Heimilisritið - 01.10.1945, Side 42

á nokkru bera. Ó, hann var al-
veg dásamlegur. Hávaxinn og
dökkhærður og 'hafði þessi
skæru, skörpu augu, sem engir
höfðu nema skozku hálending-
amir.
Hann var í klæðilegum,
þröngum vetrarfrakka, og það
mátti sjá, að hann hafði verið
úti í rigningunni. Það var und-
arlegt, að allt í einu fylltist
hugur hennar hlýju í garð
þessa manns, við tilhugsunina
um það, að hann hefði ef til
vill ekki haft efni á því að
kaupa sér regnkápu. Hún
skildi ekkert í sér. Hún fór í
gegnum salinn og svo aðra leið
að stiganum og út. Dyr safn-
hallarinnar féllu þungt að stöf-
um að baki hennar. Hún hafði
sent bílinn í burtu og varð nú
að reýna að ná sér í annan.
Hún þandi út regnhlífina og
hélt af stað eftir gangstéttinni.
Hún hafði tekið eftir því, hvaða
mynd hann hafði verið svo nið-
ursokkinn í að skoða. Það var
„Eden“, og hún hafði sjálf allt-
af dáðst að þeirri mynd. Hún
hvorki vissi né langaði til að
vita, hvers virði málverkið var
sem listaverk. En myndin sjálf,
sem var af tveimur elskendum,
er leiðast í hellirigningu, án
þess að skeyta nokkuð um
umheiminn — var mjög hríf-
andi að hennar áliti.
HÚN GEKK greitt eftir gang-
stéttinni frá málverkasafninu.
Allt í einu heyrði hún rödd rétt
við hlið sér.
„Fæ ég ekki að tala við yður
— bara í eitt einasta skipti?11
Hún sneri höfði og leit upp.
Þar var Robert kominn og
reyndi að afsaka sig, dálítið
vandræðalegur.
„Um leið og ég sá yður, vissi
ég að það voruð þér“, sagði
hann. „Ég gat ekki setið á mér
að fylgja yður eftir. Þér megið
ekki flýta yður svona mikið“.
Hún brosti til hans.
„Mér liggur alls ekkert á“.
Og eins og eftir þegjandí
samkomulagi sneru þau við og
gengu inn í s'afnhöllina. Hún
sýndi honum öll eftirlætismál-
verkin sín. Hann hlustaði á
rödd hennar, sem honum fannst
yera fegursta rödd í heimi. Og
hún hélt áfram að fullyrða með
sjálfri sér:
Það hljóta að hafa orðið
hræðileg vonbrigði fyrir hann,
að ég skuli ekki vera fríðari en
ég er — og yngri.
Mikið gat tíminn verið fljót-
ur að líða! Aðeins þremur dög-
um síðar hélt hann henni þétt
í faðmi sínum og kallaði hana
fegurstu og guðdómlegustu
konuna á jarðríki.
ENDIR
40
HEIMILISRITIÐ