Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 57

þarna inni og hún sneri sér
snögglega yið.
Fyrir framan eldtrausta vegg-
skápinn stóð Cynthia Drew og
var að glíma við að opna stafa-
lásinn.
„Bg þarf að komast að hvað
í þessum skáp er“, sagði Cynt-
hia. „Og ég ætla mér að gera
það áður en ég fer héðan, þó
það kosti það, að ég þurfi að
ganga að yður dauðri“.
UM SVIPAÐ leyti þennan
morgun — um klukkan níu —
sat Dick Markham aleinn á
útidyraþrepi húsins, sem Sir
Harvey hafði andazt í. Bert
Miller, lögregluþjónn, hafði far-
ið eftir bíl og ætlaði að sækja
Hadley, yfirfulltrúa í Scotland
Yard, sem væntanlegur var með
jámbrautarlestinni frá London.
Dick átti að vera á verði yfir
líkinu þar til Miller kæmi aftur,
„Góðan dag!“ var kallað.
Bill Earnshaw kom gangandi
yfir mjúkan grassvörðinn í
garðinum. Hann var velklædd-
ur og snyrtilegur í útliti —
næstum um of, grannholda í
andliti og leit út fyrir að vera
hátt á fertugs aldri. Hann hafði
stífan flibba um hálsinn og á
höfði bar hann nýlegan Ant-
hony Eden hatt. Hár hans var
svart og gljáandi og han var
auðsjáanlega nýrakaður.
„Mér var einmitt að detta í
hug, Dick“, saigði hann. „Þetta
með riffilinn —“
„Fjandinn hafi riffilinn!"
Dick æpti þetta svo óþarflega
hátt og byrstur, að Emshaw
leit undrandi á hann. Þetta bar
ekki vott um sterkar taugar.
„Ég á við það“, sagði Dick
afsakandi, „að karlinn var ekki
skotinn. Hann —“
„Ég veit, ég veit. Ég hitti
Bert Miller og hann sagði mér
allt. En taktu nú eftir. Ég hef
sérstaka ástæðu til að hugsa
um riffilinn. Ef það er sá, sem
allir halda, þá er það minn riff-
ill. Þú manst að Price fekk
leigða riffla víðsvegar að, þegar
hann byrjaði með skotæfinga-
tjaldið. Og —“
„Bíddu andartak“, sagði Dick
dálítið önugur. „Ef þú ætlar að
fara að spyrja mig um, hver það
hafi verið, sem stal rifflinum í.
gær, þá hef ég þegar sagt Lord
HEIMILISRITIÐ
55