Tónlistin - 01.10.1941, Blaðsíða 8

Tónlistin - 01.10.1941, Blaðsíða 8
TÓNLISTIN ast í náin kynni við mörg af stór- verknm Dana; þannig söng Stu- dentersangforeningen „Völuspá", cílir danska tónskáldið Johan Peter llarlniann á níutiu-ára afniæli hans, en tónverk þetta er samið fyrir karlakór og hljjiómsveit við texta úr Eddu. Verkið, sem mun vera eitt af beztu verkum höfundarins, hafði sterk og lærdómsrik áhrif á Árna, enda mun ungum Islendingi hafa veilzt létt að skilja þetta hánorræna sagnverk öðrum fremur. Árni dáð- isl og mjög að balletlum Hartmanns, „Þrymkviðu" og „Valkyrjunni", sem hann hafði lítillega kynnzt heinia hj.á Steingrími Johnsen, enda þótt ballettformið virlist ekki geta gert hinu hetjulega efni full skil; liann hafði einnig miklar mætur á óperunni „Liden Kirsten" eftir Lan- ge-Miiller, sem allt fram til þessa dags hefir haldið. velli á leiksvið- um söngleikahúsanna. Þannig steðjuðu stöðugt margvis- leg, fersk áhrif og hvatningar að hinum unga menntamanni, jafnvel íbúð iians var breytt í ieiksvið og óperettu hleypt af stokkunum. Hann gerðist handgenginn kunningi nótnaforleggjara í borginni, sem leigði honum hljóðfæri, og fékk daglega leyfi til að skoða nótna- birgðir verzlunarinnar og taka heim með sér það, sem honum þótti mest- ur fengur í. Fóru þá oft margar stundir í að kanna stóra stafla af margskonar nótum, sönglögum, karlakórslögum, sónötum og sym- fóníum. Þetta hlaut að valda nokk- urri truflun við lögfræðinámið; iaganámið var orðið að laganámi í öðrum skilningi, sönglaganámi. Berggreen, Lange-Miiller, Hándel og Scbumann höfðu á sínum líma all- ir liaft sömu sögu að segja, lög- fræðin og tónfræðin höfðu l)arizt um þá, og tónfræðin hafði alltaf borið hærra hlut. ()g enn endurtók sig sama baráttan. og úrslitin urðu hér einnig hin sömu. Eftir viðburðaríka dvöl í Kaup- mannahöfn sezt Árni að í Reykja- vík sem ljósmyndasmiður rétl fyr- ir síðustu aldamól. Jafnhliða um- fangsmikilli atvinnugrein reynist hann hugðarefni sínu trúr og gerir sér mikið far um að auka og efla tónlistarlíf höfuðstaðarins. Og nú fyrst, eftir að hann er aftur kom- inn heim til átthaganna, verða lög þau til, sem lengst munu halda minningu hans á lofti. Árið 1901 deyr læjrimeistari og frændi Árna, Steingrímur Jolinsen, söngkennari, og eignast Árni þá fyrsta hljóðfæri silt, pianó, sem Sleingrímur hafði áður átt. Það er sennilega engin tilviljun, að Árni semur þetta sama ár þrjú af sín- um fallegustu lögum, „Þess bera menn sár", „Dalvísur" og „Kirkju- hvoll", fyrstu fullgildu lögin, eins og höfimdulrinn segir sjálfur. Að vísu hafði bróðir Klemenzar Jóns- sonar, Vilhjálmur Jónsson, sonur Jóns Borgfirðings, sem numið liafði fagurfræði við Hafnarháskóla, bent honum á tvo fyrstu textana, — en ætli þessi lög hafi ekki verið eins- konar þakklætisvottur til kunnáttu- sams kennara og elskulegs ættingja? Hvernig sem því er varið, er hitt þó víst, að þessi lög marka tímamót

x

Tónlistin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.