Fréttatíminn - 27.09.2013, Qupperneq 27

Ársreikningaskrá RSK
skorar á stjórnarmenn
fyrirtækja sem ekki hafa
skilað ársreikningum fyrir árið
2012 að gera það nú þegar.
Samkvæmt lögum
er skilafrestur liðinn.
Skil á ársreikningi
Skorað er á stjórn félaga að senda nú þegar
til ársreikningaskrár RSK ársreikning félagsins
og samstæðureikning, ef það á við, vegna
reikningsársins 2012.
Áskorun þessi tekur einnig til skila á eldri
ársreikningum hafi þeim ekki verið skilað.
Stjórn ber ábyrgð
Stjórnarmenn bera ábyrgð á því að ársreikningi
sé skilað til ársreikningaskrár.
Viðurlög
Vanskil á ársreikningum geta varðað sektum
frá 250 til 500 þúsund króna.
Ert þú í skilum?
Unnt er að sjá hvaða fyrirtæki eru í vanskilum
á heimasíðu ríkisskattstjóra
http://www.rsk.is/fyrirtaekjaskra/
arsreikningaskra/felog-i-vanskilum/
Athugaðu hvort þitt fyrirtæki er í vanskilum
og skilaðu strax ef svo skyldi vera.
Nánari upplýsingar á www.rsk.is
442 1000
Þjónustuver 9:30-15:30rsk@rsk.is
Frestur
til að skila
er liðinn
ársreikningi
ekki vel fyrir þar eftir að veikindin
ágerðust. „Hún hafði ekki drifkraft
til að framkvæma neitt og var líka
mjög gleymin. Hún fór stundum
þrisvar sinnum á dag í búðina en
gleymdi alltaf hvað hún átti að
kaupa. Á þessum tíma var hún sjálf
að finna að það var eitthvað að og
var orðin þunglynd.“
Yngsti sonurinn bjó á þessum
tíma heima hjá foreldrum sínum
og Hafalda hugsaði um hann þegar
hann kom heim úr skóla á daginn
en var annars að mestu leyti hætt
að sinna daglegum athöfnum. „Hún
eldaði sömu hlutina aftur og aftur og
pabbi var orðinn frekar leiður á því.
Mamma er sko algjör sósumeistari
en sósurnar voru orðnar svolítið
skrítnar. Henni fannst það meira
að segja sjálfri,“ segir Kristný og
þær mæðgur hlæja báðar. Til allrar
hamingju hefur Kristný erft sósu-
gerðarhæfileika móður sinnar svo
fjölskyldan getur enn notið þess að
borða góðar sósur með matnum.
„Okkur hafði alltaf liðið mjög vel
í Ólafsvík og þar voru allir af vilja
gerðir að hjálpa okkur en fólk vissi
kannski ekki hvernig það ætti að
nálgast mömmu. Í Reykjavík býr
móðuramma mín sem hefur reynst
dóttur sinni mjög vel. Það var mjög
mikilvægt að rjúfa einangrunina og
það hefur tekist vel hérna í Reykja-
vík því mamma og amma ná svo vel
saman.“
Hafalda sjálf kann því vel að vera
flutt til borgarinnar og vera nálægt
fólkinu sínu. „Ég hafði búið lengi
í Ólafsvík svo það er fínt að vera
hérna í Reykjavík og hitta fólkið
mitt reglulega. Mágur minn og
svilkona búa í íbúðinni við hliðina á
mér og þegar hún fer út með hund-
inn þeirra fer hún út með mig líka.
Það eru allir að gera eitthvað með
manni,“ segir Hafalda og brosir.
Þrisvar sinnum í viku fær Hafalda
heimsókn frá félags- og heimaþjón-
ustu, auk þrifa á íbúð. Þá koma kon-
ur frá borginni tvisvar sinnum í viku
að fara út með Haföldu í gönguferð.
Móðir Haföldu, sem er áttræð og við
góða heilsu, fer með hana í sund-
leikfimi og í samsöng í hverri viku
og kann Hafalda vel að meta það en
hún hefur alltaf stundað sund og var
tíma upplifði ég oft eins og ég
vildi að mamma mín væri með
Alzheimers. Ég velti því oft fyrir
mér hvort ég væri svona rugluð
og ímyndundarveik varðandi
mömmu og á þessari stundu var
upplifunin þannig. Svo þegar
hún var send í veikindaleyfi í
vinnunni var komin staðfesting
á því að einhver annar en ég
sæi þetta,“ segir Kristný. Næsta
skref var að Hafalda fór til geð-
læknis í Reykjavík sem taldi þrjá
möguleika í stöðunni; alvarlegt
þunglyndi, heilaskaða eftir bíl-
slys sem Hafalda hafði lent í
árið 2007 eða heilabilun. Eftir
þetta fékk Hafalda þunglyndis-
lyf og meðferð við þunglyndi
sem fjölskyldan tók þátt í. „Ég
var samt alltaf full efasemda og
var örugglega mjög leiðinleg
og pirrandi við fagfólkið. Mér
fannst alltaf eins og ekki væri
verið að gera nóg fyrir mömmu.“
Þegar veikindaleyfinu lauk fór
Hafalda ekki aftur til vinnu og
þá hófst barátta við kerfið til að
tryggja réttindi hennar. „Á þeim
tíma var ekki búið að greina
mömmu með neinn sjúkdóm svo
hún var ekki öryrki en gat samt
engan veginn unnið. Fyrst til
að byrja með fékk hún sjúkra-
dagpeninga frá verkalýðsfélag-
inu sínu. Á þessum tímapunkti
vorum við því bæði í baráttu við
lækna og velferðarkerfið.“
Dóttirin barðist fyrir
sjúkdómsgreiningu
Árið 2011, eftir tæplega þriggja
ára óvissu var Kristný ólétt og
þegar hún var komin fimm mán-
uði á leið þurfti hún að hætta að
vinna til að hvíla sig og ákvað
þá að flytja tímabundið frá maka
sínum til Ólafsvíkur til að vera
nær móður sinni. „Ég var stað-
ráðin í að komast að því hvað var
að hrjá mömmu svo ég fór á alla
þá staði sem hún hafði verið á og
safnaði frásögnum fólks af því
hvernig hún hafði breyst. Ég fór
í vinnuna hennar og spjallaði við
samstarfsfólkið sem margt hvert
hafði unnið með henni í tuttugu
og fimm ár. Svo hitti ég fólk úr
kórnum í Ólafsvík og blaklið-
inu en áður en mamma veiktist
hafði hún stundað söng og blak
af miklum krafti. Með því að
safna frásögnum þessa fólks gat
ég sýnt lækninum að þetta væri
ekki bara hugarburður hjá mér.“
Allir höfðu sömu sögu að segja;
Hafalda hefði breyst mikið og var
orðin mjög gleymin. Eftir þetta
fengu þau Kristný og Gústaf
faðir hennar tíma hjá lækninum
sem áður hafði komist að því að
Hafalda væri ekki að Alzheimers.
Í þeirri heimsókn var þeim tjáð
að Hafalda væri með Alzhei-
mers. „Við vorum engan veginn
undirbúin undir það að fá grein-
inguna strax því við áttum von á
að þurfa aftur að fara í hart. Við
fengum gríðarlegt áfall þrátt fyr-
ir að hafa lengi vitað að eitthvað
væri að eftir þrjú ár í óvissu.“
Kristný segir að þegar sjúkdóms-
greiningin hafi komið hafi þeim
ekki staðið til boða nein áfalla-
hjálp. „Við pabbi bara fórum fram
á gang hjá lækninum og grétum.
Á þessum tíma bjuggum við ekki
í Reykjavík svo við hringdum í
ættingja sem kom og sótti okkur
og fór með okkur heim til sín.“
Mikilvægt að rjúfa
einangrun
Eiginmaður Haföldu sagði henni
frá greiningu læknisins og
Kristný sagði bræðrum sínum
tveimur frá sjúkdómnum en sá
yngri var sextán ára á þessum
tíma, í febrúar 2012. Eftir að
greiningin kom fluttu þau hjónin
til Reykjavíkur til að vera nær
stórfjölskyldunni. Að sögn
Kristnýjar hafði móðir hennar
einangrað sig í Ólafsvík og leið
Við fengum gríð-
arlegt áfall þrátt
fyrir að hafa lengi
vitað að eitthvað
væri að eftir þrjú
ár í óvissu.
Framhald á næstu opnu
viðtal 27 Helgin 27.-29. september 2013