Morgunblaðið - 12.02.2009, Síða 33

Minningar 33
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. FEBRÚAR 2009
Í mörg ár málaði hún olíumálverk
sem hanga uppi á mörgum heimilum
en seinni ár stundaði hún postulíns-
málun og silkimálun. Hún lærði
harðangur og klaustur og gaf t.d. til
kapellunnar á Drangsnesi altarisdúk
í minningu foreldra sinna. Síðustu ár
málaði hún á dúka og perlaði dúka og
glasamottur, málaði litlar akrílmynd-
ir til að hafa ofan af fyrir sér á hjúkr-
unarheimilinu Eir er heilsan bauð
ekki til frekari verka. Starfsfólkið
þar sagði henni stundum að hún
þyrfti ekki lengur að vinna fullan
vinnudag. Flest barnabarnabörn
hennar eiga eftir hana jólasokk sem
hún saumaði af natni. Í minningum
mínum um ömmu var hún mikill kar-
akter, eljusöm og dugleg.
Vann alltaf utan heimilis og öðru
eins vildi hún koma í verk eftir að
heim kom. Ég held að henni hafi
leiðst sjónvarpsgláp. Vildi heldur fé-
lagsskap, spilamennsku eða hún var
að hanna eitthvert nýtt verk. Hún
var alltaf vel til fara, klæddi sig upp
og puntaði sig hvort sem hún var að
fara út eða bara fram í matsal. Hún
og afi kvöddust líka alltaf með kossi.
Það er skrýtið, amma mín, að hafa
þig ekki áfram, þig sem alltaf hefur
verið til staðar. Ég veit að vel var
tekið á móti þér og þið afi gangið
saman á ný.
Ég kveð þig með söknuði og geymi
allar góðar minningar um þig og afa.
Hvílið í friði, þess óskar yndið
hennar ömmu og gullið hans afa.
Díana Dröfn.
Elsku amma. Á þessum tímamót-
um lít ég til baka og hugsa um allar
góðu stundirnar sem við áttum sam-
an. Sú tilhugsun er notaleg og yljar
mér um hjartarætur því þar geymi
ég minninguna um þig.
Þau voru ófá skiptin sem við sátum
og ræddum allt milli himins og jarðar
og þá sérstaklega um gamla tíma,
sögu ykkar afa og ættfræðina sem
var þér svo kær. Þar varst þú á
heimavelli. Annað sem var þér svo
kært var listin. Þú hafðir alltaf svo
gaman af því að gera eitthvað í hönd-
unum. Það var sama hvort það var að
mála, sauma eða föndra, þú varst
alltaf að fram á síðasta dag. Ég á
nokkra hluti eftir þig sem munu
minna mig á þig um ókomin ár. Elsku
amma, ég vona að þér líði betur núna
og að þú sért búin að hitta afa aftur
sem þú hefur saknað svo sárt síðan
hann fór. Við áttum langt og gott
samtal stuttu áður en þú kvaddir
okkur. Þar komst þú inn á það að þú
værir orðin svo lúin og leið. Þú
nefndir að hvíldin hlyti að koma fljót-
lega. En þetta gerðist síðan svo hratt
að ég áttaði mig ekki á þessu fyrr en
ég settist niður til að skrifa nokkur
orð til þín. Þú sást að þetta var að
koma.
Elsku amma, ég á eftir að sakna
þín mikið og samtala okkar. Megir
þú hvíla í friði og takk fyrir sam-
veruna og allt sem þú gafst mér. Guð
geymi þig elsku amma mín.
Þórður Bjarnason.
Ég var svo lánsöm fyrir 16 árum
að kynnast honum Helga mínum, þá
bara 18 ára sveitastelpa. Það leið
ekki langur tími þar til hann kynnti
mig fyrir ömmu sinni, þér elsku
Gugga mín. Við urðum fljótlega góð-
ar vinkonur, við höfðum ekki alltaf
sömu skoðanir á hlutunum, en það
var allt í lagi. Þú hefur verið stór
partur af lífi okkar fjölskyldunnar og
er ég þakklát fyrir það.
Þú varst merkileg kona með
ákveðnar skoðanir og er ég ríkari að
hafa fengið að vera hluti af lífi þínu.
Birna Sigurðardóttir.
Elsku langamma mín.
Ég er mjög þakklát fyrir þær góðu
stundir sem við áttum saman.
Ég sakna þín mjög og mun halda
fast í þær minningar sem ég á um
þig.
Ég mun ávallt hugsa til þín þegar
ég tek upp spilastokk, það var okkar.
Ég veit að þú og langafi eruð sam-
einuð aftur á ný og það yljar mér um
hjartarætur.
Ég kveð þig með þessum línum
elsku langamma.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Hvíl í friði.
Þín
Snædís Góa.
3. sept. 1979. Þessi dagur var tvö-
faldur happadagur fyrir mig. Fyrsti
vinnudagurinn á nýjum stað, sjáv-
arafurðadeild Sambandsins, og
Guðbjörg Einarsdóttir kom inn í líf
mitt. Guðbjörg var með þeim fyrstu
sem tóku á móti mér í sjávarafurða-
deildinni og með okkur tókst vinátta
sem hefur haldist í tæp 30 ár. Frá
þessum fyrsta degi átti Guðbjörg í
mér hvert bein. Hún varð mér eins
og fósturmóðir og hún tók mig undir
sinn verndarvæng. Aldrei bar
skugga á vináttu okkar og seinna
gróf Guðbjörg það svo upp að við
værum frænkur og það var nú ekki
verra.
Þennan fyrsta vinnudag minn tók
vinkona mín undir handlegginn á
mér og leiddi mig um allt Sam-
bandshúsið og kynnti mig fyrir fólki
í hinum ýmsu deildum Sambands-
ins. Guðbjörg var röggsöm og
vinnusöm kona, hún gekk í hlutina
strax og vann af alúð það sem hún
tók sér fyrir hendur. Hún var kank-
vís og glettin og gat alltaf séð
spaugilegu hliðarnar á málunum.
Hún fylgdist vel með því sem var að
gerast í þjóðfélaginu og það var
gaman að tala við hana um lífið og
tilveruna. Þótt líkaminn væri farinn
að gefa sig undir það síðasta var
kollurinn alltaf í lagi.
Guðbjörgu var ýmislegt til lista
lagt. Hún málaði myndir og hafði
sérstakt dálæti á olíumálun, alls
konar föndri og útsaumi. Eftir Guð-
björgu liggja mörg verk og stórt
málverk eftir vinkonu mína prýðir
heimili mitt, mér og öðrum til
augnayndis. Ég gat alltaf leitað til
Guðbjargar hvenær sem var og ef
Guðbjörgu brá fyrir í draumum
mínum þá vissi ég að það boðaði
gott. Ég vona svo sannarlega að hún
haldi áfram að skjóta upp kollinum í
draumum mínum.
Nú er Guðbjörg komin til Hadda
síns og hann hefur örugglega tekið á
móti henni með opnum örmum. Ég
sakna vinkonu minnar og það verð-
ur skrítið að fara ekki oftar í heim-
sókn til hennar upp á Eir. Ég minn-
ist vinkonu minnar með virðingu.
Elsku Guðbjörg mín, hafðu þökk
fyrir allt og allt. Ég votta börnum
Guðbjargar og tengdabörnum, svo
og allri stórfjölskyldunni, mína
dýpstu samúð.
Þín vinkona,
Guðný Þóra.
hús. Ég minnist líka margra sumar-
leyfa þegar við hjónin dvöldumst með
Ólafi og Jóhönnu ásamt börnunum
okkar. Orlofshús voru leigð víðs veg-
ar um landið og nutu þau hjón þess að
slaka á og leika sér við barnabörnin.
Ég er þakklát fyrir að hafa fengið
að kynnast þér og tengjast þannig
hinni frægu Króksætt.
Blessuð sé minning þín og hafðu
þökk fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Fjóla Guðmundsdóttir.
Hvernig í ósköpunum þekkir þú
nöfn allra togara, kvað gamall tog-
arajaxl er við ókum eftirlitsferð um
höfnina fyrir tæpum tuttugu árum.
Jú, sem barn hafði ég farið með afa í
ótal gönguferðir um gömlu höfnina
þar sem við fórum yfir nöfn, gerð og
útgerðaraðila þeirra togara sem voru
bundnir við bryggju þá stundina.
Sem barni fannst mér hann vera
stærsti og sterkasti maður í veröld-
inni sem réði öllu, a.m.k. stigagang-
inum og rólunum í garðinum á Kapló
og til er minning er ég útskýrði þess-
ar staðreyndir fyrir yfirlögregluþjón-
inum á hæðinni fyrir neðan. Síðar
kynntist ég honum sem harðdugleg-
um, réttsýnum, nægjusömum manni
sem þótti afar vænt um sína nánustu.
Afi að stinga upp kartöflugarðinn,
hengja upp hákarlabeitur eða á
svarta reiðhjólinu sínu einhvers stað-
ar í vesturbænum eru myndir sem
koma upp í hugann er maður minnist
hans. „Pizzur og pöstur“ voru ekki
matur í hans augum og hann ræktaði
kartöflugarðinn við Umferðarmið-
stöðina svo lengi sem hann mátti.
Með afa mínum er farinn maður
sem geymdi þann karakter sem þjóð-
félagið þarfnast hvað mest um þessar
mundir. En við sem söknum hans
huggum okkur við að honum líður
betur þar sem hann er núna, kominn í
fangið hennar ömmu Jóhönnu.
Guð blessi þig afi minn.
Ásgeir Þór.
Elsku afi minn.
Ég á eftir að sakna þín. Ein af mín-
um fyrstu bernskuminningum er frá
því að ég var um fimm ára gamall. Ég
kom hjólandi heim til þín og ömmu á
„Kapló“ frá Mánagötunni. Amma var
ekki heima, en þú gafst mér mjólk og
kex og sendir mig einan heim. Þegar
amma kom heim skammaði hún þig
mikið fyrir að leyfa mér að hjóla ein-
um til baka.
Afi, þú varst ákaflega duglegur
maður og fórst allar þínar ferðir hjól-
andi, enda með eindæmum hraustur.
Ég heyrði þig aldrei kvarta. Þú varst
alltaf til staðar og því gleymi ég aldr-
ei.
Fjórði febrúar verður ávallt ofar-
lega í huga mínum.
Þótt erfitt hafi verið að koma og
kveðja þig í hinsta sinn, þá var gott að
sjá hvað mikill friður var yfir þér,
enda löng og erfið veikindi að baki.
Kysstu ömmu frá mér,
þinn nafni,
Ólafur Ástþór.
Okkur langar að minnast elskulegs
afa okkar, Ólafs Guðmundssonar frá
Króki í Ásahreppi. Fyrstu minningar
okkar eru um afa liggjandi fyrir fram-
an sjónvarpið að horfa á fréttirnar á
Kaplaskjólsvegi en það sem kom okk-
ur spánskt fyrir sjónir var að hann lá
á gólfinu fyrir framan sófann og það
endaði gjarnan svo að hann var farinn
að hrjóta yfir fréttunum. Þetta eru
fyrstu minningar okkar um afa enda
vorum við, Óli og Jóhanna, oft í pöss-
un hjá Jóhönnu ömmu og kom afi þá
dauðþreyttur heim úr vinnunni, borð-
aði og lagðist fyrir framan sjónvarpið.
Einnig er okkur minnisstæð lyktin
af hákarlinum sem afi verkaði, okkur
þótti hún ekki góð og lagði lyktina af
hákarlinum um alla íbúðina. Molarnir
fóru batnandi með aldrinum og þegar
afi hætti að verka hákarl þá var
gjarnan konfekt á boðstólum hjá hon-
um sem okkur þótti betri biti en há-
karlinn. Þrátt fyrir að vera á stundum
mjög alvörugefinn gat hann verið
mjög stríðinn og kom það helst í ljós í
spilamennskunni sem við kynntumst
smátt og smátt. Þegar afi kom í heim-
sókn var alltaf spiluð vist og mátti þá
hafa sig allan við að spila rétt því hann
var óvæginn að gagnrýna það sem
miður fór. Spilamennskan lá mjög vel
fyrir honum og hafði hann gaman af
því að spila og var alltaf að reyna að
klekkja á okkur með öllum brögðum.
Þegar spilamennska var annars veg-
ar var hann í essinu sínu og munum
við sakna þeirra stunda. Við erum
þakklát fyrir allar þær góðu stundir
sem við áttum saman.
Minningin um þig mun lifa.
Þín afabörn,
Ólafur, Jóhanna og Fjóla Ósk.


  


 



 
    
       
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
SIGURÐUR EINARSSON
frá Hvalnesi í Lóni,
Ásvallagötu 17,
Reykjavík,
sem lést á Landspítala, Landakoti fimmtudaginn
29. janúar, verður jarðsunginn frá Grafarvogskirkju
föstudaginn 13. febrúar kl. 13.00.
Guðný Egilsdóttir,
dætur, tengdasynir
og barnabörn.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu
vegna andláts og útfarar elskulegrar eiginkonu
minnar,
HALLDÓRU ERLU TÓMASDÓTTUR,
Furugrund 34,
Akranesi.
Stefán G. Stefánsson
og aðrir aðstandendur.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og lang-
amma,
GUÐRÚN GYÐA HANSDÓTTIR,
Háaleitisbraut 36,
Reykjavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Droplaugarstöðum,
þriðjudaginn 10. febrúar.
Hans Wíum Ólafsson,
Eyjólfur Ólafsson, Kirstine Ólafsson,
Magdalena Margrét Ólafsdóttir, Kristján Ásgeirsson,
Guðrún Gyða Ólafsdóttir, Kjartan Sigurðsson,
barnabörn og barnabarnabarn.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
JÓHANNA MARGRÉT BJÖRGÓLFSDÓTTIR,
Sörlaskjóli 94,
síðast til heimilis á
hjúkrunarheimilinu Grund,
sem lést miðvikudaginn 4. febrúar, verður
jarðsungin frá Fossvogskapellu í dag, fimmtu-
daginn 12. febrúar kl. 13.00.
Hulda Filippusdóttir,
Ingirós Filippusdóttir,
Sveinn Filippusson, Steinunn Erla Marinósdóttir,
María Björg Filippusdóttir, Brynjólfur Jóhannesson,
Sigurður Pálsson,
Jóhann Filippus Filippusson, Anna Emilía Nikulásdóttir,
ömmubörn, langömmubörn
og langalangömmubörn.
✝
Elskuleg móðir okkar,
VALGERÐUR SÓLEY ÓLAFSDÓTTIR
frá Jörfa,
lést á Vífilsstöðum sunnudaginn 8. febrúar.
Fyrir hönd ættingja og vina,
Sigurður Viggósson,
Eiríkur Viggósson,
Alda Viggósdóttir,
Björg Viggósdóttir,
Ólafur Viggósson.