Morgunblaðið - 12.02.2009, Síða 34

34 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. FEBRÚAR 2009
✝ GunnlaugurKarlsson fæddist í
Keflavík 17. febrúar
1923. Hann lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja fimmtu-
daginn 5. febrúar sl.
Foreldrar Gunn-
laugs voru Karl Eyj-
ólfsson, útvegsbóndi
og verkstjóri, og
Hólmfríður Ein-
arsdóttir húsmóðir.
Gunnlaugur var þriðji
í röð fimm systkina.
Elst var Hulda María,
látin. Guðbjörg, lést ung, Fríður, er
látin og eftirlifandi er Eyja Guð-
björg. Einnig ólu þau hjón upp Karl
G. Sævar og var hann alla tíð talinn
eitt af systkinunum.
Gunnlaugur kvæntist Guðmundu
Sumarliðadóttur, f. 12. ágúst 1922,
hinn 30. desember 1944. Þau eign-
uðust fimm börn sem eru: Jósebína,
í sambúð með Sigtryggi Maríussyni.
aðnjótandi sem skipstjóri. Hans
mesta gæfa var að bjarga 19
manns úr sjávarháska og fékk
hann heiðursmerki Slysavarna-
félags Íslands fyrir það afrek.
Gunnlaugur var einnig mikill
frumkvöðull sem skipstjóri. Hann
var sá fyrsti sem tók upp loðnu-
veiðar til bræðslu árið 1963. Hann
var einnig fyrsti skipstjórinn á Ís-
landi sem sleppti nótabátnum og
tók nótina um borð árið 1958. Þá
leigði hann Vonina til úthafs-
rækjuveiða fyrst skipa.
Gunnlaugur var félagi í Skip-
stjórafélaginu Vísi á Suðurnesjum
og var gerður að heiðursfélagi
1986. Hann sat í hafnarstjórn
Keflavík og Njarðvík, í stjórn
Fiskideildar Keflavíkur, sat á
mörgum fiskiþingum og var í
stjórn LÍÚ. Hann var formaður Út-
vegsmannafélags Suðurnesja í tvö
kjörtímabil. Gunnlaugur var félagi
í Frímúrarareglunni á Íslandi og
gegndi þar mörgum trún-
aðarstörfum. Hann var sæmdur
heiðursmerki reglunnar árið 1999.
Þá var hann sæmdur heiðursmerki
sjómanna á sjómannadaginn 1999.
Gunnlaugur verður jarðsunginn
frá Keflavíkurkirkju í dag og hefst
athöfnin kl. 14.
Gunnlaugur, giftur
Kristjönu Sigurð-
ardóttur. Hafdís, gift
Róberti Sædal Svav-
arssyni. Karl Hólm,
giftur Sigurveigu
Þorsteinsdóttur. Sæv-
ar, giftur Selmu
Kristjánsdóttur.
Barnabörnin voru
nítján, eitt er látið.
Barnabarnabörnin
eru orðin 38 og fyrsta
langalangafabarnið
fæddist í janúar.
Gunnlaugur Karls-
son byrjaði 12 ára gamall á trillu
með föður sínum og fór í Stýri-
mannaskólann á Ísafirði 1944.
Hann tók við bátnum Bjarna Ólafs-
syni 1946. Gunnlaugur byrjaði með
Vonina 1953 sem hann eignaðist
síðar. Árið 1961 keypti hann Pálínu
SK 2 og skírði hana Vonin KE 2.
Gunnlaugur hætti í útgerð 1989.
Gunnlaugur varð mikillar gæfu
Í dag kveðjum við pabba, tengda-
pabba, afa og langafa.
Afi Gulli, eins og hann var alltaf
kallaður, hefur verið stór hluti af okk-
ar lífi. Við bjuggum alla tíð í sama
bæjarfélagi og áttum sumarbústaði á
sama stað við Þingvallavatn í yfir 30
ár. Við eigum eftir að sakna þess að
horfa niður að vatninu, sem var þér
svo kært, og sjá þig ekki þar í þínum
appelsínugula galla að brasa eitthvað
við bátinn Feit eða netin.
Yngstu fjölskyldumeðlimirnir upp-
lifðu ævintýrastundir með þér. Börn-
in fengu að fara með þér út á bát og
leggja net. Þú kenndir þeim að róa og
lánaðir þeim litla bátinn Bala. Börnin
hlupu til þín í sumarbústaðinn Upp-
sali með bilaðar veiðistangir eða fisk
sem þurfti að flaka. Þú liðsinntir þeim
alltaf af alúð og leystir hvern vanda.
Þau litu upp til þín og vissu að þú gast
allt.
Eftir því sem aldurinn færðist yfir
höfum við notið þess að hafa ykkur
ömmu hjá okkur í mat í okkar bústað
þegar þið hafið verð ein á Uppsölum.
Þegar þú komst lumaðir þú oft á góð-
gæti fyrir yngstu börnin. Þetta voru
yndislegar kvöldstundir þar sem oft
var skipst á skoðunum um allt á milli
himins og jarðar.
Þú varst góður vinur. Við fullorðna
fólkið leituðum til þín með margt og
þú varst einn besti vinur Róberts
tengdasonar þíns. Það leið varla sá
dagur að hann heyrði ekki í þér eða
hitti þig. Dóttir þín Hafdís minnist
þess sérstaklega þegar hún fékk að
fara með þér á síld árið 1963 og upp-
lifa með þér að sjá eyjuna Surtsey
koma upp úr hafinu með sína eld-
glugga.
Fjölskyldan skipti þig miklu máli
og þú sagðir alltaf að ríkidæmi þitt
væri fjölskyldan og varst mjög stoltur
af því hversu samheldin við erum. Þú
varst alltaf ánægður þegar þú vissir
að við værum að hittast hvort sem
það var með þér á Uppsölum, á Sól-
vallagötunni eða þegar við unga fólkið
fórum í útilegu saman. Þú gerðir þér
oft ferð til að kíkja á okkur í frænd-
systkinaútilegunni og komst alltaf
með prins póló og lést börnin raða sér
upp til að fá súkkulaði hjá afa Gulla.
Þegar við barnabörnin vorum að
alast upp varstu mjög stríðinn og það
breyttist ekkert þegar barnabarna-
börnin komu í heiminn. Sumir áttu þó
erfiðara en aðrir með að taka stríðn-
inni þinni. Eftir því sem við stækk-
uðum fórum við að stríða þér til baka
og fannst þér það ekki leiðinlegt.
Margir hlutir í okkar daglega lífi eins
og saltpillur, spil og frímerki eiga eft-
ir að minna okkur á þig.
Þú hafðir miklar áhyggjur af
ömmu Mundu síðasta árið enda
varstu búinn að hugsa um hana í
mörg ár. Við munum taka við af þér
og halda áfram að hugsa um ömmu.
Hún á eftir að sakna þín sárt eins og
við.
Takk fyrir allt og allt.
Hafdís, Róbert, Sigurbjörg,
Guðmunda, Reynir Þór
og fjölskyldur.
Elsku pabbi og kæri bróðir. Það er
mikið skrítið að vera að skrifa minn-
ingargrein um þig. Ég hélt alltaf að
þú yrðir hjá okkur alla tíð. Þú varst
alltaf svo sterkur og mikill í augum
okkar allra. Mér á eftir að þykja
mjög skrítið að hringja ekki til þín og
spyrja hvort við ættum að skella
okkur á fund saman. Það eru liðin
tæp 24 ár síðan ég kom til þín og bað
þig að mæla með mér inn í Frímúr-
araregluna, þú spurðir hvort ég væri
alveg ákveðinn og ég sagði já og þú
tókst utan um mig og sagðir: „Það
verður gaman að fá þig inn og fara
með þér á fundi.“ Þegar við fórum á
fundi í Reykjavík var ég mjög hissa
hvað allir þurftu að faðma þig og
heilsa sem einhverjum stórhöfð-
ingja. Síðar þegar ég var búinn að
vera nokkur ár þá skildi ég af hverju
bræðurnir gerðu þetta, þeir sem
þekktu þig vissu hvern mann þú
hafðir að geyma og virtu þig sam-
kvæmt því. Annan eins frímúrara er
varla hægt að finna.
Það var ekki aðeins í Reglunni
sem við vorum saman. Þú varst í út-
gerð og ég var á sjó með þér sem
skipstjóra og þótti mér það góður
skóli. Síðan starfaði ég sem verk-
stjóri hjá þér í saltfiskverkun í nokk-
ur ár eða þar til þú hættir útgerð.
Það var enn meiri skóli.
Það var alveg sama hvar við vor-
um saman, það var alltaf gott að vera
með þér. Við Sirrý eigum þér mikið
að þakka og vildum að við gætum
staðið okkur eins vel við uppeldi á
okkar börnum og þið mamma hafið
staðið ykkur í lífinu við að ala okkur
öll upp í hreinskilni og sannleika.
Okkur langar til að þakka þér fyrir
allt en engin orð geta sagt hvað okk-
ur þykir vænt um þig og skýrt frá
þeirri virðingu sem við bárum fyrir
þér. Við munum, eins og allir í fjöl-
skyldunni, sjá til þess að mömmu líði
sem allra best. Um leið og þú greind-
ist með þennan illvíga sjúkdóm
fórstu strax að hafa áhyggjur af því
hvað yrði um mömmu. Þú hafðir
engar áhyggjur af þér sjálfum, að-
eins mömmu. Þér leið mjög illa yfir
því að geta ekki verið hér lengur og
séð um hana eins og þú hefur gert
síðan mamma missti sjónina. Þú
sagðir alltaf að þú kviðir ekkert fyrir
því að hverfa til Austursins eilífa, þú
kviðir bara fyrir því að þurfa að
skilja hana eftir.
Mikill maður er genginn á vit
feðra okkar og með honum mikil
vitneskja um fyrri tíma sem ekki all-
ir geta sagt frá en að spyrja þig var
eins og að opna alfræðibók, þú
mundir allt, alveg eins og þú værir
með yfirstærð af minniskubbi í höfð-
inu.
Elsku pabbi og tengdapabbi,
gangi þér vel á því ferðalagi sem þú
ert lagður af stað í og megi Hinn
hæsti höfuðsmiður himins og jarðar
vernda þig og taka vel á móti þér.
Elsku mamma, við skulum gera
allt sem í okkar valdi er til að hjálpa
þér að sigrast á sorginni þar sem við
vitum að þú saknar pabba mikið eftir
að hafa haft hann sem förunaut í rúm-
lega 65 ár.
Þinn sonur og tengdadóttir
Karl Hólm og Sigurveig.
„Þetta er bara svona“ var orðatil-
tæki sem tengdafaðir minn notaði oft
og það gerði hann einnig þegar hann
sagði mér frá krabbameininu sem
hafði þá heltekið hann. Hann var
ákveðinn í að berjast allt fram á síð-
asta dag, og það gerði hann þótt erfitt
hafi verið að sjá hann kveljast og ekk-
ert hægt að gera.
Þegar ég kynntist honum tók hann
mér afar vel, hann leit á mig eins og
ég hefði verið í fjölskyldunni til
margra ára og virkaði það svolítið
óþægilega á mig, en vandist því fljótt.
Við áttum mörg góð símtöl um allt
mögulegt, fjölskyldumál, daginn og
veginn og ekki má gleyma pólitíkinni
sem við ræddum mikið um. Þessi
harði gamli skipstjóri sem hafði stað-
ið vaktina má segja alla sína starfsævi
og verið farsæll skipstjóri og bjargað
19 mannslífum en það vildi hann sem
minnst tala um. Sjósókn og sjó-
mennska var honum afar hjartfólgin
og fylgdist hann vel með fjölskyldu-
meðlimum sem stunda sjóinn enn í
dag. Hann hafði verið stjórnandi og
vildi helst vera það, gat verið harður
og ákveðinn í máli, en meyr inn við
beinið.
Hann var stoltur af sinni stóru fjöl-
skyldu og sparaði ekki orðin þar um
enda alveg óþarfi því börnin eru öll
dugleg og hafa staðið sig vel eins og
faðir þeirra. Stoltastur var hann af
sinni elskulegu eiginkonu Mundu sem
hann kynntist þegar hann var í Stýri-
mannaskólanum á Ísafirði. Hún var
þjónustustúlka á matsölustaðnum
Uppsölum þar sem ungu mennirnir
borðuðu og var það ást við fyrstu sýn
hjá þeim báðum. Fyrir jólin það ár
bað Gulli Mundu að koma með sér að
velja jólagjafir fyrir frænku sín í
Keflavík, það áttu helst að vera skór
og náttkjóll (sem hún hafði séð í
glugga). Þetta valdi hún af kostgæfni.
Þegar að aðfangadagskvöldi kom var
þetta svo í pakkanum ásamt fallegum
krossi. Hann talaði alltaf um að hann
hefði bjargað henni af klakanum og
benti ég honum á það, að ef hann
hefði ekki komið vestur ætti hann
kannski ekki svona glæsilega fjöl-
skyldu.
Við hjónin fórum nokkrum sinnum
með þeim keyrandi um landið og sat
þá Munda í framsætinu og við Gulli
aftur í. Þegar við komum að hinum
ýmsu stöðum sem hann og síðar þeir
feðgar komu að á síldarárunum eins
og t.d. Siglufirði og Raufarhöfn þá
klappaði hann á bakið á henni og
sagði: „Manstu ástin mín þegar þú
komst keyrandi að heimsækja mig í
landlegu og ég horfði á þig í landi en
komst ekki að vegna veðurs, það var
erfitt.“ Þetta var dýrmætur tími fyrir
okkur hjónin að vera þátttakendur í
þessum ferðum.
Það sannaðist best þá og hefur allt-
af verið að ást og virðing í garð sína
nánustu er öllum til heilla í lífsgæða-
kapphlaupi nútímans. Það var líka
yndislegt að sjá þau faðmast á 65 ára
trúlofunarafmælinu, þau liggjandi
bæði sjúk á sömu stofu á sjúkrahús-
inu. Ég kveð þig nú kæri vinur og
takk fyrir allt of fá ár sem við áttum
saman. Far þú í guðs friði.
Fjölmargar ferðaleiðir
fyrnast kannski og gleymast
lífið og tíminn líður
en ljúfar minningar geymast.
Seint gleymist sagan ljúfa
er sorgin og gleðin mættust.
Minning um daginn dýra
er draumar okkar rættust.
(Hákon Aðalsteinsson)
Þín
Kristjana Sigurðar.
Margt er það og margt er það
sem minningarnar vekur,
og þær eru það eina
sem enginn frá mér tekur.
(Davíð Stefánsson)
Í dag kveðjum við þig elsku afi
Gulli, eftir stutta viðureign við illvígan
sjúkdóm. Þú hélst reisn þinni fram á
síðusta dag og aldrei kvartaðir þú.
Minningarnar hlaðast upp, samveru-
stundirnar á Þingvöllum, Hólabraut-
inni og Sólvallagötunni, það er svo
gott að eiga þær og þær geymum við í
hjarta okkar. Þú varst æðstur, hélst
svo vel utan um fjölskylduna, hjörðina
þína eins og þú nefndir okkur, þú
varst svo áægður með þitt fólk.
Elsku afi, þakka þér fyrir að vera
alltaf svo yndislega góður við okkur,
þín er sárt saknað. Hafðu þökk fyrir
allt.
Ég bið góðan Guð að styrkja ömmu.
Mundu og okkur aðstandendur í
sorginni. Guð blessi þig og varðveiti,
hvíl í friði.
Anna, Arngeir, Karen Mist og
Rebekka Marín.
Elsku afi minn.
Það er skrýtin hugsun að þú sért
farinn, í mínum augum varstu hrein-
lega ódauðlegur. Ég hélt þú yrðir með
okkur alltaf, ég veit það hljómar
kjánalega en það er bara þannig. Það
er skrýtið að ég fái aldrei aftur að
heyra þegar þú kallaðir mig og Hófí
jarðýturnar þínar. Eða hvernig þú
horfðir stoltur á stelpurnar mínar og
sagðir við mig og Gumma að þær
væru auðæfi.
En afi minn, ég er rosalega þakklát
fyrir þann tíma sem við fengum að
hafa þig. Minningarnar sem ég á um
þig munu alltaf lifa. Ég er svo rík af
minningum um þig, ég er svo rík af
öllu því sem ég hef lært af þér og ég er
svo rík af öllum þeim tíma sem þú
gafst mér og minni fjölskyldu. Stelp-
urnar mínar hafa alltaf dýrkað þig og
þær stundir sem við áttum með þér
eru ómetanlegar. Þú gafst svo mikið
af þér afi minn og baðst aldrei um
neitt í staðinn.
Elsku afi, þessir erfiðleikatímar
hafa hjálpað mér að skilja og sjá
hversu óendanlega frábær maður þú
varst. Þú varst og verður alltaf stór
partur af mér. Þú hefðir orðið 87 ára
nú 17. febrúar en þrátt fyrir það
varstu tekinn of snemma frá okkur. Í
huganum og hjartanu áttirðu meiri
tíma eftir þótt líkaminn hafi bugast.
Nú ertu farinn, elsku afi minn, en
ég mun alltaf vera barnabarn þitt og
minninguna um þig tekur enginn frá
mér.
Elsku amma mín, ég veit að enginn
kemur í stað afa en við skulum vera
dugleg að passa upp á þig og reyna
eftir fremsta megni að fylla upp í þá
gjá sem hefur myndast í lífi þínu. Ég
vona að Guð styrki okkur öll í þessari
miklu sorg.
Elsku mamma mín og pabbi minn,
ég veit að þetta er ykkur mjög erfiður
tími því afi Gulli spilaði stórt og mikið
hlutverk í ykkar lífi.
Elsku systur mínar, ég skal vera
dugleg að knúsa ykkur og gleymum
aldrei loforðinu sem við gáfum hver
annarri þegar við vorum hjá afa eftir
að hann sofnaði. Kæru auðæfi afa,
styrkjum hvert annað og höldum hóp-
inn, hann hefði svo sannarlega viljað
það.
Sólveig Silfá, Guðmundur,
Kristbjörg Perla og Sig-
urveig Sara.
Það er svo skrýtið að þótt við viss-
um hvert stefndi þá er svo sárt að
kveðja, þú sem varst hetjan okkar og
við álitum ósigranlegan. Minning-
arnar eru margar og við verðum dug-
leg að rifja þær upp fyrir börnunum
okkar, mestu auðæfunum eins og þú
kallaðir öll börnin. Sama hvar þú
komst þá varstu alltaf að monta þig
af auðæfunum þínum sem var stór-
fjölskyldan. Hún var þér allt enda
stór og samheldin fjölskylda. Það
sást best síðustu verslunarmanna-
helgi þegar við vorum öll samankom-
in á uppáhaldsstaðnum ykkar ömmu,
Uppsölum við Þingvallavatn. Þar
höfum við átt margar góðar stundir
með ykkur ömmu. Síðustu ár hefur
þú alltaf verið brennustjórinn um
verslunarmannahelgina og tókst
ekki annað í mál en að halda því
starfi í fyrra þótt heilsan væri ekki
góð. Og þegar við vorum að sussa á
börnin til að hlífa þér þá skammaðir
þú okkur foreldrana því það átti að
heyrast í börnunum, það sýndi bara
hversu dugleg þau voru. Þú varst
alltaf svo stoltur af börnunum okkar
og lagðir þig fram við að fylgjast með
öllu því sem þau tóku sér fyrir hend-
ur. Þú komst oft og horfðir á strák-
ana okkar spila körfu- og fótbolta-
leiki og mættir á ömmu- og afadaga á
leikskólanum og í skólanum. Það var
svo gaman fyrir Hilmi Karl þegar þú
komst í skólann og talaðir við krakk-
ana þegar þau voru að læra um hafið,
sýndir þeim heiðursmerkið þitt og
sagðir þeim sögur af sjómennskunni.
Þau sátu öll, um sextíu talsins, og
hlustuðu af athygli, heyrðist ekki í
neinum. Þú hafðir svo skemmtilegan
frásagnarstíl og frá svo mörgu að
segja. Þú hafðir líka sterkar skoðanir
á svo mörgu og það var gaman að
sitja með þér við eldhúsborðið á Sól-
vallagötunni og spjalla því þú varst
óþrjótandi viskubrunnur.
Frímúrarareglunni helgaðir þú líf
þitt og tíminn þinn og störf þín þar
verða öðrum bræðrum til fyrirmynd-
ar, eftirbreytni og gott veganesti út í
lífið. Við viljum þakka ykkur ömmu
þær stundir sem við áttum með ykk-
ur á viðburðum tengdum reglunni og
sérstaklega systrakvöldunum sem
við áttum saman. Það var yndislegt
að sjá hversu vel metinn þú varst í
reglunni og hve margir litu upp til
þín. Það gerði okkur svo stolt.
Elsku afi, megi góður Guð njóta
starfskrafta þinna um ókomna tíð.
Guðný Björg, Hjörvar Örn,
Hilmir Karl, Birgir Örn
og Brynja Þórey.
Jæja, nú er friðurinn úti … Þetta
var yfirleitt það sem að þú sagðir er
við hittumst. Frá því að ég var lítil
hefur þú ávallt kallað mig jarðýtu.
Mér fannst alltaf jafn gaman að
heyra þig segja það og jafnvel þegar
saga fylgdi með hvað íbúðin hjá ykk-
ur var oft undirlögð er við tvíburarn-
ir mættum á svæðið þegar við vorum
litlar. Það var svo gaman að hitta þig
og oftast létum við eins og við værum
að rífast og sögðum allt hvort við
annað. Fyndnast var þegar fólk hélt
að við ættum ekki skap saman eða að
við værum að rökræða sem endaði
alltaf með að við föðmuðumst þétt-
ingsfast og létum hvort annað vita
hvað það væri gaman að hittast.
Mér þykir svo vænt um öll skiptin
sem þú komst í mat til okkar og pöss-
uðum við Kiddi vel upp á að það
mætti í það mesta líða mánuður á
milli matarboða. Þá var fiskur tekinn
út og gratíneraður með bernaise-
sósu og hrísgrjónum, Afagullafiskur.
Og auðvitað var alltaf ís í eftirrétt.
Ég er líka ofsalega ánægð þegar ég
hugsa um það hvað þú varst þakk-
látur fyrir brauðin sem ég bakaði
handa þér núna síðustu mánuði eftir
að þú fórst að fara fram á nóttunni
þegar hungrið sótti að þér. Í kvöld
bakaði ég tvö brauð og Mikael Máni
spurði hvort ég væri að fara með þau
til þín en þegar ég brosti til hans og
sagði honum að það væri ekki hægt
sagði hann að þá yrðum við að gefa
ömmu Mundu brauðið því henni
þætti það líka svo gott.
Þú varst alltaf að hrósa mér fyrir
það hvað ég væri dugleg að hugsa
um ykkur og varst svo þakklátur
fyrir það að ég skyldi sjá um negl-
urnar á ömmu. Veistu, afi, að ég er
líka ofsalega ánægð með mig og allar
Gunnlaugur
Karlsson