Vilji - 01.10.1927, Blaðsíða 6

Vilji - 01.10.1927, Blaðsíða 6
4 VILJI sinn". Spakmæli þetta miðar ekkert við aldur, en athafnir. Hvort heldur maðurinn byrjar ungur eða aldraður á verki sínu, mun honum í fyrstu stirt ganga, en eftir því sem hann fær lengur að beita sjer við störf sín, mun árangurinn verða betri. Þess vegna skyldi enginn geyma það til fullorðinsáranna, sem gera má í æsku. Jóhann G. Sigurðsson segir: „Alt er dimt og eyðikyrrt yfir hugans löndum síðan ástin mín var myrt í móður sinnar höndum". Jeg held, að skuggar æskumannsins, sem brennur af eldmóði og fjöri, verði mjög svipaðir hinni dimmu eyðikyrð mannsins, er hann hefir mist sína dýrmætu eign, ástina. Og sem skáldið kveður svo mjög vel um. — Jóhann Gunnar var einn þeirra æskumanna, er brenna af áhuga og von um að geta rutt sjer leið til meiri fullkomnunar en alment gerist. Jóhann Gunnar "varð aðeins 22 ára að aldri, en hann hafði notað æsk- una sem framast var unt fyrir mann, er stöðugt átti í hardaga við illkynjuð veikindi. Fyrir það, að Jóhann Gunnar beitti allri orku og snild æsku sinnar, hefir hann nú hlotið nafnið, sem eitt af bestu æskuskáldum Islendinga. Og í erindi því, er hjer fer á eftir, lýsir hann af mjög mikilli snild huga æskumannsins, sem mikið er í spunnið: ,,Hann horfði með eldfjöri' á heiminn í kring og hugsaði gott til að lifa; hann vildi björgunum bifa og ólmast í lífsins iðuhring. Blóðið í æðunum eldheitt brann, æskuvonirnar glöddu hann; hann þóttist fá ljúfasta leiði og sá aðeins sólina' í heiði". Þessi stórkostlega fagra hugsun æskumannsins, sem skín eins og sól gegnum erindi þetta, á sjer oft

x

Vilji

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vilji
https://timarit.is/publication/776

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.