Faxi - 01.12.1985, Síða 80

til þess aö kanna möguleika á
framtíðarrekstri sjúkrahússins og
gera tillögur til úrbóta innan
tveggja mánaða.
Bókanir næstu ára sýndu verri
fjárhagsafkomu og lélega nýtingu
rúma.
Á árunum 1969—70 voru sem
fyrr vandamál stjórnenda vegna
fjárhags stofnunarinnar. Menn
ræddu um að freista þess að fá
daggjöld hækkuð, einnig var ekki
Ágæta afmælisfrú — virðulegi
húsbóndi — elskulega fyrrverandi
samstarfsfólk á Pósti og síma, og
aðrir gestir.
Það er þægilegt og einfalt að
standa hér upp á eftir Björgvini
Lútherssyni, mínum ágæta félaga
og eftirmanni í starfi og segja: Eg
er alveg á sama máli og síðasti
ræðumaður. Hann sagði næstum
allt, sem ég vildi sagt hafa um
ágæti Önnu Pálu Sigurðardóttur,
sem starfskraft og félaga, um feg-
urð hennar og fæmi.
Nokkru eftir fermingu hóf hún
starf sem talsímakona hér í Kefla-
vík og hefur símstöðin síðan notið
hæfni heila herinar og handa
næstum óslitið síðan. Hún skrapp
nokkra sumarmánuði upp í Borg-
arfjörð til að ná sér í mann, Svein
Ormsson, og flutti þann ágæta
svein til Keflavíkur, sem síðan
hefur auðgað keflvíska bygginga-
list og félagslíf. Nú — svo hefur
Anna brugðið sér frá í barnsburð-
arfrí — aðeins þrisvar og alið þeim
hjónum þrjár ágætar dætur. Það
er raunar alltof lítið þegar það er
haft í huga hve ágætt fólk var hér
að verki — slíkt fólk á að eiga mörg
börn - og þrátt fyrir fulla virð-
ingu, sem Póstur og sími ber fyrir
kvenréttindum mega það ekki allt
vera stúlkur, sem gott fólk elur.
Ég talaði um heila og hendur
Önnu Pálu. Ég vil koma að því aft-
ur. Við starfssystkini hennar töl-
uðum oft um að fletta upp í Önnu
Pálu. Minni hennar á númer, nöfn
og heimilisföng var með ólíkind-
um og kom sér oft ágætlega bæði
fyrir okkur og viðskiptavinina.
Og þá er það sagan um hendur
hennar. Það var um miðjan sjötta
áratuginn að símafjöldi hér og
langlínuafgreiðsla var í algjöru
ósamræmi við fjölda talsíma-
kvenna og afgreiðslufjöldi ónorm-
al miðað við skráðan íbúafjölda á
svæðinu. Margar orsakir lágu að
því s.s. aðkomufólk með lögheim-
ili annars staðar, vinnandi á Vell-
inum, í hraðfrystihúsum, sem þá
voru mörg og á bátaflotanum sem
ennþá full nýting á rúmum
sjúkrahússins. Þá tókst á árinu 1969
að fá daggjald hækkað í fjóra mán-
uði til j?ess að bæta fjárhagsvand-
ann. Ásamt því að daggjöld voru
vanreiknuð, kom það líka niður á
fjárhag sjúkrahússins, að sjúkra-
samlag Keflavíkurlæknishéraðs
og sum bæjar- og sveitafélögin
greiddu ekki það sem þeim bar til
sjúkrahússins á réttum gjald-
dögum.
Anna Pála Sigurðardóttir
fyllti höfnina hér í landlegum —
stundum mun þetta fólk hafa skipt
þúsundum.
Ég hafði átt margar ferðir í höf-
uðstöðvarnar og rætt vandann, en
vandinn var talinn tímabundinn
og því ekkert aðhafst. Loks tókst
mér að bera mig svo illa að farið
var að ósk minni, um sérfræðilega
aðstoð við sannprófun á þörf fyrir
aukið starfslið.
Jón Eiríksson, valinkunnur
ágætis tæknimaður kom á staðinn
og var hér 4 daga við athuganir.
Fyrirkomulag vakta var þannig að
fækkað var fólki er kvöldaði og á
sunnudögum var aðeins ein
stúlka á vakt, eftir kl. 20. Sunnu-
dagskvöldið sem Jón var með telj-
arann á lofti var Anna Pála því ein
á vakt þessa tvo síðustu tíma frá
kl. 20 til 22. Það var fjör á línun-
um og tjáningarþörf notenda í
besta lagi. Ekki þarf að orðlengja
um það. Ég fylgdist með Önnu og
Jóni. Anna fór hamförum, eins og
vel smurð vél, en Jón hamaðist á
teljaranum og roðnaði meir og
meir eftir því sem á leið, og af því
að ég var gamall ,,motoristi“ þá
datt mér í hug glóðarhaus á þraut
píndum Túxham. Enda gaus
hann að törninni lokinni. Klukk-
Árið 1970 voru sem fyrr gefnar
stórgjaflr til sjúkrahússins. Kven-
félag Keflavíkur gaf íjögur ný rúm
til notkunar fyrir sængurkonur.
Sparisjóður Keflavíkur og ná-
grennis gaf 900 þús. kr. til nýrra
röntgentækja í minningu um
Guðmund Guðmundsson fyrr-
verandi sparisjóðsstjóra. Á aðal-
fundi 1970 lagði Guðmundur Ing-
ólfsson til að athugað yrði með
byggingu yfír svalir hússins og að
an 22 þegar síðustu hringingu var
svarað hélt ég að hann ætlaði að
,,vaða í mig“ svo reiður var hann
og eitthvað mergjað hefur hann
sagt við Póst- og símamálastjóra
Guðmund Hlíðdal, því að brátt
fékk ég bréf frá honum þar sem
mér var heimilað að fjölga tal-
símakonum um helming — í
áföngum, þar sem aðstaða í hús-
næði og skiptiborðabúnaði leyfði
ekki hraðari fjölgun.
Á þessum tfma var gert ráð fyrir
samkvæmt alþjóða ,,statistik“ að
ein talsímakona gæti afgreitt 160
innanbæjarsímtöl á klukkutíma
— gæti komist í 200 afgreiðslur
sem algjört hámark. En hvað
gerði Anna þessa umræddu tvo
tíma? Fyrri tímann afgreiddi hún
595 innanbæjar + 6 langlínusím-
töl og seinni tímann 430 innan-
bæjar og 2 langlínusamtöl. Ég
hygg að þetta sé heimsmet og
hefði átt að komast í heimsmeta-
bókina frægu, sem kennd er við
Guinnes. Það er okkur Jóni
Eiríkssyni að kenna að svo varð
ekki.
Sem betur fer létti sjálfvirknin,
sem kom 1960, þessari martröð af
öllum hlutaðeigendum.
Á þessum tíma mátti ekki taka
aukavaktir og ekki greiða auka-
vinnu í Kefíavík, það var aftur á
móti gert í Reykjavík. Reiði Jóns
Eiríkssonar í minn garð var
vegna þess að hann vissi ekki um
þetta hróplega misrétti milli
starfsfólks þessara stöðva, og hélt
að ég væri slíkur þrælapískari og
kvenhatari (ja, það er nú öðru
nær), sem talningarmynd og
rannsókn hans hafði leitt í ljós.
Ég held að Anna Pála hafi unnið
fyrir öllum þeim auði er hún hef-
ur hlotið hjá Pósti og síma, og af
því að Anna virðist una vel hjá
stofnuninni og sættir sig við það
karlaveldi er á Stöðinni hefur ríkt,
get ég í fullri alvöru óskað henni
og stofnuninni þess að samstarf
þeirra megi haldast í önnur 30 ár.
Lengi lifi afmælisbarnið!
J.T.
hugað yrði að frekari nýbyggingu.
Á árunum 1970—71 urðu miklar
breytingar í stjórnunarstöðum við
sjúkrahúsið. Jóhanna Brynjólfs-
dóttir hjúkrunarforstjóri sagði
starfi sínu lausu, en hún hafði
starfað sem hjúkrunarforstjóri frá
1961. Þá sagði Guðmundur Ing-
ólfsson sinni stöðu lausri, en hann
hafði verið í þeirri stöðu frá því að
sjúkrahúsið tók til starfa.
Eyjólfur Eysteinsson núverandi
framkvæmdastjóri var ráðinn í
hans starf. Sveinn Jónsson bæjar-
stjóri í Keflavík hætti störfum sem
bæjarstjóri og þar af leiðandi sem
formaður sjúkrahússtjórnar, og í
hans stað kom til starfa Jóhann
Einvarðsson bæjarstjóri í Kefla-
vík. Þá sagði einnig sinni stöðu
lausri yfirlæknirinn Jón Kr. Jó-
hannsson. Hann starfaði við
sjúkrahúsið í 12 ár.
Kristján Sigurðsson var ráðinn í
stöðu yfirlæknis í febrúar 1971.
Samfara nýjum lögum um skip-
an heilbrigðismála í landinu, sem
meðal annars fólst í því, að ríkis-
valdið tók meiri þátt í kostnaði við
uppbyggingu sjúkrahúsa, kom
fram mikill áhugi á að byggja upp
sjúkrahúsið bæði með fjölgun
sjúkraríma í huga og einnig að fá
aðstöðu fyrir mun fjölbreyttari
læknisþjónustu.
Kristján Sigurðsson læknir lagði
það til á fyrsta sjúkrahússtjórnar-
fundi er hann sat, að komið yrði
upp rannsóknarstofu. Ári síðar
var Lúðvík Jónsson meinatæknir
ráðinn.
Þetta ár var að mörgu leyti ár
framfara. Gert var átak í búnaði
innanhúss, stofur og gangar mál-
aðir. Keypt voru ný tæki og verk-
færi. Þá var ítrekuð á aðalfundi
1971 samþykkt frá aðalfundi árs-
ins áður um hönnun og frekari
stækkun sjúkrahússins. Kolbeinn
Kristófersson röntgenlæknir var
ráðinn í hlutastarf við sjúkrahús-
ið, sem hann gegnir enn. Sama ár
heimilaði stjórnin samning við
Héraðsbókasafn Keflavíkur um
útlán bóka sjúkrahússins. Stjórn-
endur ræddu um nauðsyn þess að
koma á mæðraskoðun fyrir þung-
aðar konur.
Frú Bjarnfríður Sigurðardóttir,
er var sjúklingur á sjúkrahúsinu á
þessum tíma, gaf sjúkrahúsinu
100 þúsund krónur á sparisjóðs-
bók. Gjöfin var hugsuð sem sjóð-
myndun að byggingu sjúkra-
deildar fyrir aldraða. Margar
fleiri gjafir voru gefnar þetta ár.
Emilía Guðjónsdóttir yfirhjúkr-
unarkona fór þess á leit að vera
titluð hjúkrunarforstjóri, eins og
víðast hvar var komið á annars
staðar. Stjórnendur vildu bíða
með að breyta stöðuheitinu fyrst
um sinn.
Ræðan sem ekki var flutt
392 FAXI