Líf og list - 01.06.1951, Side 17

mun birta þetta ljóð síðar í íslenzkri þýðingu).
Hamar var höfðingi að eðlisfari. Hann reyndi
aldrei að fá lánaða peninga hjá yinum sínum, og
harmaði sárt, ef hann gat ekki endurgoldið gest-
risni þeirra. Eitt dæmi um öHæti hans er, að hann
gaf mér eitt sinn ljómandi fallega teikning eftir
Ninu Hamnett, sem hann í fátækt sinni hafði
Kmverskir stafir
CHANG út’ í nóttinni og auðninni undi------—
Þar óx út úr dauðanum líftréð bjarta,
og rætur þess grófust í sandana svarta,
en silfurregn mánans af blöðum þess hrundi.
— Þögnin í lárviði líftrésins gisti
og )jóð sín þar hvíslaði á stjarnanna tungu.
Djúpbláar klukkur í kvistum þess sungu.
I krónu þess náttaðist eilífur friður.
— Sem goðkynjað líf ofar gröfum og dauða
af greinum þess losnaðj aldinið rauða
og féll gegnum októbernóttina niður.
CHANG reit sitt kvæði nreð kínverskum stöfum.
Það kóralbjart musteri Himninum reisti;
þar örlagaflækjur hans eilífðin leysti.
Á eyðimörk spckinnar fullri af gröfum
vísdóms og fræða, sem urðu þar úti.
Á eyðimörk spekinnar fullri af beinum
undir líftrésins eilífu greinum.
I auðninni fullri af spámannagröfum
gróf hann upp líftrésins rauðhvítu rætur.
— I rökkvaðan sand hinnar austrænu nætur
Chang reit sitt kvæði með kínverskum stöfum.
OKTÓBERVINDAR í sandinum sungu
síðan það kvæði — og brot þess má heyra
í hambrigðum mörgum hvert hlustandi eyra,
því hljómfall þess geymdist á vindanna tungu.
— Hvert orð þess sem logi af loga var slegið,
og lciftrin í .kliðmjúkum hrynjandi brunnu
og saman við lífið og söngva þess runnu,
cr silfurduft stjarnanna um nóttina hrundi:
— I líftrénu jarðncska leiftraði andinn
í ljóðinu um Himininn skrifað í sandinn,
er Chang út’ í nóttinni og auðninni undi.
Gunnar Dal.
v.___________________________________________________)
keypt af listakonunni. Og annað sinn bar svo við,
að honum tókst að bjóða mér til samfagnaðar á
hugkvæmasta, óvenjulegasta og skemmtilegasta
hátt', sem ég hefi nokkru sinni í-ekið mig á í líf-
inu. . .. Þettqi gerðist í fyrra stríðinu, ég var hátt-
aður, steinsofandi í svefnherbergi mínu á annarri
hæð í húsi mínu við Svanastíg (Swan Walk),
klukkan orðin þrjú að nóttu, kaldur vetur, hafði
farið snemma að sofa eða kl. ellefu eftir rólegt
kvöld. Þá var eins og ég yrði óljóst gegnum djúp-
an svefninn var við einhverjar hræringar, líkast
því sem barið væri að útidyrunum lengst fyrir
neðan mig. ... Og innan skamms er tendrað ljós
í herbergi mínu, og þjónn minn vekur mig og til-
kynnir:
„Herra ísland vottar yður virðing sína og flyt-
ur yður þá orðsending, að hann og herra Augustus
John séu búnir að brjótast inn í vínkjallara, og
að þér eigið að koma til móts við þá þegar í stað!“
Af ofangreindu má marka, að ísland var vinur
góður og skapfestumaður talsverður, en ég hugsa,
að Davies hafi látið sér annt um hann og fengið
samúð með honum yegna þess, hvernig högum
hans var háttað: að vita aldrei, hvaðan hann gæti
fengið fé fyrir næsta málsverði eða húsaskjóli
— svipað og eitt sinn hafði verið ástatt fyrir hon-
um sjálfum. Og þó að Davies mislíkaði oftlega
við Hamar, sleit hann aldrei vinfengi og sam-
bandi sínu við hann, og honum sámaði jafnvel
stórlega, ef einhver vina Hamars sagði upp í opið
geðið á unga manninum, að leikrit hans yrðu
aldrei flutt eða sýnd. Þegar Davies kom til þess
að gista hjá okkur, ferðaðist hann alltaf fótgang-
andi alla leiðina frá Bloomsbury til Chelsea og
hafði meðferðis lítinn ferðapoka, ómerktan.
Stundum slóst fsland í fylgd með honum, en
hann hafði um það leyti feiknlega aðdáun á
Davies og leit á sig sem sjálfkjörinn lífvörð
hans ....“
LÍF og LIST
17