Heimilisritið - 01.10.1945, Side 25

bursta, það er dálítið ryk á
bakinu“. Ananiassen staulaðist
í hægðum sínum inn í bakher-
bergi.
Iiann var ekki fyrr borfinn
en maðurinn flýtti sér að þreifa
ofan í brjóstvasann og fann
þar fyrir úttroðið peningaveski.
Já, reyndar! —
í sama bili kom Ananiassen
aftur, og maðurinn lét eins og
ekkert væri um að vera. Það
var vissast að vera ekki of ákaf-
ur — ef til vill kæmi hann þá
upp um sig og missti af þess-
um mikla feng.
Ananiassen burstaði nokkur
ósýnileg rykkorn af jakkanum
og skoðaði hann svo í krók og
kring.
„Já, hann fer yður alveg
meistaralega. Ef yður lízt vel
á fötin get ég sent þau í hreins-
un fyrir yður og þá getið þér
athugað þau betur á morgun“.
Það mátti lesa söluáhuga hans
úr litlu augunum sem glóðu á-
köf bak við gleraugun.
„Hm, já“, svaraði maðurinn.
„Ég held nú samt, að ég taki
þau núna. Ég get sjálfur séð
um hreinsun þeirra“. Hann rétti
Ananiassen fötin, og hann bjó
vandlega um þau, á meðan
maðurinn var á nálum um að
klæðskerinn myndi veita vesk-
inu athygli. Svo lagði bann 150
krónur á borðið, greip fatabögg-
ulinn og gekk hægt út úr búð-
inni, án þess að virðast taka
eftir hinum djúpu hneigingum
Ananiassens.
Þegar bann var kominn í
hvarf frá búðinni varð Ananias-
sen allur að einu gleiðu brosi,
og harrn fór að tala við sjálfan
sig, glaður eins og barn, á með-
an hann lagði peningana í
skúffuma.
„Haha, að fólk skuli geta
verið svona auðtrúa og heimskt!
Haha! Haha! Það væri gaman
að sjá fésið á honum, þegar
hann fer að rannsaka fötin! —
Ha'ha! Haha!“
En svo varð Ananiassen al-
varlegur aftur. Hann varð á
svip, eins og hann væri að
framkværma helgiathöfn og
valdi veski úr hinu mikla safni,
sem hann átti af gömlum pen-
ingaveskjum, braut síðan sam-
an nokkrar dagblaðaarkir og
tróð þeim í veskið. Svo stakk
hann veskinu ofan í innri brjós-
vasann á fötum nokkrum,
strauk sér um hökuna ánægð-
ur á svip og tautaði með sjálf-
um sér: „Þá er það í lagi, nú er
allt tilbúið fyrir þann næsta!“
ENDIR
NÚTÍMA MÓÐIR
Nútíma móðir má sú kallast, sem
hefur samtímis uppi í sér títu-
prjóna og sígarettu.
HEIMIHSRITIÐ
23