Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 19

„Þetta barn er eins einmana í líf-
inu og ég“. Blíð og alvarleg gekk
hún eitt skref í áttina til hans og
sagði nokkur vingjarnleg orð við
hann með mjúku röddinni sinni.
Litli drengurinn rétti út hönd-
ina og snart lauslega langa lokka,
sem hengu fram yfir herðar henni.
„Ég þekkti þig undir eins aft-
ur“, sagði hann hreykinn, „þú ert
mamma mín, sem dekrar við mig.
Ég hefði þekkt þig innan um allar
konur á langa bjarta hárinu þínu“.
Hann lét fingurna renna niður
axlir hennar og arma og fálmaði
eftir anzkaklæddri hönd hennar.
„Þú hefur þrjá hiúnga í dag“,
sagði hann.
,..Já“, sagði Emilía lágt.
Titrandi, óstjórnlegt sigurbros
kom á þessu augnabliki fram á
andlit drengsins.
„Og nú, — nú kyssir þú mig,
mamma“, sagði hann.
Emilía skildi það ekki, að þessi
mikla geðshræring hans og eftir-
vænting stafaði af því, að hann
hafði aldrei verið kysstur. Hlýðin
og hissa á sjálfri sér beygði hún
sig niður og kyssti hann.
Kveðjur þeirra Jens og frú
Mahler, sem höfðu þekkzt svona
lengi, virtust Emilíu nokkuð há-
tíðlegar, því hún leit nú^þegar á
hann eins og ókunnugan ríkis-
mannsson og rétti honum höndina,
hátíðleg á svip. En Emilía sagði
Jens, að hann ætti að þakka henni
fyrir, að hun hefði annazt hann,
og það erfiði, sem hún hefði haft
af honum, og það gerði hann strax
frjál'smannlega og virðulega. Þá
roðnaði frú Mahler aftur eins og
ung stúlka, á sama hátt og hún
hafði gert fyrir sex árum, þegar
hún sá fimmtíu ríkisdalina barns-
ins — henni hafði svo sjaldan ver-
ið þabkað í lífinu.
Á götunni fyrir utan húsið stað-
næmdist drengurinn: „Sjáið þið
nú stóru, feitu hestana mma ,
hrópaði hann.
Emilía sat í vagninum undar-
lega döpur og hrærð. Hvað flutti
hún heim með sér úr húsi frú
Mahlers?
(Niðurlag í nœsta hefti).
hjónavígsla
Sama hvort eg vil — viljið þér?!
HEIMILISRITIÐ
17