Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 36

en eitthvað annað. Það var eins
og einhver rödd hið innra með
honum, hvíslaði því að honum.
Þó gerði hann sér vel ljóst, að
þetta var ekki í samræmi við
það markmið, sem hann hafði
sett sér: að fara að öllu með
gætni og stefna eingöngu að því
að verða góður lögfræðingur.
En hann réði ekki við þessa
hugsun. Nú hafði hann valið
númerið af handahófi, og hann
varð að komast að raun um af-
leiðingarnar.
„HALLÓ?“ var sagt þýðlegri,
spyrjandi röddu.
„Er það —“ Hann nefndi
númerið, sem hann hafði beðið
um, númerið, sem hann hafði
valið upp á von og óvon.
„Já“, var svarað. „Hvemig
gengur í kvöld?“
Þessi hversdagslega spurning,
sem átti svo vel við þetta tæki-
færi, gerði Hobert Galt dál'ítið
hvumsa. Hann var ekki við því
búinn. En hann svaraði í sama
hressilega tónblæ og spyrjand-
inn.
„Eg verð að segja, að ég er
ekki sérlega hrifinn af sunnu-
dögunum í London“.
„Af hverju lestu ekki? Þú •
mátt það kanski ekki?“ sagði
röddin.
„Það getur enginn meinað
mér það“, svaraði Robert, „en
ég er þreyttur á lestrinum“.
Hann sneri til höfðinu, án þess
að taka heymartólið frá eyr-
anu. Hann sá mynd sína í litl-
um veggspegli og brosti til
hennar glettnislega.
Svo heyrði hann röddina í
símanum segja: „Hvað sagði
læknirinn við þig í dag, Felix?“"
Robert hugsaði sig um litla
stund.
„Ertu þarna, Felix?“
„Það er ekki Felix“, sagði
hann loks.
„Er það ekki Felix?“
„Nei, afsakið. —“
„Hver eruð þér þá?“
Hann heyrði hjartslátt sinn..
„Þér megið ekki hringja aL
Þó að ég segði yður nafn mitt,
hefði það litla þýðingu. Þér
þekkið mig ekki“.
Það varð andartaksþögn, og
hann beið milli vonar og ótta
eftir því, að símanum yrði
skellt á.
En svo heyrðist kvenmanns-
röddin aftur í símanum.
„Við hvern tala ég, með leyfl
að spyrja?“
Honum létti við það, að hinn
veiki þráður, sem tengdi hann
við eina mannveru af öllum
milljónum Londonar, hafði enn
ekki verið slitinn.
„Hefur það nokkuð að segja,
hver ég er?“ spurði hann svo.
„Ja“, sagði röddin‘“ „það er
34
HEIMILISRITIÐ