Morgunblaðið - 31.05.2016, Qupperneq 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 31. MAÍ 2016
✝ Jónína ÓskPétursdóttir
fæddist á Kirkjubæ
í Vestmannaeyjum
12. nóvember 1926.
Hún lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 24. maí
2016 eftir stutta
sjúkdómslegu.
Foreldrar henn-
ar voru Pétur Guð-
jónsson, f. 12. júlí
1902, d. 21. ágúst 1982, bóndi og
sjómaður að Kirkjubæ í
Vestmannaeyjum, og Guðrún
Rannveig Guðjónsdóttir, f. 17.
apríl 1905, d. 18. október 1938,
frá Tóarseli í Breiðdal. Alsystk-
ini Óskar eru: 1) Guðlaug, f.
1928, 2) Magnús, f. 1931, 3) Jóna
Halldóra, f. 1933 og 4) Guðjón, f.
1935, d. 1985. Hálfsystkini sam-
feðra eru: 1) Guðrún Rannveig, f.
1939, d. 2015, 2) Árni, f. 1941, d.
1996, 3) Brynja, f. 1946 og 4)
Herbjört, f. 1951, d. 1999.
Ósk gekk í hjónaband þann 1.
janúar 1952 með Birni Stefáni
Hólmsteinssyni, f. 21. janúar
1926 að Grjótnesi á Melrakka-
sléttu í Norður-Þingeyjarsýslu.
Hann lést á hjúkrunarheimilinu
Grund þann 11. júlí 2006. For-
eldrar hans voru Hólmsteinn
og Helga. 5) Lilja Valgerður
Björnsdóttir, f. 19. október 1960,
skrifstofumaður. Eiginmaður
hennar er Jón Ómar Finnsson
húsasmíðameistari. Börn þeirra
eru: Viðar, Anna og Unnur. 6)
Birna Björnsdóttir, f. 31. október
1968, skólastjóri. Eiginmaður
hennar er Ríkharður Reynisson
skipstjóri. Þeirra börn eru:
Brynjar Þór, Karítas, Dagný og
Björn Grétar. Barnabarnabörnin
eru fimm.
Ósk ólst upp í Vestmannaeyj-
um. Þegar hún var tæplega 12
ára gömul og elst fimm systkina
lést móðir hennar. Hún fullorðn-
aðist því snemma og ekki varð
mikið úr skólagöngu eftir það.
Hún fór snemma að vinna í
frystihúsi og fór síðar til Reykja-
víkur og vann þar ýmis störf. Þar
kynntist hún Birni Hólmsteins-
syni. Þau giftu sig 1. janúar 1952
og fluttu til Raufarhafnar þar
sem þau bjuggu í rúm 50 ár. Auk
þess að ala upp hóp af börnum þá
vann Ósk við síldarsöltun öll
sumur allt fram til þess að síldin
hvarf. Þá tók við vinna í frysti-
húsi staðarins og síðar meir í
fiskvinnslu fjölskyldunnar allt
fram til þess tíma er þau fluttu
sig um set til Reykjavíkur vegna
veikinda Björns.
Útför Óskar verður gerð frá
Raufarhafnarkirkju í dag, 31.
maí 2016, og hefst athöfnin
klukkan 14.
Helgason, f. 5. maí
1893, d. 29. apríl
1988, fyrrverandi
oddviti og útgerð-
armaður á Raufar-
höfn, og Jóhanna
Björnsdóttir, f. 3.
júlí 1901, d. 5. jan-
úar 1994. Börn
Björns og Óskar
eru: 1) Jóhanna
Björnsdóttir, f. 18.
mars 1953, læknir.
Hún lést af slysförum 30. desem-
ber 2006. Eiginmaður hennar
var Ásbjörn Sigfússon, læknir,
en hann lést af slysförum 8. sept-
ember 2001. Þau eignuðust tvær
dætur: Ástu og Huldu. 2) Pétur
Björnsson, f. 11. ágúst 1955,
framkvæmdastjóri. Kona hans er
Margrét Þorvaldsdóttir kennari.
Börn þeirra eru: Kristinn, Ósk,
Sunna Guðrún og Bryndís. 3)
Hólmsteinn Björnsson, f. 16. maí
1959, framkvæmdastjóri. Kona
hans er Þorgerður Ása Tryggva-
dóttir leirlistarmaður. Synir
þeirra eru: Björn, Haukur og
Hjörvar. 4) Guðrún Rannveig
Björnsdóttir, f. 16. maí 1959,
verslunarmaður. Fyrrverandi
maður hennar var Bergur Júl-
íusson sjómaður, d. 2013. Þeirra
börn eru: Júlíus Pétur, Gyða Ósk
Elsku besta mamma hefur
kvatt okkur.
Á sama tíma og hjarta mitt er
fullt af söknuði og trega yfir því að
sjá hana aldrei aftur, taka aldrei
aftur í spil með henni, eiga aldrei
aftur stund við matarborðið, þar
sem rætt er um hvað sé að frétta
að norðan, barnabörnin, ættfólkið
úr Eyjum, aflabrögð og svo margt
annað. Þá gleðst ég yfir því að hún
hafi fengið lausn frá veikindum
sínum og eigi endurfundi með sín-
um nánustu; pabba, Jóhönnu syst-
ur, foreldrum sínum og gengnum
systkinum.
Hún fékk sannarlega að taka
þau stærstu próf sem lífið leggur á
manneskjuna, ótímabæran missi
nánustu ástvina. Þau próf sem
skólakerfið leggur fyrir mann-
eskjuna og hún fékk ekki mörg
tækifæri til að þreyta, eru léttvæg
í þeim samanburði.
Þessi stóru próf hafa eflaust fá-
ir tekist á við með meiri reisn; þau
próf verða aldrei endanlega leyst,
einungis tekist á við þau í gegnum
allt lífið.
Móðir mín var afar vel greind
og stálminnug manneskja, með
góða dómgreind og mikla réttlæt-
iskennd.
Hún var harðdugleg og eftir-
sóttur vinnukraftur, en fyrir okk-
ur systkinunum fyrst og síðast
einstök móðir og fyrirmynd.
Hún hafði metnað fyrir því að
við systkinin gætum menntað
okkur, hvatti okkur eindregið en
lagði aldrei að okkur í því sam-
bandi og gladdist stolt þegar
áföngum var náð.
Á þessum tímamótum koma
upp í hugann ýmis minningabrot
frá yngri árunum.
Þegar hún var að baða okkur
tvíburuna og Lilju rúmlega ári
yngri, og svo vorum við þrjú sett
upp á eldhúsborðið á stórt hand-
klæði og þurrkuð og Bodda í
næsta húsi var í heimsókn og
sagðist vilja eiga okkur, gott ef
hún vildi ekki éta okkur, við vær-
um svo sæt.
Þegar ég vildi fá að ganga um
„uppimegin“, en við áttum að
ganga um kjallarann, og ég sat
grenjandi í hálfan dag og vildi ekki
gefa mig, en hún gerði það ekki
heldur.
Þegar ég fór niður í trésmiðju
til Sæmundar að fá sag í poka til
að setja undir hænurnar.
Þegar hún kom á sinni hrað-
göngu heim úr frystihúsinu í há-
deginu til að gefa okkur að borða.
Allar ferðirnar til Þórshafnar
til Gullu frænku og Jóa.
Á seinni árum þegar maður er
orðinn fullorðinn skynjar maður
betur þau gildi sem annað fólk býr
yfir og þá koma upp í hugann þau
gildi sem einkenndu móður mína;
jákvæðni, tryggð og umhyggja
fyrir öðrum. Hvergi sýndi það sig
betur en í veikindum pabba þar
sem hún fór til hans á hverjum
degi eftir að hann þurfti að flytjast
á viðeigandi stofnun. Síðan mun-
aði hana ekki um að skottast niður
á Lækjartorg eða jafnvel á
Hlemm til að taka strætó inn á
Hrafnistu til að heimsækja ætt-
ingja eða kunningja, annað hvort
úr Eyjum eða að norðan.
Ekki vantaði ástúðina og að-
dáunina á barnabörnunum og svo
barnabarnabörnunum í seinni tíð,
þar skyldi ekki gert upp á milli.
Þegar hallaði undan heilsu
hennar, sjón tók að hraka og
jafnvægisleysi hrjáði hana, svar-
aði hún oftast því, aðspurð um
hvernig hún hefði það, að hún
hefði það svo sem ekkert slæmt,
hún væri nú orðin þetta gömul og
svo margir hefðu það miklu verra.
Nú er hennar löngu og farsælu
lífsgöngu lokið.
Hafðu þökk fyrir allt, elsku
mamma mín.
Þinn sonur,
Hólmsteinn.
Ég hitti Ósk fyrst síðsumars
1973 þegar ég kom í óvænta heim-
sókn til Raufarhafnar með Pétri
syni hennar og Björns. Móttök-
urnar voru góðar þrátt fyrir að
drengurinn birtist fyrirvaralaust
með nýja kærustu upp á arminn.
Sumarið 1976 hófum við Pétur bú-
skap á Raufarhöfn og bjuggum
við í sömu götu og tengdaforeldr-
ar mínir. Oft var setið við eldhús-
gluggann í Setbergi og fylgst með
umferð þorpsbúa sem áttu leið um
Ásgötuna. Þar fékk ég nákvæmar
útlistingar á því hverra manna
viðkomandi væri og ekki var laust
við að stelpan undraðist flókin
fjölskyldutengslin í þessu litla
samfélagi, enda ættuð úr stór-
borginni Akureyri þar sem menn
voru ekki endilega að velta sér
mikið upp úr slíku.
Á þessum fyrstu Raufarhafnar-
árum fannst mér fólk vera sívinn-
andi og Ósk var þar engin und-
antekning, fyrst í frystihúsinu þar
sem endalaust var verið að bjarga
verðmætum,eins og hún orðaði
það, og svo í fiskverkun þeirra
hjóna. „Vinnan göfgar manninn“
tilheyrði tíðarandanum og leti og
slór áttu ekki upp á pallborðið.
Auk þess að sinna vinnu við sjó-
mennsku og vinnslu í landi sinntu
Ósk og Bjössi bústörfum, hún með
hænur í bakgarðinum og hann
með kindur uppi á Ási.Gestkvæmt
var á heimilinu í Setbergi, barna-
hópurinn stór og einatt áttu ein-
stæðingar athvarf hjá þeim. Það
var gaman að koma í búrið í kjall-
aranum, þar sem hillur svignuðu
undan heimaunnum kræsingum
s.s. niðursoðnu kjöti, rabarbara-
og berjasultum og heimabakkelsi.
Í þá daga varð einhvern veginn
svo miklu meira úr tímanum.
Eftir fjögurra ára búsetu í
Reykjavík fluttum við Pétur til
Englands árið 1981. Skólafríum
barnanna var varið á Íslandi og þá
var tímanum skipt á milli heima-
haganna á Akureyri og Raufar-
höfn. Þá fengu krakkarnir að
spreyta sig í vinnu í saltfiskverk-
uninni og fengu góða leiðsögn hjá
ömmu og afa. Þegar þar var komið
var aðeins farið að hægjast um hjá
þeim hjónum og þau farin að taka
sér frí af og til. Þá var farið í sólar-
landaferðir og komið í heimsókn
til Englands. Þegar heilsu Björns
fór að hraka fluttust þau á
Grandaveginn í Reykjavík. Dvöl
hans þar varð þó ekki löng en
hann lést á dvalarheimilinu Grund
í júlí 2006, en Ósk bjó þar til ævi-
loka.
Það var gaman að fylgjast með
því hversu mikla ánægju Ósk
hafði af því að klæðast fínum föt-
um og setja á sig skart nú síðustu
árin en þann munað hafði hún
sjaldan veitt sér í amstri dagsins.
Það var okkur stelpunum í fjöl-
skyldunni sérstök ánægja að
kaupa á hana alls kyns föt og fí-
nerí í ferðum okkar utanlands.
Hún kunni alltaf vel að meta það
og var ætíð vel til höfð á manna-
mótum eða bara þegar hún kom í
sunnudagssteikina hjá okkur
krökkunum.
Ósk var stálminnug og fylgdist
vel með stórum afkomendahópi
þrátt fyrir að fólk væri endalaust á
ferð og flugi um heiminn. Hún var
ættfróð og hafði gaman af því að
tengja saman ættir samborgar-
anna. Hún var einstaklega fé-
lagslynd og átti góða vini á
Grandaveginum sem hún heim-
sótti reglulega. Við þá sem bjuggu
fjær ræddi hún í síma. Ósk átti
myndarlegt heimili á Grandaveg-
inum en var farin að huga að því
að senn þyrfti hún á meiri umönn-
un að halda. Aðgerðir í þá átt voru
að fara í gang þegar hún veiktist
skyndilega og átti hún ekki aftur-
kvæmt af sjúkrahúsi.
Að leiðarlokum er mér efst í
huga þakklæti til elskulegrar
tengdamóður sem ávallt bar hag
sinna nánustu fyrir brjósti. Hvíl í
friði elsku Ósk.
Meira: mbl.is/minningar
Margrét Þorvaldsdóttir.
Mamma fæddist og var alin upp
í Vestmannaeyjum og var alltaf
stolt af því. Hún var elst fimm al-
systkina og fjögurra hálfsystkina.
Þegar hún var tæplega 12 ára
gömul veiktist móðir hennar af
lungnabólgu og dó. Mamma var
elst fimm systkina og það er rétt
hægt að ímynda sér þá stöðu. Þá
var ekki mikill tími aflögu til þess
að fullorðnast og öll frekari skóla-
ganga úr sögunni. Það þurfti að
sinna heimilinu og síðan að vinna
og afla tekna.
Hún fór síðar til Reykjavíkur
þar sem leiðir hennar og pabba
lágu saman.
Þau giftu sig á nýársdag 1952
og flytja norður á Raufarhöfn þar
sem þau bjuggu næstu 50 árin.
Þau réðust fljótlega í byggingu á
einbýlishúsi sem fékk nafnið Set-
berg þar sem þau ólu upp barna-
hópinn sinn, tvo syni og fjórar
dætur. Þau eignuðust þrjú þeirra á
rúmu ári þannig að ekki hefur
svefntíminn hennar mömmu verið
mikill þau árin.
Mörg fyrstu árin í Setbergi
bjuggu tengdaforeldrar hennar og
mágur á efri hæðinni. Við systkinin,
sem vorum fimm á þeim tíma, urð-
um að láta okkur duga innri stof-
una. Og á lóðinni var afi með tvær
til þrjár kýr, mamma var með
hænsni og nokkur hundruð metra
uppi á Ásnum var pabbi með 30–40
kindur. Hans aðalstarf var samt út-
gerð og sjómennska þannig að í
mörgu var að snúast og ekki síst
hjá húsmóðurinni.
Mamma var hörkudugleg og svo
var hún afar hagsýn og nýtin enda
veitti ekki af slíku með marga
munna að fæða og klæða. Það var
alltaf heimabakað brauð og kökur í
Setbergi í öllum kaffitímum og svo
saumaði hún á okkur föt og prjón-
aði. Á síldarárunum saltaði hún síld
af miklum móð og voru ekki marg-
ar síldarstúlkurnar sem skiluðu inn
fleiri merkjum en hún. Það er
reyndar með ólíkindum hverju hún
áorkaði. Þegar síldin hvarf tók við
vinna í frystihúsinu og síðar meir í
fiskvinnslu fjölskyldunnar þar sem
margir afkomendur hennar fengu
sumarvinnu. Og þá var eins gott að
standa sig.
Tryggð og trúmennska var ríkur
þáttur í fari mömmu. Hún var mjög
dugleg að heimsækja sitt fólk og
þegar frændur hennar úr Eyjum
lönduðu síld og síðar loðnu á Rauf-
arhöfn voru þeir aufúsugestir í Set-
bergi og sóttir niður í bát ef svo bar
undir.
Pabbi byrjar að veikjast á seinni
hluta tíunda áratugar síðustu aldar.
Mamma sinnti honum af mikilli al-
úð allt til þess tíma að lengra varð
ekki haldið. Þá fluttu þau til
Reykjavíkur þar sem pabbi fékk
fljótlega inni á Grund. Þangað
heimsótti mamma hann nánast á
hverjum einasta degi í þau tæplega
fjögur ár sem hann átti ólifuð.
Mamma var mikil gæfumann-
eskja í sínu lífi. Foreldrar mínir
voru hamingjusöm og skilja eftir
sig stóran hóp af afkomendum. En
lífið var henni ekki áfallalaust. Auk
móður sinnar missti hún fjögur
systkini, þar af þrjú á miðjum aldri,
tengdason og elstu dóttur af slys-
förum með fimm ára millibili en þá
var mömmu allri lokið og átti bágt
með að skilja þessa röðun hjá al-
mættinu. En hún bugaðist ekki og
bjó áfram í sinni íbúð allt til þess
dags 4. maí þegar hún fékk mikla
heilablæðingu og átti ekki aftur-
kvæmt til nokkurrar heilsu. Eftir
sitjum við afkomendur, tengda-
börn, ættingjar og vinir með ótal
minningar um einstaka konu sem
alltaf var tilbúin til þess að fórna
sér fyrir aðra.
Ég kveð móður mína með enda-
lausu þakklæti fyrir allt sem hún
var mér og mínum og óska henni
góðrar ferðar til þess heims sem
hún var sannfærð um að biði
hennar að lokinni þessari jarðvist.
Guð geymi þig,elsku mamma
mín.
mbl.is/minningar
Þinn
Pétur.
Við fráfall yndislegrar konu er
okkur efst í huga þakklæti fyrir
gefandi samskipti.
Það var þannig fyrir nokkrum
árum að Ósk fór að hringja í okkur
í kringum jólin og sagðist frekar
vilja eiga persónuleg samskipti
heldur en að senda jólakort. Þetta
voru alltaf skemmtileg samtöl
sem urðu til þess að við hættum
líka að senda henni jólakort en
kíktum frekar í kaffi til hennar og
áttum með henni gefandi stundir á
fallega heimilinu hennar í Reykja-
vík.
Frá Ósk stafaði hlýja og já-
kvæðni, hún hafði tekist á við sín
áföll í lífinu af miklu æðruleysi.
Hún kunni alltaf að sjá björtu hlið-
arnar og halda áfram að lifa lífinu
og var margt hægt að læra af
henni.
Ósk var stolt af sínu fólki og
fagnaði ávallt þegar nýir fjöl-
skyldumeðlimir bættust í hópinn
hennar og fylgdist vel með sínu
fólki.
Þar sem við eigum ekki heim-
angengt til að kveðja hana og
fylgja henni síðasta spölinn viljum
við votta fjölskyldu hennar inni-
lega samúð og biðja góðan Guð að
blessa minningu hennar.
Lóa og Magnús.
Ósk Pétursdóttir
Æskuvinkona
mín er látin. Við
Vildís hittumst í
Gaggó Vest haustið
1951. Tvær brosmildar stúlkur
sem smullu saman og urðu mikl-
ar vinkonur. Leiðin lá í KR þar
sem við spiluðum handbolta með
skemmtilegum stelpum. Yndis-
leg ár, unnum marga sigra, t.d.
1955 unnum við bæði Íslands-
meistaramótin inni og úti. Ís-
landsmótið sumarið 1955 var spil-
að á Akureyri í 25° hita. Í hálfleik
komu þjálfarinn og fleiri með föt-
ur af ísköldu vatni og helltu yfir
okkur. Nokkrum sinnum bauð
hún mér í helgarferð til Hvera-
gerðis þar sem pabbi hennar,
Kristmann Guðmundsson, bjó.
Garðurinn hans var svo fallegur
og svo var bókaherbergið mjög
áhugavert. Þar fundum við bók
sem kona Kristmanns bannaði
okkur að lesa, en Kristmann
sagði: „Leyfðu þeim að kíkja í
bókina, þær hafa bara gott af
því.“ Við vorum 15 ára og bókin
Vildís Kristmanns-
dóttir Gudmundsson
✝ Vildís Krist-mannsdóttir
Gudmundsson
fæddist 14. sept-
ember 1938. Hún
lést 21. apríl 2016.
Vildís var jarð-
sungin 3. maí 2016.
var Elskuhugi Lady
Chatterleýs.
Haustið 1955 er-
um við farnar að
ráðgera sumarskóla
í Englandi sumarið
á eftir, en þau plön
breyttust hjá Vildísi
eitt fallegt ágúst-
kvöld í Austur-
stræti. Við vorum að
labba rúntinn eins
og ungt fólk gerði í
þá daga og þar hitti hún drauma-
prinsinn sinn hann Árna. Mynd-
arlegan, herðabreiðan, broshýr-
an, brúnan og svo var hann í
Flugbjörgunarsveitinni og það
fannst okkur alveg meiriháttar.
Nú, þau trúlofuðust og Vildís fór
að safna í búið, en ég hélt mínu
striki, fór á skólann í Englandi og
fékk að kaupa brúðarskóna fyrir
hana þar. Þau giftu sig svo haust-
ið 1956.
Árin liðu og vinskapurinn
hélst, en það leið lengra og lengra
á milli vinafunda. En svo gerðist
nokkuð yndislegt. Elín dóttir
Árna Geirs og Gerða María, dótt-
ir Ingu Sifjar, dóttur minnar,
hittast í leikskólanum Kvistaborg
og verða vinkonur.
Við Óli sendum Árna og fjöl-
skyldu okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Gerða S. Jónsdóttir.
Þökkum innilega samúð og hlýhug við
andlát og útför okkar ástkæru systur,
mágkonu og frænku,
HELGU SIGURLÍNU KARLSDÓTTUR,
Lækjartúni 16,
Akureyri.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á
Hlíð fyrir góða umönnun.
.
Erna T. Karlsdóttir,
Ragnheiður S. Karlsdóttir, Björn Snorrason,
Jón Emil Karlsson, Auður Sigvaldadóttir,
Svala Karlsdóttir, Bragi Stefánsson,
Sveinn Karlsson, Kristín E. Sveinbjörnsdóttir
og fjölskyldur.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
NANNA HALLDÓRA JÓNSDÓTTIR,
Smyrlabjörgum,
lést þann 22. maí á hjúkrunarheimilinu
Hornafirði. Útför hefur farið fram í kyrrþey
að ósk hinnar látnu.
.
Börn, tengdabörn og fjölskyldur.
Okkar ástkæra
ANDREA ÁGÚSTA HALLDÓRSDÓTTIR,
Espigerði 6, Reykjavík,
lést þann 11. maí á Landspítalanum í
Fossvogi.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hinnar látnu.
.
Aðstandendur.