Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 41

hann skyldi hafa valið einmitt
hennar númer, svona af hend-
ingu. Osköp var hann krakka-
legur — ekki annað en stór
drengur — og þó var hann
þrítugur maður. Henni datt ald-
ur sinn í hug og lokaði augun-
um, eins og kaldur gustur hefði
leikið um hana.
BÍLLINN staðnæmdist fyrir
framan málverkahöllina, og bíl-
stjórinn opnaði bílhurðina fyr-
ir hana. Hún leit í flýti til
beggja hliða, þegar hún kom
inn í þögult anddyrið. Það var
•enginn maður sjáanlegur.
Svo gekk hún inn. Ef hann
væri inni í safnhöllinni, myndi
hún sjá hann, ef til vill eftir
andartak. Hann myndi senni-
lega standa fyrir framan mál-
verkin, sem hún hafði hrósað í
hans eyru.
Skyndilega fékk hún hjart-
slátt. Hún hafði ekki í-
myndað sér að í salnum væri
svona fátt manna. í forsalnum
var aðeins safnvörðurinn.
Ég þori ekki að fara upp,
hugsaði hún með sér. Ég þori
ekki. Það var alger þögn þarna
inni, en allt í einu heyrðist
óglöggt fótatak í sölunum uppi
á lofti. Jú — hann gat ekki
þekkt hana, þó að hann sæi
hana? En auðvitað var hann
þar alls ekki. Hann hefði varla
HEIMILISRITIÐ
farið út í þessa rigningu. Hún
starði á málverkin, án þess að
sjá þau. Hún beit saman'vörun-
um og gekk upp tröppumar
að salnum, sem málverk Tiss-
ots hengu. Hún hafði sagt hon-
um að hann yrði áreiðan-
lega hrifin af þeim.
NÚ HEYRÐI hún aftur fóta-
tak og greinilegra en fyrr. Hún
gekk inn í Tissots-salinn og
kom þegar auga á eina mann-
inn, sem þar var inni. Það
var maður kominn á eldri ár.
Hann stóð með hattinn í hend-
inni. Hvítur 'hýungur um-
kringdi gljáandi, hárlausan
skallann. Hann var með gler-
augu, leit við, þegar hún kom
inn og horfði forvitnislega á
hana. Elizabeth fékk svo-ákaf-
an hjartslátt, að henni fannst
hjartað berjast um alveg uppi
í hálsi. Karlinn leit undan og
virti málverkið vandlega fyrir
sér með hendumar fyrir aftan
bak. Hún gekk í gegnum salinn
og inn í þann næsta.
Og þar sá hún hann. Hann
stóð grafkyrr fyrir framan mál-
verk og var sýnilega mjög
hrifin af því. Hann heyrði þeg-
ar hún kom inn og leit til henn-
ar. Hún einbeitti allri orku,
til þess að láta enga svipbreyt-
ingu á sér sjá, leit af honum
og gekk áfram, án þess að láta
• 39