Tónlistin - 01.10.1941, Blaðsíða 19

Tónlistin - 01.10.1941, Blaðsíða 19
TÓNUSTTN H strengjáflokkur hrjómsveitarinnar þar prýðilegt tækif'æri lil að sýna getu sína. Er gréinilegt, að betur má beita strokhljómsveitinni en verið hel'ir, og láta hana oftar koma fram og flytja margvísleg verk sjálfri sér og öðrum til þroska. Aftur á móti var minni akk- nr í að kynnast Dvorák í hálfvæm- inni og lausheizlaðri „salon"-útsetn- ingu. Árni sá ágætlega um þá hlið, er að einleiknum laut, og gerði eins mikið úr hlutverki sínu og frekast varð á kosið. Dr. Urbantschitsch leiddi liina fámennu sveit af öryggi Og nákvæmni. í jólamánuðinum var „Messias" eftir Hándel uppfærður þrisvar sinnum í Fríkirkjunni við húsfylli, og bar Hljómsveit Reykjavíkur einn- ig þar hita og þunga dagsins. Þetta slórverk kirkjutónlistarinnar líkist lielzt yfirjarðneskri guðsþjónustu, samið í þeim tilgangi, að láta tón- listina verða ímynd hins guðlega i nianninum. Kórarnir eru fyrirferð- armiklir og tákna hámark áhrifa- mikils kórhálks, enda eiga þeir að flytja rödd alls mannkynsins, og í hinum fræga „Hallelúja"-kór fellur himnakórinn meira að segja inn í. •— Með flutningi þessa verks hefir verið lyft Grettistaki í sögu íslenzks sönglífs, og er það annað í röðinni, uæst á eftir „Sköpun" Haydns, sem uppfært var ári áður. Guðrún Á- gústsdóttir, Dívína Sigurðsson, Guð- rún Þorsteinsdóttir, Daníel Þorkels- son og Arnór Halldórsson fóru með einsöngshlutverkin og gerðu þeim góð skil. Einleik höfðu á hendi Páll ísólfsson (orgel), Árni Krisljánsson (ccmbaló), Rjörn Ólafsson (fiðla), di'. Heinz Edelstein (celló) og Karl Runólfsson (trompet). Heildarstjóni var í góðum höndum lijá dr. Ur- bantschilsch. — Forgöngumenn þessa afreks eiga þakkir skilið fyrir að hafa látið flytja svo merkilegt verk. Þar með hefir tónrænt land- nám okkar stækkað til muna, og er það ekki lítils virði allri frekari þróun söngmála á voru landi. Gleðilegt tímanna tákn er sú ný- lunda, er Háskólaráð hefir góðfús- lega fallizt á, að halda röð af bljóm- leikum í hinni nýju og veglegu há- skólabyggingu. Háskólasalurinn er að vísu langt frá því að vera eins bljóðbær og krefjast verður í hljómleikasal, — ómflelirnir (gólf' og loft) verka ekki sem hljóðsveiflu- magnarar, — en frágangur annar er allur með þeim hætti, að unun er að njóta þar góðra og uppbyggi- legra skemmtana. Árni Kristjáns- son og Björn Ólafsson hafa nú baldið sex bljómleika í Há- skólanum. Á fyrstu hljómleik- unum í nóvember buðu þeir franska tónlist. Léku þeir sónölu eftir César Franck og aðra eflir De- bussy, ásamt hinu hnittna stykki Saint-Saéns, „Introduction et rondo capriccioso", en einn flutti Árni sónatínu eftir hið nýlátna tónskáld, Ravel. Það, sem mest ber á í tónlist Frakka, er hljómþörfin, sem sjálfs- takmark, ekki þrautbugsuð hljóma- sambönd formbundinnar fram- vindu, heldur hljómurinn sem sjálf- stæður tóngervingur, óháður ströngu formi og djúptækum tilfinningum. Með ágætum samleik sigruðusl þeir

x

Tónlistin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.