Morgunblaðið - 03.05.2011, Blaðsíða 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 3. MAÍ 2011
✝ Guðrún Ólafs-dóttir fæddist á
Syrðra-Velli í Flóa
30. júlí 1915. Hún
lést á Dvalar- og
hjúkrunarheim-
ilinu Grund 22. apr-
íl 2011. Foreldrar
hennar voru Ólafur
Sveinn Sveinsson
bóndi, f. 1889, d.
1976, og Margrét
Steinsdóttir, hús-
freyja, f. 1890, d. 1970. Guðrún
var næstelst sextán systkina,
sem fædd voru á 20 árum. Þau
eru: Sigursteinn, f. 1914, d.
2010; Sveinbjörn, f. 1916; Ólaf-
ur, f. 1917, d. 2005; Ingvar, f.
1919, d. 2007; Gísli, f. 1920, lést
ungabarn; Ólöf, f. 1921, d. 2007;
Guðfinna, f. 1922, d. 2008; Krist-
ján, f. 1923; Soffía, f. 1924; Mar-
grét, f. 1925; Sigurður, f. 1928;
Gísli, f. 1929, d. 1991; Að-
alheiður, f. 1930; Jón, f. 1931, og
Ágúst Helgi, f. 1934.
Eiginmaður Guðrúnar var
Páll Guðmundsson, verkamað-
ur, f. 11.9. 1914 í Rvk., d. 25.10.
1986. Þau voru gefin saman á
Eyrarbakka 20.8. 1939. Börn
þeirra eru: 1) Guðmundur, f. 3.4.
1938, kv. Kirsten Pálsson, f.
25.3. 1945. Börn þeirra eru: a)
Louise, f. 22.1. 1968, gift Jacob
K. Jörgensen, þau eiga tvö börn.
assyni, f. 19.3. 1954. Börn þeirra
eru: a) Andri, f. 10.7. 1975,
kvæntur Andreu Baldursdóttur.
Andrea á tvö börn frá fyrra
hjónabandi. b) Tómas, f. 24.4.
1979, kvæntur Þórdísi Þórhalls-
dóttur, þau eiga þrjú börn. c)
Eva Guðrún, f. 8.4. 1983, sam-
býlismaður hennar er Ágúst
Sverrir Daníelsson, þau eiga
þrjú börn. d) Erna Svanhvít, f.
28.6. 1986, unnusti hennar er
Guðgeir Sturluson.
Guðrún ólst upp á Syðra-Velli
í Gaulverjabæjarhreppi.
Snemma byrjaði hún að gæta
systkina sinna og hjálpa til á
heimilinu. 18 ára fór Guðrún til
Reykjavíkur til að læra að
sauma. Guðrún og Páll kynntust
í sveitinni, en Páll var vinnu-
maður í Gaulverjabæ. Þau hófu
búskap að Klapparstíg í Reykja-
vík. Árið 1947 fluttust þau að
Korpúlfsstöðum. Þar vann Guð-
rún í eldhúsinu og við sauma-
skap og Páll við bústörf. Eftir að
þau fluttu aftur til Reykjavíkur
bjuggu þau lengst af á Blóm-
vallagötu 13. Hún lærði að búa
til fatasnið og vann lengi heima
við fatasaum og lét aldrei neitt
frá sér nema það væri full-
komið. Guðrún vann lengst sem
herbergisþerna á Hótel Borg.
Síðustu starfsárin vann hún við
heimilishjálp.
Útför Guðrúnar fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
3. maí 2011, og hefst athöfnin kl.
13.
b) Margrét, f. 7.10.
1970, gift Magnúsi
Orra Grímssyni,
þau eiga fjögur
börn. c) Sara, f.
23.9. 1975, gift
Garðari Erni Þor-
varðarsyni, þau
eiga þrjú börn. 2)
Margrét, f. 7.6.
1940, gift Kristni
Tryggvasyni, f. 8.8.
1932. Börn þeirra
eru: a) Jónas, f. 1.3. 1960, kvænt-
ur Ásdísi Evu Hannesdóttur,
þau eiga þrjú börn. b) Páll, f.
16.4. 1961 kvæntur Guðlaugu
Halldórsdóttur, þau eiga þrú
börn og fjögur barnabörn. c)
Kristinn, f. 13.5. 1966, kvæntur
Guðnýju Ósk Ólafsdóttur, þau
eiga tvo syni. d) Rúnar, f. 5.9.
1969, kvæntur Ernu Maríu Jóns-
dóttur, þau eiga þrjú börn. Fyrir
átti Kristinn dóttur, Ástu Huldu,
f. 30.4. 1953, gift Ögmundi
Kristinssyni, þau eiga son og tvö
barnabörn. 3) Ingibjörg, f. 28.6.
1945, giftist Jóni Eldon Jóns-
syni, f. 27.1. 1946, d. 22.1. 1994.
Börn þeirra eru: a) Bjarki, f. 3.2.
1972. b) Lilja Dögg, f. 17.2. 1978,
gift Hassan Harazi, þau eiga
þrjú börn. c) Guðrún Sif, f. 28.6.
1982, unnusti hennar er Gunnar
Jörvi Ásgeirsson. 4) Guðlaug, f.
2.12. 1954, gift Sveini Tóm-
„Mamma er skilin við“. Þetta
hljómaði í eyrum mínum þegar
Magga systir mín hringdi til mín
um miðja nótt aðfararnótt föstu-
dagsins langa. Aðeins vika liðin
frá því hún fékk heilablóðfallið.
Mömmu var farið að líða vel á
Grund, en þangað flutti hún í
desember 2010. Mamma og
pabbi kynntust í Flóanum.
Mamma sagði mér að hana hafi
dreymt hnakka á manni. Þegar
hún sá pabba fyrst sá hún að
þetta var sami hnakkinn og í
draumnum.
Ég var svo heppin að vera
yngst okkar systkina og mér
stundum sagt að allt hafi verið
látið eftir mér. Í mörg ár átti ég
margar kisur sem þurftu sitt. Oft
fæddust kettlingar sem þurfti að
koma fyrir á öðrum heimilum en
mamma var ótrúlega þolinmóð
yfir þessu. Þegar hún byrjaði að
vinna úti fékk ég að skottast með
henni í vinnuna. Það var á
Landakotsspítala hjá nunnunum
sem voru alltaf svo yndislegar.
Þá ákvað ég að verða hjúkrunar-
kona eins og þær. Á þessum tíma
saumaði mamma talsvert, fína
kjóla og kápur, og gerði við föt
fyrir fólk. Oft voru auraráðin
ekki mikil, því stundum tók
Bakkus völdin af pabba. En
mamma var viljasterk og ákveð-
in í að láta hlutina ganga, stóð
keik upp úr erfiðum tímabilum.
Hún sá um fjármálin á heimilinu,
var útsjónarsöm og árið 1966
keyptu þau sína fyrstu íbúð. Þá
var mamma farin að vinna á Hót-
el Borg sem herbergisþerna.
Herbergin hafa örugglega sjald-
an eða aldrei verið eins vel þrifin
og þegar mamma var búin að
fara höndum um þau, hornin
gleymdust ekki á þeim bænum.
Mamma reddaði mér sumar-
vinnu þarna og kenndi mér
handtökin. Þarna vann líka mág-
kona mömmu, Didda tvíbura-
systir pabba. Í matarpásunum
var alltaf glatt á hjalla hjá okkur,
mikið hlegið og fíflast, oft spáð-
um við í bolla og þóttumst sjá
margt merkilegt um framtíðina.
Mamma var hlédræg kona.
Henni leið best heima við handa-
vinnu og lestur. Oft var gripið í
spil en mamma geispaði oftast
yfir þeim, pabbi var spilakallinn.
Hún var mikið fyrir útiveru, létt
á sér og bein í baki. Hún passaði
vel upp á mataræðið og vissi
hvað var hollast og best. Við
lærðum mikið af henni um það
sem var „inn“ í það og það skipt-
ið. Hún naut þess að fljúga, þá
fannst henni hún vera svo fráls.
Síðast flaug hún til Danmerkur,
þá 92 ára.
Mamma skrapp stundum á
Selfoss að hitta systkin sín og
dvaldi þá oft nokkrar nætur.
Hún naut þess að vera með þeim.
Mamma kenndi mér allt í
sambandi við heimilishald og það
er ekki svo lítið; kenndi mér að
sauma, prjóna, brjóta saman
þvott, elda mat og að standa mig
í því sem lífið ætlaðist til af mér.
Ófá voru skiptin sem hún passaði
börnin mín, alveg frá því að þau
voru ungabörn. Ég sagði einu
sinni við mömmu að hún skyldi
ekki voga sér að fara meðan ég
þyrfti á henni að halda. Það
fannst henni fyndið og lofaði því
og svo sannarlega stóð hún við
það. Síðustu árin var farið að
nefna við hana staf eða göngu-
grind en það tók hún ekki í mál,
það var bara fyrir gamalt fólk.
Elsku mamma mín, ég á eftir að
sakna þín mikið, einkum sólbað-
anna úti í garði. Við Svenni biðj-
um góðan Guð að gæta þín í
Sumarlandinu með pabba.
Þín
Guðlaug.
Þú varst kletturinn okkar í
ólgusjó lífsins. Rólyndið var á
köflum yfir skilning hafið, sama
á hverju gekk. Á þeim tíma, sem
við, börnin þín, þau elstu, vorum
unglingar, upp úr miðri síðustu
öld, var ekki alveg búið að finna
upp jafnréttið, hvorki á heimil-
um né annars staðar. Húsmóð-
irin eldaði matinn og gott ef ekki
hún vaskaði upp líka. Á meðan
tefldum við pabbi skák eða spil-
uðum á spil. Það var því mikil op-
inberun fyrir mig þegar ég var
svo heppinn að fá að dvelja á
heimili móðurbróður míns,
Sveinbjörns í Hafnarfirði, á með-
an ég var við iðnnám, að sjá hann
þvo mataráhöldin eftir máltíðir
og „ganga frá“. Það bar vott um
dugnað þinn að galdra fram allan
þann góða mat sem fyrir okkur
var borinn, oft af litlum efnum.
Alla tíð hugsaðir þú vel um hvað
við létum ofan í okkur og hélst
því áfram fyrir sjálfa þig fram á
síðasta dag. Þú ræddir gjarnan
við okkur um hollar matarvenjur
og búum við að því enn.
Blessuð sé minning þín.
Guðmundur.
Þú reyndist mér vel allt frá
fyrsta degi þegar ég kom í heim-
sókn til Íslands og seinna eftir að
við fluttum. Takk fyrir kjólana
sem þú saumaðir á stelpurnar
oftar en einu sinni, fyrir jól, og
þegar við vorum boðin „til fest“ í
Danmörku varst þú ekki lengi að
sauma þrjá kjóla, sem vöktu at-
hygli þar. Sagði ég stolt frá því
að tengdamamma hefði saumað
þá. Þú hafðir gaman af ferðalög-
um, sérstaklega að ferðast fljúg-
andi, og það gildir líka um
tengdapabba. Ég minnist þess
þegar þú og tengdapabbi komuð
í heimsókn til okkar í Danmörku.
Þú lagðir þig fram við að tala
dönsku – hafðir farið á námskeið
á kvöldin eftir langan vinnudag.
Í Danmörku voru margir staðir
skoðaðir. Og síðan var verslað
eins og alsiða var í þá daga þegar
farið var út fyrir landsteinana.
Strikið var tekið á Magasin. Þú
fannst alltaf flík, og hún var
grandskoðuð áður en hún var
keypt, m.a. hvort hún væri vel
saumuð.
Blessuð sé minning þín.
Kirsten.
Elsku amma.
Mikið var alltaf notalegt að
koma til þín inn í hlýjuna. Ekki
vorum við háar í loftinu, systurn-
ar, þegar við byrjuðum að taka
strætó til þín. Þú tókst alltaf svo
vel á móti okkur og áttir alltaf
eitthvað gott í gogginn. Við sát-
um aldrei auðum höndum í heim-
sóknum hjá þér. Við gátum
endalaust gramsað og grúskað í
skápunum þrátt fyrir að þeir
innihéldu það sama alla tíð. Við
getum ekki gleymt póstkorta-
möppunni þinni og urðum aldrei
þreyttar á að skoða póstkort frá
fjölskyldu og vinum alls staðar
að úr heiminum sem þú safnaðir
samviskusamlega. Einnig heill-
uðu gömlu ljósmyndirnar. Vin-
sælasta bók okkar systra var
furðufuglabókin og þú varst allt-
af til í að skoða hana með okkur.
Mikið var líka gaman að spila ól-
sen ólsen við þig.
Þær voru ófáar gönguferðirn-
ar sem við fórum með þér í bæ-
inn. Minnisstæðar eru ferðir á
gamla bókasafnið í Þingholtun-
um. Þú hugsaðir vel um heilsuna
og þegar þú komst í mat fannst
þér alltaf svo spennandi það sem
við vorum að elda.
Eitt það besta og yndislegasta
sem þú gerðir var að ferðast og
þá sérstaklega að vera í flugvél.
Fyrsta utanlandsferðin var sum-
arið sem þú varðst 50 ára og var
sú ferð til London. Næsta ferð
var síðan ekki fyrr en mörgum
árum síðar. Ferðirnar urðu þó-
nokkrar, bæði í sólina og til að
heimsækja barnabörn. Það var
yndislegt að fá tækifæri til að
ferðast með þér og þá sérstak-
lega þegar önnur okkar fór með
þér til Spánar þar sem þú naust
þín svo vel í sólinni. Síðasta flug-
ferðin var til Seyðisfjarðar.
Þú varst alltaf svo hraust og
fékkst þér oft göngutúr til okkar
á kaffihúsið og við drukkum
saman sojalatte.
Hver einasta stund með þér
var dýrmæt og minningarnar
veita okkur hlýju í hjarta. Nú
ertu komin í sumarlandið í sólina
þar sem þú unir þér vel með afa.
Guð geymi þig.
Lilja Dögg og Guðrún Sif.
Elsku besta amma mín.
Þegar ég lít til baka koma upp
í hugann fjölmargar yndislegar
stundir sem við áttum saman, þú
og ég, elsku amma mín. Nú
verða þessar stundir að minning-
um sem ég mun varðveita eins og
gimsteina og hlýja mér við reglu-
lega.
Ég man svo vel þegar ég var í
grunnskóla og þú bjóst á Blóm-
vallagötunni, þá fengum við syst-
urnar oft að koma og gista hjá
þér. Þú áttir svona stól sem
mátti breyta í dýnu og þar svaf
ég við hliðina á þér og Erna syst-
ir með þér í rúminu. Stundum
þurftir þú meira að segja að
koma á gólfið til mín því Erna
tók aðeins meira pláss en hennar
litli kroppur gaf til kynna. Svo
spiluðum við Ólsen og Veiði-
mann, sem ég fékk síðar að vita
að þú gerðir bara fyrir okkur því
þér fannst ekkert svo gaman að
spila. Allt gerðir þú fyrir okkur.
Svo fannst mér ofsalega gaman
að skoða Freemans bæklinginn
sem þú áttir og ég kunni hann
held ég bara utan að, ég var búin
að skoða hann svo oft. Þú tímdir
aldrei að henda honum því ég gat
setið lengi, lengi og bara skoðað.
Bara það að sitja inni í stofu hjá
þér í uppáhaldssófanum mínum
var nóg fyrir mig. Það var eitt-
hvert sérstakt andrúmsloft inni
hjá þér sem fékk mann til að
slaka á og hafa það gott.
Þegar ég byrjaði í Hagaskóla
kom ég oft til þín í hádeginu þeg-
ar ég átti langt hádegishlé. Þá
beið mín ætíð heitur grjóna-
grautur og skonsur eða aðrar
sambærilegar kræsingar. Ég
hlakkaði alltaf til allan morgun-
inn að geta lagt af stað til þín.
Svo sat ég hjá þér í rólegheit-
unum og lærði og þú hjálpaðir
mér stundum með ritgerðir og
fleira. Sérstaklega man ég eftir
því þegar ég átti að gera ritgerð
um ömmu mína, æsku hennar og
uppvöxt. Þá sátum við heillengi
saman og þú rifjaðir upp þegar
þú varst í sveitinni og sagðir mér
frá ýmsu sem ég hafði ekki vitað
áður. Þetta var ein af mínum
uppáhaldsstundum með þér, svo
yndislegt allt.
Oft sátum við líka saman og
prjónuðum eða hekluðum. Það
var alltaf svo gott að geta komið
til þín svo þú gætir lagað vitleys-
urnar sem ég gerði, ná upp
lykkjum sem ég hafði misst og
fleira. Þú kenndir mér líka að
gera mynstur og fella af og í dag
bý ég að öllu þessu og nýti mér
við prjónaskapinn.
Fyrir aðeins fjórum árum,
þegar þú varst 92 ára, þá komst
þú með okkur mömmu, Ágústi
og Maríu Líf til Danmerkur. Þar
fórum við í dýragarðinn og heim-
sóttum Söru og Louise frænku.
Þú þrammaðir um göturnar og
við fengum okkur gott að borða
og höfðum það huggulegt. Þú
lést ekkert stoppa þig og þannig
var það bara alltaf. Þú ætlaðir til
dæmis aldrei að nota göngugrind
því þær voru bara fyrir gamla
fólkið og þú stóðst svo sannar-
lega við það.
Elsku amma. Nú trúi ég því að
þú sért komin á góðan stað og
sért að gera eitthvað einstaklega
gott og huggulegt. Takk fyrir öll
árin og allt sem þú hefur gefið
mér. Það mun fylgja mér allt
mitt líf. Ég elska þig af öllu
hjarta og trúi því að við munum
hittast aftur síðar. Hvíldu í friði,
elsku besta amma mín.
Þín
Eva Guðrún.
Fyrsta orðið sem mér dettur í
hug þegar ég hugsa um yndis-
legu ömmu mína er umhyggja.
Hún var alltaf svo blíð og góð og
þegar ég kom í heimsókn tók á
móti mér gustur af ást, kærleika
og hlýju ásamt dásamlegu
ömmulyktinni. Við amma vorum
alla tíð svo góðar vinkonur. Sam-
eiginlegur áhugi okkar á yfir-
náttúrulegum málefnum og líf-
inu í gamla daga varð til þess að
við urðum strax nánar. Amma
hafði alltaf tíma til þess að sinna
manni. Hún var alltaf tilbúin til
að taka á móti mér, hlæja og
gera grín eða halda utan um mig
ef þannig bar við. Til hennar var
hægt að sækja styrk og hugarró.
Dásamlegastar fannst mér
stundirnar okkar saman á Blóm-
vallagötunni, þar sem amma
gerði það sem beðið var um með
bros á vör. Oftar en ekki var beð-
ið um pönnukökubakstur eða að
spila. Best fannst mér þó að sitja
í rólegheitunum uppi í ömmusófa
þegar amma las fyrir mig uppá-
haldsbækurnar mínar, um hest-
inn Glófaxa og Biblíusögubókina.
Við vorum líka duglegar að rölta
í bæinn og skoða okkur um. Svo
fékk ég stundum að hlaupa út á
horn til að kaupa mjólk. Þá fékk
ég smápening til að kaupa got-
terí. Það var sko spennandi. Þeg-
ar kom að matartíma hjá ömmu
var sko gott að vera til. Einhvern
veginn bragðaðist ömmumatur
svo undursamlega vel. Matur
sem ég, á þeim tíma, var ekkert
yfir mig hrifin af að borða, eins
og fiskur og kartöflur, urðu að
sælgæti. Það er eins og hún hafi
bætt við í uppskriftirnar sínar;
dass af ást. Það kom ekki aðeins
fram í matseldinni heldur var
allt sem hún gerði sveipað ósýni-
legum kærleikshjúp.
Við systurnar höfum alla tíð
viljað hafa ömmu hjá okkur á jól-
unum. Það var svo miklu hátíð-
legra þegar amma var með okk-
ur, auk þess sem ég fylltist stolti
þegar hún hrósaði mér í hástert
fyrir fallegan upplestur á jóla-
guðsspjallinu. Við systurnar töl-
uðum við ömmu mörgum mán-
uðum fyrir jól, svona til þess að
„panta‘‘ hana um jólin. Ég er
þakklát fyrir að hún var hjá okk-
ur fjölskyldunni síðustu jólin sín.
Ég er óendanlega þakklát fyr-
ir að hafa fengið svona langan
tíma með elsku ömmu minni.
Hún var sannarlega kjarnakona,
hún gafst aldrei upp. Allt fram á
síðasta dag gekk hún reist og
hafði sko ekki áhuga á hjálpar-
tækjum þrátt fyrir skert jafn-
vægi undir það síðasta. Svoleiðis
tæki voru sko bara fyrir gam-
almenni.
Mikið var hún alltaf flott! Síð-
ustu mánuðina leið ömmu vel og
reytti svoleiðis af sér brandara
að maður beinlínis lá í hláturs-
kasti. Mér finnst gott til þess að
vita að hún kvaddi þennan heim
ánægð og tilbúin til brottfarar.
Það er mikil huggun í sorginni.
Elsku amma, ég veit að þú pass-
ar Lukkuna mína og að í samein-
ingu passið þið mig. Betri vernd-
ara er vart hægt að óska sér.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem)
Takk fyrir allt og allt, amma
mín.
Þín
Erna Svanhvít.
Guðrún Ólafsdóttir
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir, tengda-
faðir, afi og langafi,
GÍSLI BENÓNÝ KRISTJÁNSSON,
fyrrverandi skrifstofustjóri,
Gullsmára 9,
Kópavogi,
lést á Landspítalanum við Hringbraut sunnu-
daginn 1. maí.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Sigurbjörg Jóhanna Þórðardóttir,
Unnsteinn Þórður Gíslason,
Magnús Gíslason,
Kristján Gíslason, Guðrún Benedikta Elíasdóttir,
Gísli Örn Gíslason, Birna Bjarnadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskuleg systir mín,
EDDA INGÓLFSDÓTTIR,
fóstra og listamaður,
lést á hjúkrunarheimilinu Nors Ældrecenter í
Thisted, Danmörku, fimmtudaginn 28. apríl.
Útförin fer fram frá Vestre Kapel, Thisted,
fimmtudaginn 5. maí kl. 13.00.
Fyrir hönd vandamanna á Íslandi,
Agnar Ingólfsson.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
KARL JÓNSSON,
fv. lögregluvarðstjóri,
Hraunbúðum,
Vestmannaeyjum,
lést á Heilbrigðisstofnun Vestmannaeyja
sunnudaginn 1. maí.
Fyrir hönd fjölskyldunnar,
Guðfinna Eyvindsdóttir.