Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 31

klefann og var spurður um,
hvað hann vildi segja að síð-
ustu.
Rólegur, næstum öruggur, tók
hann til máls. í fimm, sex, sjö,
átta mínútur hélt hann hógvær;-
lega, en ákveðið, fram sak-
leysi sínu. Verðir, fréttamenn
og opinberir eftirlitsmenn
engdust sundur og saman undir
ræðu hans.
Rafstraumnum var hleypt á,
en hann náði aldrei til raf-
magnsstólsins eða mannsins
sem sat reyrður í honum. Eitt-
hvað hafði bilað.
„Góðu menn“, sagði Jonny
Vaughn og andvarpaði, „þið haf-
ið orðið vitni að kraftaverki'
Drottinn er að reyna að bjarga
saklausum manni“.
Verðimir flýttu sér að fara
með Johnny aftur inn í klefa
hans.
Þremur klukkustundum síðar
gekk hann aftur inn í dauða-
klefann og enn talaði hann. Aft-
ur hélt hann því fram hógvær-
lega að framið hefði verið á
sér réttarmorð. Hann hélt stór-
um vindli milli tannanná og
orðin svifu út milli varanna
með reyknum. Hann sagði yfir-
mönnum fangelsisins frá því, að
hann hefði beðið guð um að
stöðva rafstrauminn og að hann
hefði verið bænheyrður.
í aðrar átta mínútur hélt
hann þessu fram og enn rofnaði
rafstraumurinn, þegar átti að
hleypa honum á.
Johnny Vaughn fór aftur inn
í klefa sinn. Hann var þar um
kyrrt í viku.
Fangelsisyfirvöldin fengu
skipun um að fresta aftökunni,
aðeins þremur stundum, áður
en hún átti að fara fram í þriðja
sinn, ef svo má segja. En það
olli aðeins sólarhrings töf í við-
bót.
Næstu nótt settist Johnny i
rafmagnsstólinn enn á ný. Enn
hélt hann hógværa ræðu. í þetta
skipti varð ekkert straumroí.
Hann dó með þrjár rósir í sam-
ankreptum hnefanum -— eina
handa konunni sinni, eina
handa dóttur sinni og eina tii
þess að leggja á líkkistuna.
KLAUFASKAPUR
Maður nokkur, sem var að raka
sig, missti hnífinn af klaufaskap,
skar framan af nefinu og um leið
og hnífurinn datt, skar hann líka
framan af stóru tánni. Maðurinn
hafði heyrt, að ef hold vaeri skeytt
saman nýskorið, myndi það gróa
saman. En þar sem hann var alveg
óvenjulegur klaufi, batt hann fram-
hlutann af stóru tánni við nefið, en
nefbroddinn framan við stóru
tána. Hann sagði að þetta hefði
gróið saman og allt hefði verið í
lagi nema þegar hann hnerraði —
þá hnerraði hann af sér skóna. —
Það fylgir ekki sögunni, hvort hon-
um hafi farið að vaxa nögl á nefinu.
HEIMILISRITIÐ
29