17. júní - 01.02.1923, Side 7

17. JUNI
35
feröanna. Síöusfcu strandferöir, áöur
ríkið tæki þær að sjer, annaðisfc Tulinius
og liafði til þess skipið »Isafold«.
Tulinius ljefc sjer ekki nægja aö gera
tilraun til þess að bæta úr hörmuleg-
um samgöngum hafna á milli, heldur
rjeöst einnig í millilandaferöir, sumpart
með leigðum skipum, sumpart skipum
sem liann keypti
og hefir hann skip
í ferðum ennþá.
Árið 1902 stofnaði
hann eimskipafje-
lagið »Thore« og
hafði það fjelag
skip i föstum milli-
landaferðum og
varð fjelagið jiarf-
ur og hættulegur
keppinautur þess
Sameinaða, sem
hingað til hafði
verið eitt um liit-
una, og auðvitað
skarað eld að sinni
eigin köku sem
unt var. Maður
gerir sjer ljósast
hugmynd um,
hvaða þýðingu Thorefjalag.ið liafði, þeg-
ar minnt er á, að nú voru skipaferðir
til landsins alt árið — áður að eins á
sumrin — og það sem enn meira gagn
gerði, nefnilega verðlækkun farmgjalds,
sem leiddi af 10 ára harðri samkeppni,
og er óhætt að fullyrða að landið eigi
Tuliniusi nokkrar miljónir að þakka
frá þeim árum. l5að er víst enginn
efi á, að Eimskipafjelag íslands á bein-
rætur í fyrirtækti P. T., sem sýndi
og sannaði, að íslendingar gáfu kept
við Dani um flutninga frá og til ís-
lands.
Pað er ekkert launungarmál, að t*.
T. mun ekki liafa safnað fjársjóðum í
samkepni þessari, en hann þreytfci
kappið meðan unt var með íslensku
þreki og þráa. *Heldur sökkva en
hrökkva«, er mál-
tæki hans. Til
sönnuliar því, að
Tulinius rjeðst
ekki í fyrirtæki
þetta eingöngu til
þess að auðga
sjálfan sig, skal
þess getið, að Sam-
einaða fjelagið
gerði árangurslaus-
ar tilraunir til þess
að gerast fjelagi
lians, — auðvitað
til þess að hægfc
væri að skifta her-
fangi í næði.
íslendingar hafa
liaft opið auga fyr-
ir starfsemi D. T.
l?ó sjerstaklega
þeir, sem mest gagn liöfðu af skipa-
ferðum hans, og ber hið fallega ávarp,
sem honum var sent af Norðlendingum
og Austfirðingum, eftir að liann liæfcti
við Torefjelagið, vitni um þetta. í
ávarpinu voru kvæði eftir síra Matt-
hías og Guðm. Guðmundsson og eru
hjer sefctar þessar línur úr kvæði Guðm.:
Tú gast þjer veg og göfgi liverju sinni
og gleymdir ahírei henni móöur þinni.
Tjer gangi jafnan alt að ósk og vonum,
þú einn af ruíuurn kœrstu og bestu sonum.