Bændablaðið - 24.02.2006, Síða 27

27Þriðjudagur 28. febrúar 2006
farið aftur að keyra eftir nokkur ár
í skrifstofuvinnu, telur aksturinn
góða tilbreytingu frá þeirri vinnu.
„Áður fyrr var hægt að hafa góðar
tekjur ef menn voru hraustir, þetta
var betur borgað en margt annað.
Ég get ekki sagt að ég hafi gaman
af að keyra, mér finnst miklu
skemmtilegra að vera farþegi í bíl
hjá öðrum, þá get ég horft í kring-
um mig og sé fullt af hlutum sem
ég hef alls ekki séð áður. Mér þykir
gaman að umgangast fólk, þetta er
lifandi starf, öðruvísi en að keyra
með mjólkurbrúsa, það er þáttur í
þessu. Áður fyrr var líka ákveðinn
sjarmi yfir þessu, maður leit upp til
þessara manna. Rútubílstjórarnir
voru eðlilega betur klæddir en
flutningabílstjórarnir, þeir voru
flottir. Einn góður vinur minn sem
keyrði lengi var afskaplega glæsi-
legur, í leðurstígvélum, útvíðum
reiðbuxum og með kaskeiti. Ég
lærði mjög mikið af þessum mönn-
um, lærði að keyra hjá þeim. Þetta
voru snillingar.“
Mokaði í þrjá tíma
án þess að blása úr nös!
Á bakaleiðinni til Hólmavíkur rifj-
ar Valdimar upp að hann hafi fjór-
um sinnum keyrt fram á snjóflóð á
Ströndum. Eitt þessara flóða var
við Hvalsárhöfða og voru þá tíu
skíðamenn frá Ísafirði með honum
í för, nýkomnir úr skíðaferð er-
lendis frá. Trúðu þeir því nú mátu-
lega að þetta væri flóð fyrr en þeir
stigu út úr bílnum og ummerkin
leyndu sér ekki. Moksturinn gekk
þó greiðlega, enda nóg af hvoru
tveggja, skóflum og hraustmenn-
um, í bílnum.
Áfram er ekið nokkra stund og
stoppað við afleggjarann að Bassa-
stöðum, þar sem Guðbrandur
bóndi Sverrisson bíður með pakka.
Það fer vel á með þeim Valdimar
og honum, skipst er á hressilegum
kveðjum og þegar Guðbrandur
nefnir borgun undir pakkann hristir
Valdimar höfuðið, hann eigi þetta
margfalt inni. Og Bassastaðabónd-
inn veifar brosandi, áfram er ekið
því ekki mega farþegarnir bíða.
Valdimar útskýrir að Brandur á
Bassastöðum hafa oft hjálpað sér
með mokstri á traktor og með
skóflu. Þá hafi hann jafnvel staðið í
snjó upp undir hendur og kvartað
yfir hve skóflan væri smá. „Hann
mokaði stanslaust í þrjá tíma án
þess að blása úr nös.“
Sjálfur kippir Valdimar sér ekki
mikið upp við vont veður og
ófærð, telur að það valdi kannski
meira andlegri þreytu en líkam-
legri. „Það reynir til dæmis mjög á
einbeitinguna að stara allan daginn
í kantana í blindbyl. Mér er verst
við rok og hálku, það eru aðstæður
sem maður ræður illa við.“ Á
þessum ferðum sínum hefur Valdi-
mar þrisvar lent út af og einu sinni
stórskemmt bílinn, en þá var hann
góðu heilli einn á ferð.
Mjög gaman að keyra
Strandirnar
Þann 30. desember fór Valdimar
sína síðustu áætlunarferð á Strand-
ir en um áramótin tók Hópferða-
miðstöðin við áætlunarferðum
þangað. Valdimar lýsir yfir áhyggj-
um sínum af þeim tímamismun
sem fram kemur í hinni nýju áætl-
un, sér virðist sem farþegar þurfi
að bíða tvær klukkustundir og þrjú
korter í Brú eftir ferð áfram suður,
og ekki komi skýrt fram hvernig
þetta henti farþegum sem ætla
áfram norður í land. Úr þessu telur
hann að megi bæta með betri
skipulagningu og samræmingu,
það verði ef til vill gert þegar
reynsla kemst á hið nýja fyrir-
komulag.
Hjá honum sjálfum taka við
önnur störf hjá fyrirtækinu sem
hann hefur þjónað í rösklega hálfa
öld. Aðspurður um hvort það verði
eftirsjá fyrir hann að aka ekki leng-
ur á Strandirnar segir Valdimar:
„Ég á eftir að koma hér oft og
mörgum sinnum. Nú fer ég fyrst að
koma hingað, þetta er bara vinna.
Ég er búinn að lofa að heimsækja
marga hér og mér finnst mjög
gaman að keyra Strandirnar.“ /KSE





  

 

!! """ #$%# % 
& ! # '#$%# % 

 
  
   

  

    
   ! 
 "#