Morgunblaðið - 23.02.2012, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 23. FEBRÚAR 2012
✝ Jón Þór-arinsson fædd-
ist í Gilsárteigi í
Eiðaþinghá, S-
Múlasýslu 13. sept-
ember 1917. Hann
lést á Droplaug-
arstöðum 12. febr-
úar 2012.
Foreldrar hans
voru Þórarinn
Benediktsson,
hreppstjóri og al-
þingismaður, f. í Keldhólum á
Völlum, f. 3.3. 1871, d. 12.11.
1949, og Anna María Jónsdóttir,
f. 6.4. 1877, d. 8.1. 1946. Árið
1920 flutti fjölskyldan til Seyð-
isfjarðar þegar Þórarinn tók við
starfi gjaldkera í útibúi Íslands-
banka þar. Systkini Jóns voru
Vilborg, f. 1898, d. 1903, Mál-
fríður, f. 10.1. 1900, d. 16.7. 1998,
Anna Sigurbjörg, f. 25.4. 1901, d.
16.10. 2000, og Benedikt, f. 20.3.
1904, d. 27.4. 1959.
Fyrri kona Jóns var Þórdís
Edda Kvaran, f. 20.8. 1920, d.
21.2. 1981. Hún var dóttir
hjónanna Ágústs Jósefssonar
Kvaran og Soffíu Fransisku Guð-
laugsdóttur. Þau skildu. Synir
Jóns og Eddu eru 1) Þórarinn, f.
22.2. 1944. Sonur hans er Jón
Þór; 2) Ágúst, f. 24.5. 1948, k.h.
er Edda Erlendsdóttir. Þeirra
synir eru Jón Skírnir og Ágúst
Már. Fyrir átti Edda Ásdísi Elv-
arsdóttur og Erlend Þór Elv-
arsson; 3) Rafn, f. 28.3. 1952, k.h.
Sigríður Rafnsdóttir. Þeirra
börn eru Soffía Fransiska, Eirík-
ur Rafn, Þórdís og Hildur. Fyrir
átti Sigríður Ölrúnu Marð-
ardóttur.
Eftirlifandi eiginkona Jóns er
Sigurjóna Jakobsdóttir, f. 4.
febrúar 1936. Hún er dóttir Jak-
obs Vilhjálms Þorsteinssonar og
f.k.h. Hólmfríðar Þórdísar Ingi-
marsdóttur. Börn Jóns og Sig-
urjónu eru 1) Anna María, f. 1.2.
1962. Börn hennar og Magnúsar
Magnússonar eru Magnús Þór
og Sigrún. Dóttir hennar og
1967. Hann var forseti Banda-
lags íslenskra listamanna 1951-
1952 og 1963-1966, var formaður
úthlutunarnefndar Kvikmynda-
sjóðs 1985-1986 og fram-
kvæmdastjóri Listahátíðar 1988.
Jón sat í undirbúningsnefnd
Samtaka um byggingu tónlistar-
húss (1987) og í stjórn samtak-
anna um skeið. Auk þess að
gegna ýmsum öðrum stjórnar-
og trúnaðarstörfum hjá sam-
tökum listamanna. Jón var með-
limur í Rótarýklúbbi Reykjavík-
ur frá 1975 til dauðadags. Eftir
Jón liggur fjöldi tónverka. Meðal
tónsmíða hans eru sónata fyrir
klarínett og píanó, orgelmúsík,
lagaflokkurinn Of Love and
Death fyrir baritón og hljóm-
sveit, Völuspá fyrir einsöngvara
og kór og hljómsveit (1974),
Minni Ingólfs tilbrigði við lag
Jónasar Helgasonar (1986) og Te
Deum lofsöngur, sem var síðasta
stóra tónverk Jóns, frumflutt í
janúar 2001. Meðal þekktra
sönglaga Jóns eru Fuglinn í fjör-
unni, Íslenskt vögguljóð á Hörpu
og Sex gamlir húsgangar. Jón
samdi auk þess tónlist við mörg
leikrit og kvikmyndir og gerði
fjölda útsetninga á verkum ann-
arra höfunda, meðal annars
hljómsveitarútsetningu þjóð-
söngsins. Megnið af frumsaminni
tónlist Jóns kom út á geisla-
diskasafninu Fuglinn í fjörunni
1998. Meðal ritverka Jóns eru
Stafróf tónfræðinnar (1962) Páll
Ísólfsson (1963) Sveinbjörn
Sveinbjörnsson ævisaga (1969)
og óútgefin Tónlistarsaga Ís-
lands frá landnámsöld til mið-
biks tuttugustu aldar sem varð-
veitt er í Þjóðskjalasafni. Hann
skrifaði tónlistargagnrýni og um
tónlist og tónlistarmenn í Al-
þýðublaðið (1948-1950), Morg-
unblaðið (1962-1968) og Vísi á
árum áður. Eftir Jón liggur auk
þess mikill fjöldi greina um tón-
list og tónlistarmálefni frá ýms-
um tímum. Jón var riddari ís-
lensku fálkaorðunnar frá 1978
og stórriddari hennar frá 1999.
Útför Jóns Þórarinssonar
verður gerð frá Dómkirkjunni í
dag, 23. febrúar 2012, kl. 13.
Marcusar Doug-
herty er Sara Mar-
grét; 2) Þorsteinn
Metúsalem, f. 18.2.
1963 í sambúð með
Ingibjörgu Egils-
dóttur. Dóttir hans
og Önnu Lilju Joh-
ansen er Anna
María; 3) Hall-
gerður, f. 12.8.
1966, í sambúð með
Rögnvaldi Hreið-
arssyni. Börn hennar og Óskars
Friðriks Jónssonar eru Anton
Ísak og Agnes Ýr; 4) Benedikt
Páll, f. 5.4. 1968. Dóttir hans og
Aðalheiðar Ragnarsdóttur er
Katrín Birta.
Jón varð stúdent frá Mennta-
skólanum á Akureyri 1937 og
stundaði nám við Tónlistarskól-
ann í Reykjavík og var í einka-
tímum hjá dr. Victor Urbancic.
Hann lauk Mus.B-prófi í tón-
fræði 1946 og Mus.M-prófi í tón-
smíði 1947 við Yale-háskólann í
Bandaríkjunum þar sem hann
nam undir handleiðslu Paul Hin-
demith. Sumarið 1945 stundaði
hann nám við Juilliard-
tónlistarháskólann í New York
og fór til námsdvalar í Aust-
urríki og Þýskalandi 1954-1955.
Jón var yfirkennari í tónfræði og
tónsmíði við Tónlistarskólann í
Reykjavík 1947-1968, stunda-
kennari við sama skóla frá 1979
og kennari við Söngskólann í
Reykjavík 1983-1987. Hann
starfaði við Ríkisútvarpið að
mestu óslitið 1938-1956, var dag-
skrárstjóri lista- og skemmti-
deildar Ríkissjónvarpsins 1968-
1979 og sat í Útvarpsráði 1983-
1987. Hann var einn af stofn-
endum Sinfóníuhljómsveitar
Íslands, fyrsti stjórnarformaður
1950-1953 og framkvæmdastjóri
hennar 1956-1961. Þá sat hann
aftur í stjórn hljómsveitarinnar
frá 1988-2002. Jón var söngstjóri
Fóstbræðra 1950-1954, Gamalla
Fóstbræðra frá stofnun 1959-
1997 og Stúdentakórsins 1964-
Það var föstudagssíðdegi í
september 1974. Ótrúleg ös í
búðinni og hellirigning úti. Við
Gústi höfðum lokið yfirgrips-
miklum innkaupum. Við þokuð-
um okkur út og krakkarnir
skottuðust í kringum okkur. Allt
í einu stoppaði Gústi. Fyrir
framan okkur stóð miðaldra
maður og ekki laust við að hann
væri undrandi á svipinn.
„Sæll pabbi minn,“ sagði
Gústi, og var hinn galvaskasti,
„Þetta er konan mín, hún Edda,
og þetta eru börnin, Ásdís og Er-
lendur Þór.“ Það var sem ver-
öldin stöðvaðist og ysinn og þys-
inn í kringum okkur hyrfi.
Hvorugt okkar var viðbúið þess-
um óvænta fundi. Eftir smáum-
hugsun sagði Jón íbygginn: „ Já,
Ágúst minn, það hefur nú marg-
ur byrjað með minna.“ Þetta var
upphafið að löngum og góðum
kynnum okkar tengdapabba.
Þau Sigurjóna tóku mér og börn-
unum mínum opnum örmum og
buðu okkur velkomin. Það var
gott að finna hlýju og alúð Sig-
urjónu. Alla tíð hefur hún tekið
okkur sem við værum hennar,
ekki síður en Jóns.
Ég fann fljótt að það var gott
að leita í smiðju tengdapabba
þegar flókin málefni þörfnuðust
úrlausnar. Það skipti ekki máli
hvort það var ættfræði, íslenskt
mál eða málefni líðandi stundar.
Maður kom aldrei að tómum kof-
unum. Því var það t.d. þegar
okkur Gústa hlotnaðist biti af
hreindýrakjöti, þá var ráðið að
hringja í hann og það stóð ekki á
uppskriftinni. Leiðbeiningunum
lauk hann með orðunum: „Ef
þetta verður ekki gott, Edda
mín, þá hefur dýrið verið gam-
alt.“ Ekki var vandinn minni
þegar okkur Gústa var boðið í
móttöku með Bretadrottningu.
Nú þurfti þó að vanda til verka.
Vissara að hringja í tengdapabba
og fá góð ráð. Hvernig á ég að
vera klædd, dragt eða kjóll? Tví-
skiptur kjóll var niðurstaðan. Á
ég að hafa hatt? Eftir nokkra
umhugsun kom svarið, „Jú, ef ég
væri þú, mundi ég fá mér hatt.“
Hatturinn var keyptur, en ekki
notaður, mig skorti kjark. Í dag
dást barnabörnin að drottning-
arhattinum hennar ömmu sinnar.
Það leyndi sér ekki stoltið í
svip gamla mannsins þegar við
sögðum honum frá doktorsgráðu
nafna hans úti í Sviss. Honum
þótti greinilega vænt um að fá
einn slíkan í ættbogann og fylli-
lega tímabært. Hann skildi hins
vegar aðeins verr að Ágúst Már
skyldi taka Austur-Evrópufræði
til meistaragráðu. Þótt hann
skildi mæta vel áhugann á stjórn-
málum þá vildi hann nú kannski
frekar að hann liti eitthvað að-
eins vestar.
12. febrúar sl. verður okkur í
fjölskyldunni ógleymanlegur
dagur. Það urðu í orðsins fyllstu
merkingu kynslóðaskipti í ætt-
inni okkar. Gamli maðurinn,
löngu ferðbúinn, sofnaði í hinsta
sinn, aðeins nokkrum stundum
eftir að lítill sólargeisli skaust í
heiminn austur í Vínarborg, örlít-
ið fyrir tímann. Það var sem þau
hefðu sammælst um að hafa
sætaskipti í heimi hér, langafinn
og hún Emma Sóley.
Þær voru góðar, en allt of fáar,
stundirnar sem við sátum saman
og skröfuðum um alla heima og
geima. Það er nú eins og gengur
og fátt við því að gera annað en
varðveita þær sem gáfust sem
góðar minningar.
Vertu kært kvaddur, minn
elskaði tengdafaðir, og hafðu
þökk fyrir samfylgdina.
Edda Erlendsdóttir.
Man þegar afi tók í litlu tána
mína og sagði má ég eiga þessa
og ég sagði auðvitað já. Man
þegar ég datt í leikskólanum og
þurfti að fara á sjúkrahús. Afi
fór með mér og hélt í höndina á
mér, brosti hughreystandi til
mín svo ég varð öruggari. Man
þegar krakkarnir í leikskólanum
máttu taka uppáhalds geisladisk-
inn sinn með sér í leikskólann og
ég valdi Fuglinn í fjörunni og
krafðist þess að hann væri spil-
aður aftur og aftur. Man hvernig
afi nennti að spila við mig enda-
laust, þegar enginn annar nennti
því. Man allar sögurnar sem afi
sagði mér um æsku sína, lang-
ömmu mína og lífið í gamla daga.
Man þegar ég fékk að gista hjá
afa og ömmu, hvað mér leið alltaf
vel.
Fjölskylduaðstæður mínar
voru öðruvísi en flestra krakka,
framan af ævinni þekkti ég ekki
pabba minn, en ég fann ekki fyr-
ir því, vegna þess ég átti afa. Afa
sem sýndi mér alltaf ást, um-
hyggju og athygli. Man eftir öll-
um heimsóknum mínum á Drop-
laugarstaði, hversu hugrakkur
afi minn var, þrátt fyrir að ég
vissi að honum liði oft illa. Hann
kvartaði aldrei. Nokkrum dögum
áður en hann dó fór ég ein í
heimsókn til hans, hann var milli
svefns og vöku, en ég ákvað samt
að spjalla við hann, hélt í hönd-
ina á honum og sagði honum öll
mín hjartans leyndarmál, þegar
ég fór að gráta kreisti hann
höndina mína. Ég veit hann
heyrði í mér og hann mun hjálpa
mér og styrkja mig í erfiðum
málum. Man þegar ég kvaddi afa
minn í hinsta sinn og hann sagði:
Góða nótt, Sara mín, og brosti og
ég sagði: Góða nótt, elsku besti
afi minn.
Ég sakna afa míns mjög mik-
ið, en veit að honum líður betur
núna. Hann er núna með
mömmu sinni, pabba og systk-
inum sem honum þykir svo vænt
um. Hann er engill á himninum
og hann passar okkur öll. Góða
nótt, elsku afi, blessuð sé minn-
ing þín.
Sara Margrét.
Elsku afi okkar er fallinn frá.
Eftir situr hafsjór minninga sem
munu lifa með okkur ævilangt.
Afi hafði ávallt svör við öllu og
kom maður aldrei að tómum kof-
unum þegar til hans var leitað.
Hann var einstaklega góður,
klár, örlátur og ljúfur svo ekki sé
minnst á góða kímnigáfu. Hann
talaði aldrei af sér, þegar hann
tók til máls vissi maður að það
væri þess virði að hlusta. Vand-
virkni, regla og snyrtimennska
var í hávegum höfð. Afi gerði allt
vel, sama hversu smávægilegt
það var og lagði mikla alúð við
hvert verk, hvort sem það var í
störfum hans, matargerð, að
klippa á manni hárið eða gera við
götóttar buxur. Það var alltaf röð
og regla í kringum elsku afa okk-
ar og við munum aldrei gleyma
því þegar hann kenndi okkur að
umgangast tölvur, en þá voru
tölvur nánast óþekktar á Íslandi.
Við systkinin eyddum miklum
tíma með honum og setti hann
mark sitt á þá manneskju sem
við höfum að geyma. Við ferð-
uðumst mikið um landið, sóttum
leikhús og fórum á tónleika. Með
virðulegu fasi kenndi hann okkur
góða siði og gildi sem hefur verið
okkur ómetanlegur fjársjóður út
í lífið. Við erum svo stolt af afa
okkar og hans arfleifð, því hann
hefur upplifað tímana tvenna.
Minnisstæðar eru litríkar frá-
sagnir frá bernsku og uppvaxt-
arárum hans sem og um ferðalög
hans frá lærdómsárunum. Hann
mundi hvert smáatriði eins og
það hefði gerst í gær. Hann gat
þulið upp vísur og sögur orðrétt
þó langur tími hefði liðið síðan
hann rifjaði þær upp síðast. Það
eru ófáir leikir og þrautir sem
við systkinin fengum að glíma
við, hann hafði sjálfur mjög gam-
an af slíku og maður taldi sig
heppinn ef maður gat fundið
þraut sem hann leysti ekki á
fimm mínútum. Afi var alltaf til
staðar fyrir okkur og sýndi okk-
ar tómstundum mikinn áhuga og
mætti á hinu ýmsu uppákomur
og gjörninga. Þar ber helst að
nefna þegar við systkinin fórum í
Öskjuhlíð í leit að kanínum sem
við ætluðum að svo að selja til
þess að geta keypt nótnabók fyr-
ir píanó með Queen-lögum, sem
við ætluðum að láta afa spila fyr-
ir okkur. Okkur fannst þessi
áætlun óbrigðul en því miður
varð ekkert úr þessum áformum
okkar því illa gekk að finna kan-
ínur. Þetta lýsir því best hvað við
töldum að afi væri tilbúinn að
gera fyrir okkur.
Samband afa og ömmu var svo
fallegt allt til síðasta dags og
betri fyrirmyndir varla hægt að
finna. Nú hvílir afi okkar á himn-
um í faðmi Guðs og gætir okkar.
Betri verndarengil getur maður
vart hugsað sér. Við biðjum góð-
an Guð að umvefja ömmu okkar
og veita henni styrk.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Sigrún og Magnús Þór.
Það var alltaf spennandi sem
barn að fara í heimsókn til Jóns
afa og Sigurjónu. Við okkar
systkinanna sem eldri erum
munum eftir ógurlega löngum
bíltúrum í Mosfellssveitina og
hundum sem áttu ekki síður at-
hygli okkar en mannfólkið sem
var verið að heimsækja.
Þá voru jólaboðin á jóladag al-
gjörlega ómissandi hluti af
jólahátíðinni, þar sem Jón afi og
Sigurjóna tóku á móti öllum
börnum sínum, tengdabörnum
og barnabörnum. Þar var margt
um manninn og oft glatt á hjalla.
Ég minnist sérstaklega tón-
verksins sem hann samdi um
mig og fyrir mig og færði mér í
fermingargjöf. Fyrir ungan pí-
anónemanda var sú gjöf risastór.
Hún heldur áfram að gefa enn
þann dag í dag og mun vænt-
anlega gera um alla framtíð,
enda tókst honum að fanga ótrú-
lega mikið af mínum persónu-
leika í verkinu. Sónatína handa
Soffíu er og verður uppáhalds-
verkið mitt eftir hann, þótt mörg
laganna hans, sem ég kynntist í
mínu tónlistarnámi og í gegnum
nótnagjafir frá afa, eigi líka sinn
stað í hjarta mínu.
Jón afi mun lifa áfram í tón-
listinni sinni og í minningum
okkar.
Soffía Fransiska Rafnsdóttir.
Hann var mágur móðursystur
minnar, en var þó eitthvað skyld-
ur okkur að auki. Uppalinn á
Seyðisfirði, eins og þær systurn-
ar, nánar tiltekið í húsinu Bald-
urshaga á tanganum, langyngst-
ur í fjögurra systkina hópi, og er
sá síðasti þeirra, sem fer yfir
móðuna miklu.
Ég hitti hann því stundum
heima hjá móðursystur minni,
þegar ég og foreldrar mínir voru
boðin þangað, þótt ég yrði ekki
málkunnug honum, svo heitið
geti, fyrr en ég var komin undir
tvítugt, og var þá löngu farin að
spila og syngja lögin hans, sem
mér þótti svo falleg og skemmti-
leg, og hlustaði á plötur með
Karlakórnum Fóstbræðrum,
sem hann stjórnaði þá. Ég fann
líka í nótnabunka móður minnar
fyrstu útgáfur nokkurra laga
hans, sem hann hafði gefið henni,
og ég hafði gaman af að spila, las
svo Stafróf tónfræðinnar, sem
hún hafði líka fengið frá honum.
Síðar þegar ég fór að leika
mér að því að búa til lög sjálf á
píanóið, og fékk áhuga á að láta
flytja sálmalag eftir mig við útför
föður míns, þá hringdi móðir mín
í Jón til að spyrja, hvort hann
gæti litið á það og útsett það,
sem var auðsótt mál. Þegar hann
kom heim með útsetningu sína af
laginu, fékk hann að líta á aðrar
tónsmíðar mínar og leist ekki illa
á, og gaf mér góð ráð. Hann vitn-
aði gjarnan í Hindemith, læri-
meistara sinn, ef honum leist
ekki á eitthvað, sem stóð á blöð-
unum. Hann útsetti annað lag
eftir mig síðar og bætti það
mjög. Mér fannst ég ríkari af
þeim kynnum, sem ég hafði af
honum, og ráðleggingum hans,
enda var Jón stórfróður um allt
sem laut að tónlist og tónsmíðum
og góður leiðbeinandi.
Hann sagði okkur mæðgunum
svo frá því, að hann væri að
byrja á því stórvirki að skrifa
tónlistarsögu þjóðarinnar, sem
var bæði þarft verk og nauðsyn-
legt. Sú saga, önnur ritverk hans
um tónlist og tónlistarmenn, sem
og tónsmíðarnar hans munu láta
nafn hans lifa um aldir, þótt
hann sé nú horfinn af sjónarsvið-
inu.
Þegar ég nú kveð hann hinstu
kveðju þá er efst í huga mér ein-
lægt þakklæti fyrir góð kynni og
velvild, útsetningarnar og góð
ráð á því sviði, og bið honum allr-
ar blessunar, þar sem hann er
nú. Sigurjónu og öðrum aðstand-
endum votta ég mína innilegustu
samúð.
Blessuð sé minning Jóns Þór-
arinssonar tónskálds.
Guðbjörg Snót Jónsdóttir.
Íslensk tónlistarsaga er ekki
löng. Árið 1917, á fæðingarári
Jóns Þórarinssonar tónskálds
var hér á landi hvorki til tónlist-
arskóli, sinfóníuhljómsveit, út-
varp né nein samtök sem studdu
við tónlistarstarfsemi. Á sinni
löngu starfsævi tók Jón Þórar-
insson tónskáld þátt í uppbygg-
ingu tónlistarlífs á Íslandi. Hann
var einn af stofnendum Sinfón-
íuhljómsveitar Íslands og sat þar
sem framkvæmdastjóri um ára-
bil, starfaði hjá Ríkisútvarpinu í
áratugi og sinnti stöðu yfirkenn-
ara við Tónlistarskólann í
Reykjavík í rúma tvo áratugi.
Jón var einnig afkastmikið tón-
skáld og hafa mörg hans verka
notið mikilla hylli hjá þjóðinni.
Þá stundaði hann rannsóknir á
íslenskri tónlist og miðlaði þekk-
ingu sinni og reynslu bæði í
kennslu og með virkri þátttöku í
opinberri umræðu um tónlist og
tónlistartengd mál. Jón ritaði
fjölda greina og gaf út fræðibæk-
ur bæði um tónlist og tónlist-
armenn. Hann tók virkan þátt í
félagsmálum tónskálda, m.a.
með þátttöku sinni í starfsemi
Tónskáldafélags Ísland, Banda-
lagi íslenskra listamanna og
STEFs og lagði þannig ásamt
öðrum grunn að réttinda- og
hagsmunabaráttu tónskálda á Ís-
landi.
Við félagar í Tónskáldafélagi
Íslands þökkum Jóni fyrir sam-
fylgdina og fyrir framlag hans til
íslenskrar tónlistar í gegnum tíð-
ina – og sendum aðstandendum
hans innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Fyrir hönd Tónskáldafélags
Íslands
Kjartan Ólafsson formaður.
Með Jóni Þórarinssyni er
genginn merkur frumkvöðull í ís-
lensku tónlistarlífi og er fyrst að
telja, að hann í bókstaflegri
merkingu færði okkur nútíma-
tónlistina. Við lok heimsstyrjald-
arinnar síðari var tónleikagest-
um ekki boðið upp á tónverk
eftir Debussy, Ravel, Stra-
vinsky, Hindemith eða Schön-
berg. Þegar Jón kom frá námi í
Bandaríkjunum og flutt voru
verk eftir hann, voru menn held-
ur ekki á einu máli um ágæti
þessara verka, sem nú eru við-
urkennd sem fágæt listaverk.
Persónuleg samskipti okkar
hófust er ég og Leifur Þórarins-
son hófum nám í kontrapunkti
hjá Jóni og þá strax upplifðum
við hann sem sérlega strangan
kennara og óvæginn í gagnrýni
sinni, en við lærðum fljótlega, að
það eitt gekk honum til, að
kenna okkur vönduð vinnubrögð
og temja okkur sjálfsgagnrýni.
Þessi strangleiki birtist okkur á
nýjan máta, því hann átti einnig
til að hæla okkur og dró þá ekki
af. Síðan þá áttum við vinskap
hans allan.
Segja má að Jón Þórarinsson
hafi átt drjúgan þátt í þeim
framförum, og verið í farar-
broddi um ýmis þau mál, sem ís-
lenskt tónlistarlíf býr að í dag.
Þar kunna aðrir þá sögu betur
en ég, en þakkir á hann skildar
fyrir það fararnesti, er hann
lagði mér til og vil ég að lokum
biðja fjölskyldu hans blessunar
og votta samúð mína af öllu
hjarta.
Jón Ásgeirsson.
Jóni Þórarinssyni var þvert
um geð að nefna sig tónskáld.
Hann kvaðst sjaldan hafa sest
niður og samið nema eftir beiðni
eða ef aðstæður kölluðu. Hann
kaus að nefna sig tónlistarmann.
Og það var hann sannlega af
Guðs náð. En hógværð hans var
vangrunduð því tónskáld telst
hann ekki síður. Enginn sem
heyrt hefur sönglög hans og
stærri verk, s.s. Te Deum, Völu-
spá og Minni Ingólfs, getur
velkst í vafa um það. Auk þess
munu útsetningar hans halda
nafni hans á lofti í íslensku tón-
listarlífi langt fram í óborna tíð.
Nokkrar slíkar vann hann að
minni beiðni, ávallt af þeirri fag-
mennsku og vandvirkni sem ein-
kenndi öll hans verk, fas og
framkomu.
Við fyrstu kynni okkar hugði
ég Jón stífan og þvergirðings-
legan – en samskipti okkar – sem
áttu eftir að verða næsta tíð –
færðu mér skjótt heim sanninn
um annað. Hann var þá hniginn
á níræðisaldur en hafði þó í fullu
tré við Elli kerlingu, sinnti hvers
Jón Þórarinsson