Heimilisritið - 01.10.1945, Blaðsíða 14

„Vilt þú ekki trúa fólki?“ spurði
hann.
„Jú, en Jakob“, sagði hún bros-
andi, „ég get yfirleitt ekki ski'lið,
að nokkur maður óski sér að trúa
eða trúa ekki, ég vil komast að
því sanna um fól'k, ég vil vita
sannleikann. — Sé eitthvað ósatt,
þá er mér eiginlega sama hvernig
það er“.
Þegar Jakob hafði verið giftur
í hálft ár, fékk hann einu sinni
bréf frá stúlku, sem hafði unnið
í húsi tengdaföður hans, en verið
sagt upp vinmunni. Það var illa
stafsett og skrifað á slæman papp-
ír. í bréfinu dróttaði hún því að
konu hans, að hún hefði verið
í leynilegu ástamakki við Charley
Dreyer, meðan hann var í Kína.
Hann vissi að þetta var ósatt,
þótti skammarlegt að bréfið skyldi
hafa komið inn á heimilið og að
hann skyldi hafa lesið það. Hann
brenndi því og hugsaði ekki um
það framar.
Hjónin áttu engin börn. Það var
þung raun fyrir Emilíu, og henni
fannst hún ekki vera þess umkom-
in að uppfylla skyldur sínar. Þeg-
ar þau höfðu verið gift í fjögur
ár, tók Jakob að hafa þungar á-
hyggjur út af þessu. bæði vegna
j)ess, að hann bar framtíð ætt-
arinnar fyrir brjósti, og eins vegna
hinna sífelldu áhyggjufuilu spurn-
inga móður hans. Þess vegna
stakk hann upp á því, að þau
tækju fósturbarn, sem gæti tekið
við fyrirtækinu. Emilía hafnaði
undir eins þessari hugmynd hans,
bæði örg og reið. Hún leit á hana
eins og skrípaleik. Hún vildi alls
ekki að fyrirtæki föður hennar
væri fengið í hendur sviknum erf-
ingja. Jakob leiddi henni fyrir
sjónir sögu Antonianna, en það
'hafði engin áhrif. En ])egar hann
reyndi aftur sex mánuðum seinna
og braut varlega upp á þessu máli
aftur við hana, varð hann undr-
andi, þegar hann komst að því, að
hún var ráðagerðinni ekki lengur
mótfallin. Tillaga hans hlaut að
hafa fest dýpri rætur í hug henn-
ar en hún sjálf vissi, því nú virt-
ist hún henni svo geðþekk, sem
'hún hefði sjálf borið hana fram.
Hún hlustaði með athygli á hug-
mynd manns síns, horfði á hann
og sagði með sjá'lfri sér:
„Hann reynir .alltaf að gleðja
mig, þegar hann getur. Ef þetta
er nú hans heitasta ósk, þá ætti
ég ekki að vera því mótfallin“.
Og um leið skildi hún vel und-
anlátssemi isína og viðurkenndi
vafningalaust orsök hennar: Hin
óvænta, frelsandi viðurkenning
þess, að hún þyrfti ekki að ala
verzlunarfyrirtækinu og manni
sínum barn eða föður sínuni
barnabarn, þegar fjölskyldan hafði
tekið ókunnugt barn að sér. Hún
varð dá'lítið vandræðaleg og leit
undan. Hún vorkenndi honum
12
HEIMILISRITIÐ