Heimilisritið - 01.10.1945, Page 9

Þegar Jens var sex ára gamaJl,
dó jómfrú Anna og lét honum eft-
ir þá fáu jarðnesku hluti, sem hún
átti: gatslitna silfurfingurbjörg, á-
gæt skæri, beitt og stór, og lítinn,
svartan stól, rósmálaðan. Jens mat
þessa hluti mjög mikils og skoðaði
þá með ást og lotningu daglega.
Þegar hér var komið sögu, var
frú Mahler að eyða því síðasta
af fimmtíu ríkisdölunum. Henni
hafði lengi sviðið það dálítið að
sjá, hve hrifin vinkona hennar
var af barninu og hefndi sín nú
fyrir það. Henni fannst, að nú væri
kominn bími til, að drengurinn
gerði gagn í þvottahúsinu. Lif
Jens breyttist nú, og hann átti
ekki lengur með sig sjálfur. Fing-
urbjörgin, skærin og litli, svarti
stóllinn voru upp frá þessu í stof-
unni hjá frú Mahler og voru síð-
ust.u áþreifanlegu sannanirnar fyr-
ir tilveru þess heims, sem hann
og jómfrú Anna höfðu átt.
ER ÞETTA gerðist í Adelgötu,
bjuggu ung hjón, Jakob og Em-
ilía Vandam að nafni, í fallegu
húsi í Breiðgötu. Þau voru syst-
kinabörn. Emilía var einkabam
stórútgerðarmanns nokkurs í
Kaupmannahöfn, og Jakob var
systursonur þessa mikla manns, og
hefði hún ekki verið kona, hefði
hún með tímanum orðið hæstráð-
andi í útgerðinni. Sjálfur, var
gamli útgerðarmaðurinn ekkju-
maður og bjó í fínustu íbúð húss-
ins á fyrstu og annarri hæð, ásamt
systur sinni, sem snemma hafði
orðið ekkja. í fjölskyldunni var
gott samlyndi og mikil samheldni,
og ungu hjónin höfðu verið ætluð
hvort öðru næstum frá blautu
barnsfoeini.
Jakob var stór maður, rjóður í
kinnum og rólegur í skapi. Hann
áfcti marga vini í borginni, en jafn-
vel beztu vinir hans gátu ekki
neitað því, að foann var að verða
sköllóttur, áður en hann náði þrí-
tugsaldri. Emilía var ekki tiltak-
anlega fríð, en svo óvenju vel
vaxin, að eftir henni var tekið,
hvar sem hún fór. Rödd hennar
var blíð og blæþýð, hún talaði lágt
með lítilsháttar glettniskeim, en í
framkomu var hún hógvær, og
hlédrægur virðuleiki lýsti sér í
öllu fari hennar. Hún var að upp-
sig, eða skilgetið afkvæmi þeirrar
gömlu, dönsku, heiðarlegu og stór-
huga kaupmannsættar, sem hafði
stofnað heimilið og byggt það upp.
Hún stjórnaði stóru, gestrisnu
heimili, en umgekkst eingöngu
fólk úr sinni stétt, þó að fyndni,
yndisþokki og smekkvísi gerði
hverjum sem var eftirsóknar-
vert að vera gestur hennar. Hún
var ein góðgerðasamasta frúin í
Kaupmannahöfn, en gerði glögg-
an greinarmun á þeim þurfaling-
HEIMILISRITIÐ
7