Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 39

leyti, þegar hann hafði dregið
fyrir gluggann og -hveikt á
lampanum, hringdi hann aftur.
Hún anzaði næstum þegar í
stað. Það var eins og hún hefði
búizt við því, að hann myndi
hringja á þessari mínútu. Nú
virtist hún vera í öðru skapi
en daginn áður. Hún ásakaði
hann sama og ekkert fyrir að
hringja aftur. Nú var hún ein-
læg, ekki launhæðin og útúr-
snúin eins og áður. Rödd henn-
ar var mild og lág og hreimur-
inn var heillandi. Robert hugs-
aði með sér, að hann hefði
aldrei á ævinni heyrt jafnfal-
lega rödd.
„Segið þér mér eitthvað um
sjálfan yður“, sagði hún. v
Hann hugsaði sig um. Taugar
hans voru þreyttar og hann
þarfnaðist útilofts. Hann vann
mikið og hvorki sá né talaði við
nokkurn mann. Svo virtist sem
hún hefði áhuga á honum, for-
vitni hennar var ekki uppgerð,
og smátt og smátt fræddi hann
hana — fyrst þetta kvöld, svo
kvöldið eftir og svo kvöld eftir
kvöld í stuttum símtölum —
um ævi sína, nám sitt og starf
og hugsjónir sínar.
„Ég vona, að ég komist ein-
hvem tíma á þing“, sagði hann
henni í trúnaði, „en ég er nú
orðinn þrjátíu ára“.
Hún virtist verða undrandi.
Hún sagðist í hæsta lagi hafæ
haldið hann tuttugu og tveggja
eða þriggja.
„Af hverju?“ spurði hann
hissa.
„Þér eruð svo — svo opin-
skár“, sagði hún.
„Ég hringi til yðar á morgun
á sama tíma“, sagði hann, þegar
þau slitu talinu.
Eftir fjögur eða fimm samtöl'
hafði hann sagt henni alla ævi-
sögu sína. Hún var við á hverj-
um degi, þegar hann hringdi til
hennar, en hún var ekki alltaf
í sama skapi.
Stundum fékk hann þá ó-
þægilegu tilfinningu, að ef til
vill væri hún að gera gys að
honum. Hún var einhvemveg-
inn svo hyggin og ömgg. Hún
trúði staðfastlega á allt hið
fagra og góða í lífinu, svo að
hann var sannfærður um, að
henni fyndist hann vera napúr
og beiskur um of.
„Ég vil gjarnan gera eitthvað
til þess að stytta einverustund-
ir yðar. En ég vil ekki hitta yð-
ur persónulega. Ég er hrædd
um að það yrði til þess að eyði-
leggja þetta allt. Þér ættuð
ekki að sitja svona sífellt yfir
bókunum. Þér verðið að fara
oftar út að ganga“, sagði hún
eitt kvöldið.
Hann svaraði því til, að sér
fyndist lítið varið í að ganga
HEIMELISRITIÐ
37