Fréttatíminn - 27.09.2013, Síða 30

Bráðatilfelli
U
Undarlega þykja mér mál hafa þróast þeg-
ar ég fylgist með mataráhuga sona minna
beggja. Þeir eru ástríðumenn í mat og
drykk, elda krásir og gefa sér drjúgan
tíma til þess, sjá í meginatriðum um
matargerð á sínum heimilum, kaupa og
lesa kokkabækur og sá yngri hefur meira
að segja gefið út sitt eigið matarblað.
Hann lét sér ekki nægja að skrifa allt efni
þess og mynda heldur eldaði alla þá rétti
sem kynntir voru í því ágæta blaði. Hér
í Fréttatímanum skrifar hann af list um
mat af ýmsu tagi, m.a. í þessu tölublaði
um kraftmikla kjötsúpu og víkur þar
nokkuð frá klassískri uppskrift Helgu
Sigurðardóttur en uppskriftabók hennar
hefur verið matarbiblía Íslendinga ára-
tugum saman og var endurútgefin fyrir
örfáum árum.
Helga sauð kjötið trúlega með rófum
og kartöflum, auk grjóna eða haframjöls
sem þá fékkst og þótti gott til að drýgja
súpuna. Strákurinn sleppir hins vegar
grjónum og mjöli og leggur til í kjötsúp-
una hvítlauk, reykta papriku, kóríander,
Ceyenne pipar og túrmerik, sem ég
viðurkenni fúslega að vita ekki hvað er.
Ekki skal þó vanmeta Helgu Sigurðar-
dóttur. Þótt hún hafi gengið á fund feðra
sinna löngu áður en við hjónakornin
hófum okkar búskap heldur matreiðslu-
biblían hennar enn gildi sínu og gerði
enn frekar þá. Þá leyfði ég mér, ungur
og óreyndur maður, að gefa konuefninu
matreiðslubókina. Það var raunar í gríni
gert en öllu gamni fylgir nokkur alvara.
Tíðarandinn var sá að mér datt ekki í hug
að ég hefði gagn af því að lesa bókina og
læra matargerð. Það gerði ég þó síðar
á lífsleiðinni þegar Helga leiddi mig í
gegnum þá list að sjóða egg.
Þessar matarkúnstir sækja hinir ungu
menn ekki til föður síns – heldur til
móðurinnar sem er listakokkur. Samt
sýndu þeir engin merki um það á æsku-
og unglingsárum að þeir hefðu áhuga á
matargerð. Ég var piltunum engin fyrir-
mynd í eldhúsinu. Pylsusuðu réð ég við
og toppaði mína matargerð í hakki og
spaghettíi. Lengra náði það ekki enda var
sjaldan reiknað með því að heimilisfaðir-
inn töfraði fram kvöldverðinn.
Þessar framfarir milli
kynslóðanna eru
aðdáunarverðar
þótt ég verði
að taka því að
strákarnir
geri nett
grín að fá-
kunnáttu
minni.
Þeir grípa
því inn í
þegar ég
stend fyrir
framan
grillið, eiginlega þá einu matargerð sem
ég reynt að ná tökum á. Þeir halda sjálf-
sagt að ég ofsteiki kjötið eða valdi öðrum
skaða á hráefninu. Þá kemur fyrir, þegar
ég dreg stoltur fram rauðvínsflösku, að
spurt er full hreinskilnislega: „Er þetta
það eina sem þú átt?“ Augljóslega má
af tóninum ráða að þá tegund á ekki að
bera fram í glösum, heldur hella í sósuna,
enda skrifar eldri sonurinn stundum í
okkar ágæta blað af þekkingu um vín og
vínmenningu.
Vanþekking í matargerð getur þó kom-
ið sér illa. Að því komst ég síðastliðinn
föstudag, rétt eftir að Fréttatíminn kom
út. Þá hringdi elskuleg kona í mig, sem
forsvarsmann blaðsins, og sagði farir
sínar ekki sléttar. Ég hélt fyrst að hún
væri að kvarta undan frétta- eða greina-
skrifum í blaðinu, að eitthvað væri of- eða
vansagt. Svo var alls ekki. Hún hringdi
vegna uppskriftar í blaðinu, var í öngum
sínum vegna þess að smáræði vantaði í
hana. Uppskriftin var í sérblaði Sölu-
félags garðyrkjumanna sem fylgdi Frétta-
tímanum. Þar var fjallað um uppskeru
haustsins og samhliða birtar uppskriftir
gómsætra grænmetisrétta. Má þar nefna
rófu-fennelgratín, kartöflusúpu, kartöflu-
salat með gúrkum, ofnbakað græn-
meti, gljáðar gulrætur með rauðlauk og
engifer, steikt hnúðkál og rófusúpu úr
sveitinni. Það var einmitt rófusúpan sem
konan í símanum ætlaði að búa til en í
uppskriftinni voru rófur, að sjálfsögðu,
ólífuolía, laukur, broddkúmen, túrmerik,
sítrónusafi, salt og nýmalaður svartur
pipar – en það kom ekki fram hve mikið
vatn ætti að fara í súpuna. Um það spurði
konan einfaldlega.
Kvarnirnar snerust í mér um leið og ég
fletti upp í blaðinu þar sem matargúrúinn
Helga Mogensen lýsti því nákvæmlega
hvernig búa ætti til rófusúpuna. Þar sá ég
hins vegar ekkert um vatnsmagnið. „Fer
það ekki svolítið eftir smekk?“ leyfði ég
mér að segja við frúna, sem vafalaust hef-
ur verið húsmóðir lengi, rekið stórt heim-
ili og komið upp mörgum börnum. „Nei,“
sagði konan, án þess þó að æsa sig vegna
þess óvita sem hún ræddi súpugerðina
við, „vatnsmagn er gefið upp í súpuupp-
skriftum,“ bætti hún við og vitnaði til
svipaðrar uppskriftar Nönnu Rögnvaldar-
dóttur. Mér datt í hug að nefna einn og
hálfan lítra, svona upp á von og óvon
og gleðja konuna um leið, en lagði
ekki í það, gat ekki leyft mér þá
dirfsku í samtali við reynda hús-
móður þar sem í senn bar á góma
listakokkana Nönnu Rögnvaldar-
dóttur og Helgu Mogensen.
Ég lofaði að athuga málið.
Þessi fyrirspurn frúarinnar var
þó ekki eins áríðandi og símtal sem
ég fékk á öðru blaði og öðrum tíma,
þegar DV ,á velmektarárum þess, hélt
úti þættinum „Heimilislæknirinn svar-
ar“. Þá gátu lesendur lagt inn skrif-
legar spurningar til blaðsins
sem heimilislæknir svaraði
í blaðinu viku eða hálfum
mánuði síðar.
Vandi minn í því sím-
tali var meiri en í til-
felli rófusúpunnar því
konan sem hringdi
var á innsoginu og
bað í snatri um
svar frá heimils-
lækni blaðsins.
Um bráðatil-
felli væri að
ræða, mað-
urinn hennar
lægi með
kvölum á eld-
húsgólfinu
og mætti sig
hvergi hræra.
Ég hefði
getað spurt
hinnar klass-
ísku spurningar
úr Heilsubælinu í
Gervahverfi: „Á ég
að sprauta honum?“ – en
leyfði mér það ekki.
Ég lofaði að athuga málið.
Jónas
Haraldsson
jonas@
frettatiminn.is
HELGARPISTILL
Te
ik
ni
ng
/H
ar
i
HARMSAGA
HVERFISGATA 19 551 1200 LEIKHUSID.IS MIDASALA@LEIKHUSID.IS
TVÖ ÖGRANDI NÝ
ÍSLENSK VERK SEM
VEKJA UMRÆÐU
Kortasala í fullum gangi
Tryggið ykkur miða
30 viðhorf Helgin 27.-29. september 2013