Morgunblaðið - 31.05.2016, Blaðsíða 13

DAGLEGT LÍF 13
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 31. MAÍ 2016
Hræ Magni bóndi á Höskuldsstöðum tók að sér að halda á hrafninum fyrir myndatöku Snæfríðar af hrafninum.
drungalega og dimma oft geta verið
fallegt. Það sem er hrollvekjandi
getur verið mjög fagurt.“
Ég fyllist af innblæstri þegar
ég fer austur í sveitina mína
Snæfríður hefur margar hliðar,
hún hefur mikið dálæti á þunga-
rokki, er mikil hestakona og sveita-
kona. Nýjustu ljósmyndirnar henn-
ar eru þær sem hún hefur tekið af
dauðum dýrum, eins og hún orðar
það sjálf.
„Ég rekst oft á hræ í sveitinni
minni, á Höskuldsstað í Breiðdal,
þar sem ég hef búið síðustu þrjú
sumur hjá yndislegum hjónum, Mar-
íu og Magna. Þar er víðfeðmt og
dásamlegt. Ég sé líka fegurð í hræj-
unum sem ég finn. Því miður er allt-
af verið að segja okkur að þau séu
ógeðsleg, sem þau eru alls ekki. Að
deyja er partur af lífinu og líkaminn
brotnar niður eftir það. Mér finnst
dauðinn heillandi viðfangsefni og ég
legg mikla vinnu í myndirnar sem ég
tek af hræjunum, rétt eins og öðru
sem ég mynda. Ég hef mjög mikla
ástríðu fyrir ljósmyndun og öll smá-
atriði, birta og dýpt skipta mig miklu
máli.
Ég fyllist af innblæstri þegar ég
fer austur í sveitina mína og ég elska
að vera úti í náttúrunni. Ég á tvo
klára fyrir austan og ég er ein í
heiminum þegar ég ríð til fjalla. Ég
elska sveitina og friðsældina, en mér
finnst líka gaman að vera í stór-
borgum og skoða menningu og fara
á tónleika og hitta áhugavert fólk.“
Ekki rómantískur refur
Snæfríður var einmitt í reiðtúr
með vinum sínum fyrir austan á fal-
legu kvöldi þar sem þoka lá yfir öllu,
þegar hún reið fram á dauðan hrafn
með útbreidda vængi.
„Þetta var svo myndrænt og
fallegt, hvernig hann lá, með full-
kominn ham, fjaðrirnar ekkert tætt-
ar þó það væri búið að éta innan úr
bringunni á honum og beinin stóðu
út. Ég var alveg heilluð og sótti hann
næsta dag og ég á hann enn, í frysti.
Aumingja foreldrar mínir, ég fylli
frystikistuna þeirra af hræjum, því
ég fann líka tófuhræ sem ég hirti,“
segir Snæfríður og hlær, en hún not-
aði hræin af krumma og tófunni sem
myndefni. „Refurinn er kannski ekki
jafn rómantískur því hann er kom-
inn lengra í rotnununarferlinu en
hrafninn. En hann er samt svo fal-
legur í sínu niðurbroti. Hræ gefa
manni gott tækifæri til að skoða dýr-
in, alveg inn að beini.“ Snæfríður
segist ætla að læra almennilega á
tæknilega hluta myndavélarinnar,
svo hún geti framkvæmt allar sínar
hugmyndir. „Ég er enn að finna mig
í þessu og prófa mig áfram og gera
tilraunir. Það kemur í ljós hvað
framtíðin ber í skauti sér.“Glott Tófuhræið sem Snæfríður fann í sveitinni sinni berar tennurnar.
Dís Systir Snæfríðar var módel í myndaseríu um skógardísina Daphne.