Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 13

Hvað Jakob snerti var hann
‘ástfanginn af konu sinni og mat
hana öllu öðru meira. Fyrstu
kynni hans af á'stum höfðu verið
ruddaleg og vægðarlaus eins og
kynni annarra ungra manna úr
hinni siðavöndu borgamstétt
Kaupmannahafnar af þessum mál-
um. Hvað sem fyrir hann hafði
komið, varðveitti hann bernsku
hjarta síns og kröfu sína um reglu
í tilverunni með því að halda fast
við drauminn um fullkominn
kvenlegan hreinleika, en í huga
hans var draumurinn fyrst og
fremst holdi og blóði klæddur, þar
sem var hin unga frænka hans, er
hann átti einhverntíma að ganga
að eiga — þessi saklausa, bjar.ta,
unga stúlka, sem var sama blóðs
og móðir hans og uppalin eins
og hún háfði verið alin upp á sín-
um tíma. Hann tók mynd Emilíu
með sér til Hamborgar og Amster-
dam, og hinn sérstaki þáttur í
skapgerð hans, sem Emilía kallaði
barnaskap, olli því, að hann var
sífellt að hlúa að myndinni og
skreyta hana. I Kína varð mynd-
in sérstaklega indæl. Þar var hann
vanur að endurtaka með sjálfum
sér smásetningar og sérstök orða-
tiltæki, sem Emiiía notaði, til að
kalla fram í huga sér hina heitu
rödd hennar.
Nú var hann harðánægður yfir
að vera kominn aftur til Dan-
merkur, giftur og seztur að á eigr
in heimili, og yfir því að finna, að
konan hans var alveg eins óvið-
jafnanleg og hann hafði hugsað
sér hana, þegar hann var erlendis.
Æskufjör hennar og skap hafði
látið lítið eitt á sjá, meðan hann
var erlendis, en hann þorði ekki
að vona, að þrá hennar eftir hon-
um ætti sök á því.
Komið gat fyrir, að hann fyndi
til óljósrar löngunar eftir ein-
hverjiu veikleikamerki hjá henni,
svo að hún þyrfti verndar hans og
styrks, því, eins og sambandi
þeirra var nú háttað, virtist allt
miða að því að sýna hann eins
og stóra og grallaralusan risa við
hlið hennar fögru myndar. Hann
gáf henni allt, sem hún óskaði
sér, og vegna þess, hve hreykinn
hann var af hinum ágæta smekk
hennar og dómgreind, lét hann
hana ráða öllu innanhúss og þátt-
töku þeirra í samkvæmislífinu.
Það var aðeins við hina miklu
sameiginlegu góðgerðarstarfsemi
þeirra, að maður og kona gátu
orðið ósammála, og Emilía gaf
manni sínum. hæðnislegar eigin-
konuáminningar vegna þess, hve
auðtrúa hann var.
„Þú ert skrítinn náungi, Jakob“,
sagði hún, „þú trúir öllu, sem fólk
segir þér, ekki vegna þess að þú
getir ekki annað, heldur einungis
vegna þess að þú endilega vilt
trúa því“.
HEIMILISRITIÐ
11