, drukknaði í Keflavíkur-
höfn, Snorri Sólon Karlsson, er bíll,
sem hann ók, fór fram af hafnar-
garðinum. Snorri var fæddur í Kefla-
vík 24. nóv. 1916, sonur Karls A.
Guðmundssonar, sjómanns, og
Maríu Magnúsdóttur, Snorri var al-
bróðir Friðriks, vélstjóra, sem var á
Ægi í hrakningunum1942. Snorri
var ókv. og bl.
(Faxi, júní 1944:
„Hörmulegt slys“.
Árbók SVFÍ, bls. 67).
Keflvíkingur drukknar í
Reykjavík
Þann 21. des. 1944, drukknaði f
Reykjavíkurhöfn, Magnús Ög-
mundsson, vélsmiður frá Keflavík.
Um þennan mann hefur höfundur
annálsins engar upplýsingar, en
þætti vænt um ef lesendur gætu
frætt hann um það.
(Árbók SVFl' 1944, bls. 63).
Aðstoð Sæbjargar við
Keflavíkurbáta
Þann 13. mars 1944, var v.b.
Svanur GK, dreginn til Keflavíkur
vegna vélarbilunar. Staddur 16
sjóm. NV af Garðskaga.
Þann 22. mars, var m.b. Lagar-
foss GK 516, dreginn til Keflavíkur
vegna vélarbilunar. Staddur 14
sjóm. NV af Garðskaga.
Þann 11. apríl, var Vinur GK 512,
dreginn til Keflavíkur vegna vélarbil-
unar. Staddur 6 sjóm. VNV af Garð-
skaga.
Þann 16. maí, var v.b. Geir goða
veitt aðstoð til að komast af skeri
við klettadranginn Stakk undan
Hólmsbergi. Báturinn dreginn á
flot.
(Árbók SVFÍ 1944, bls. 78-79).
1945
Dreng bjargað
frá drukknun
Þann 28. sept. 1945, datt 4—5
ára gamall drengur milli báta og
bryggju í Keflavík. Drengurinn náði
að grípa í landfestar skips, og hékk
þar, þar til Gunnlaugur Karlsson,
stýrimaður, kippti honum upp á
bryggju. Gerðist þetta aðeins á
mínútubroti, svo þarna munaði
mjóu. Kvika var engin við bryggjuna
og veður gott. Það bjargaði.
(Faxi, sept. 1945:
Frétt í Flæðarmáli).
Bjarganir
Áttunda mars 1945, hófst leit að
v.b. Þristi VE 6, en hann fór í róður
frá Hornafirði 5. mars, og var ókom-
inn fram. Síðar fréttist, að báturinn
hefði bjargast á seglum upp undir
Papey. Þarhitti hannv.b. Hólmsberg
frá Keflavík, sem aðstoðaði bátinn
til lands.
Þann 25. apríl, dró m.s. Bragi,
Keflvíking GK 400, til lands, en
Keflvíkingur var með bilaða vél 4
sjóm. suður af Reykjanesi.
Þann 14. sept., fór Ólafur Magn-
ússon frá Keflavfk til aðstoðar m.b.
Ægi GK 263, sem var vélarvana
skammt undan Skagaflös., En
strekkingsvindur var af norðan og
óttast var að bátinn ræki upp á Flös-
ina. Komst Ægir hjálparlaust inn
fyrir Skaga en þaðan dró Ól. Magn-
ússon hann til Keflavíkur.
(Árbók SVFÍ 1945, bls,. 67-69).
Aðstoð b.s. Sæbjargar
við Keflavíkurbáta:
Keflvíkingur GK 400 dreginn til
Keflavíkur. Bilað þrýstirör. Staddur
22—23 sjóm. NV af Skaga.
Guðný GK 315 dregin til Keflavík-
ur. Vélarbilun óþekkt. Stödd NV af
Garðskaga.
Keflvíkingur GK 400 dreginn til
Keflavíkur. Úrbræddarlegur. Stadd-
ur út af Garðskaga. Vindur SA 5 til
12 vindstig.
Ólafur Magnússon GK 520 dreg-
inn til Keflavíkur. Bilaður sveifarás.
Staddur 14 sjóm. NV af Skaga.
Björn GK 396. Biluð kælivatns-
dæla. Vindur N 3. (Aðrar uppl. vant-
ar).
(Árbók SVFÍ 1945, bls. 70-72. Þar
vantar dagsetningar svo ekki er hægt
að sjá hvenær á árinu Sæbjörg að-
stoðaði bátana).
Framhald í næsta blaði
Biskup var að segja stráka-
hópi í hverju siðferðisþrek væri
fólgið og nefndi eftirfarandi
dæmi til skýringar:
— Tíu drengir sváfu í sama
svefnskála. Aðeins einn þeirra
kraup við rúmstokkinn sinn og
baðst fyrir áður en hann fór að
sofa. Það var siðferðisstyrkur.
Getið þið nefnt annað dæmi?
— Já, gall einn strákanna
við, — tíu biskupar sváfu í
sama svefnskála. Aðeins einn
þeirra háttaði án þess að lesa
bænirnar sínar. Var hann ekki
svalur?
Tveir menn og ein kona urðu
strandaglópar á eyðiey.
Eftir einn mánuð sagði kon-
an:
— Nei, nú þoli ég þetta ekki
svona lengur. Ég frem sjálfs-
morð.
Eftir tvo mánuðí sagði annar
maðurinn:
— Nei, nú þoli ég þetta ekki
svona lengur. Nú gröfum við
hana.
Eftir þrjá mánuði sagði hinn
maðurlnn:
— Nei, nú þoli ég þetta ekki
svona lengur. Nú gröfum við
hana upp aftur.
Svo að þér viljiö eiga dóttur
mína. Hafið þér spurt konuna
mína?
— Já, en ég vildi nú heldur
dóttur yðar.
368 FAXI