Morgunblaðið - 31.05.2016, Qupperneq 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 31. MAÍ 2016
Það voru mikil
forréttindi að vera
ráðinn til Leik-
félags Akureyrar
strax eftir útskrift
og í öruggan faðm
Þráins Karlssonar. Hann tók
mér opnum örmum og leiddi
mig fyrstu skrefin mín í heimi
leikhússins. Þráinn var Leik-
félagið, stoð þess og stytta.
Stóð með félaginu í gegnum
súrt og sætt.
Hann kunni ótal sögur og
það var alltaf gaman að heim-
sækja Rögnu og Þráin. Skoða
fallegu munina þeirra. Fá kaffi-
brúsann á borðið og túnfisksal-
atið hennar Rögnu. Svo sátum
við og spjölluðum um allt milli
himins og jarðar. Leikhúsið, líf-
ið og tilveruna.
Það var unun að horfa á Þrá-
in vinna. Hann hafði svo næma
tilfinningu fyrir texta. Sama
hver rullan var, stór eða lítil,
alltaf sýndi Þráinn persónu
sinni virðingu og gaf henni líf.
Hann var hógvær og gaf mikið
af sér. Hjálpaði okkur ungu
leikurunum og hafði notalega
nærveru. Alltaf átti hann góðar
ráðleggingar í handraðanum.
Þráinn var sannur listamað-
ur. Það var sama hvað hann
gerði, lék, teiknaði eða smíðaði.
Allt varð að listaverki. Mynd-
irnar hans og munirnir sem
hann smíðaði. Meira að segja
æfingatækið sem hann bjó til.
Æfingatækið stóð í stofunni og
fyrst þegar ég sá það hélt ég að
þetta væri listaverk, sem það
svo sannarlega var. En svo
sýndi Þráinn mér hvernig hann
notaði þetta. Þetta var teygju-
og lyftingatæki. Hann vildi
halda sér í formi.
Hann teiknaði kort og gaf í
afmælis- og frumsýningargjaf-
ir. Þetta voru fallegar myndir
og svo límdi hann íslenskan
fánaborða á. Alltaf voru skila-
boðin svo hlýleg og rithöndin
falleg. Kortin enduðu öll eins,
Vinir fánans-Íslandi allt Þ.K.
Það var svo vinalegt að sjá
bláa Kia-jeppann fyrir framan
Samkomuhúsið. Eftir æfingar
keyrði Þráinn heim, þó hann
ætti heima við hliðina á Sam-
komuhúsinu, svo fór hann í litla
bátinn sinn út á pollinn. Þráinn
var stemningsmaður. Bauð
leikhópnum heim og hélt mór-
alnum góðum.
Þá var mikið hlegið og marg-
ar sögur sagðar.
Þegar ég hætti hjá LA sakn-
aði ég mest stundanna með
Þráni og Rögnu. En alltaf héld-
um við sambandi. Það var svo
vinalegt þegar hann hringdi
bara til að vita hvernig gengi.
Óska mér góðs gengis á frum-
sýningum, fá slúður úr bænum
og segja mér fréttir að norðan.
Það var ómetanlegt. Hann var
sannur mentor og ég mun ætíð
geyma allar minningarnar um
hann.
Ég átti svo dásamlega stund
með þeim hjónum um síðustu
páska og það er erfitt að hugsa
til þess að geta ekki drukkið
kaffi og slúðrað með honum
aftur.
Góður maður er fallinn frá.
Frábær listamaður. En umfram
allt góður vinur. Guð geymi
þig, elsku Þráinn vinur minn.
Ragna, Rebekka, Hildigunnur
og Kristín, ég votta ykkur mína
dýpstu samúð. Vinir fánans-Ís-
landi allt.
Guðjón Davíð Karlsson.
Ég kynntist Þráni Karlssyni
fyrst þegar ég hóf störf hjá
Leikfélagi Akureyrar árið 1998
Þráinn Karlsson
✝ Þráinn Karls-son fæddist 24.
maí 1939. Hann lést
22. maí 2016.
Útför Þráins fór
fram 30. maí 2016.
og urðum við fljótt
ágætir kunningjar.
Hann tók vel á
móti nýjum starfs-
manni og var ávallt
reiðubúinn að lið-
sinna manni ef
þess þurfti, enda
var Þráinn alltaf
hjálpsamur og
greiðvikinn með
alla hluti.
En það sem ég
tók sérstaklega eftir þegar ég
kynntist
Þráni var hve mikla virðingu
hann bar fyrir sínu fagi, hann
var vandvirkur og ábyrgðarfull-
ur í öllu sínu starfi og lagði sig
ávallt allan fram. Reyndar gilti
þetta um allt það sem Þráinn
gerði, hann gerði allt vel og af
virðingu.
Þráinn var síðan þar að auki
ótrúlega hæfileikaríkur maður,
hann var ekki bara frábær leik-
ari og leikstjóri, hann gat ald-
eilis teiknað og málað, las ljóð
af ótrúlegum næmleika, góður
smiður á bæði járn og timbur,
skrifaði frábæran texta, gat
sungið og dansað eins og sjálf-
ur kóngurinn Evis og enginn
var betri í því að segja sögur.
Manni leiddist aldrei í kringum
Þráinn, að sitja yfir kaffibolla
með Þráni og Rögnu inni í litla
reykherberginu hjá Leikfélagi
Akureyrar urðu fljótt mínar
bestu stundir.
Við urðum góðir vinir og tel
ég það til forréttinda að hafa
kynnast þeim heiðurshjónum,
Þráni og Rögnu. Hjartahlýjan
og vináttan sem þau hafa ávallt
sýnt okkur fjölskyldunni er
mér mikils virði.
Spjallið færðist heim í eldhús
með árunum og alltaf var mikið
hlegið þótt stundum væri mikil
alvara undir. Þráinn hafði
nefnilega mikið skap og stund-
um dimmdi yfir, hann var svip-
sterkur maður og ef honum
mislíkaði eitthvað þá gátu aug-
un sannarlega skotið gneistum.
En það stóð oftast ekki lengi
yfir og stutt í glettnina. Þráinn
var sérstaklega kappsamur
maður og stundum svolítið
óþolinmóður, og fátt þótti hon-
um verra en að bíða. Og stund-
um átti ég til að gleyma sjálf-
um mér og vita hvernig
tímanum leið, reyndar er svo
ennþá.
Er það mér sérstaklega
minnisstætt þegar Þráinn bað
mig og Sigurð Hróarsson, fyrr-
um leikhússtjóra, að hjálpa sér
að koma bátnum sínum út,
hann átti nökkvaþungan bát
sem var ekki á færi nema
þriggja fullfrískra karlmanna
að ýta úr vör. Það var frumsýn-
ingardagur og þurfti Sigurður
að fara í stutt viðtal hjá RÚV
og ætluðum við að koma strax
eftir það.
En allt þetta dróst á langinn
og vorum við seinir. Þegar við
loksins mættum niður á Höef-
nersbryggju hafði Þráinn ekki
getað beðið lengur, kom bátn-
um einn út, reyndar skil ég
ekki ennþá hvernig, en átökin
voru svo mikil að hann brákaði
við það hryggjarlið.
Enda hafði hann ekki þol-
inmæði að bíða eftir mér eins
og oft áður heldur græjaði
þetta bara sjálfur. Næst þegar
ég hitti hann glotti hannstríðn-
islega og hristi hausinn hlæj-
andi þótt hann hafi þurft að
vera rúmfastur í nokkurn tíma
eftir átökin.
Glettinn augun hans Þráins
og kíminn svipurinn munu allt-
af fylgja mér og verður mér
dýrmæt minning, hlakka ég til
að sigla með honum aftur og
heyra eina góða sögu um leið
og við rennum fyrir silung.
Rögnu, dætrum, tengdason-
um og barnabörnum sendi ég
mínar dýpstu samúðarkveðjur.
Þórarinn Blöndal.
Hugurinn leitar
aftur í tímann.
Mamma og fóstur-
pabbi minn Baldur
voru að fara að flytja saman í
nýja húsið á Mánabraut, árið
1966, sem Baldur hafði byggt
fyrir fjölskylduna í Kópavogin-
um.
Ég hlakkaði óskaplega til að
flytja, þá fengi ég sérherbergi,
það var spennandi. Ég var tíu
ára þegar við fluttum í húsið og
Gunni bróðir var 12 ára.
Mamma og Baldur voru þá búin
að eignast lítinn strák, hann
Halla bróður.
Mig langar að skrifa nokkur
þakkarorð til Baldurs. Þakka
þér fyrir, Baldur,að hafa alltaf
verið góður við okkur öll systk-
inin hvort sem um var að ræða
okkur Gunna bróður sem
mamma hafði eignast áður eða
Halla bróður og Kristínu systur,
börnin sem þú hafðir eignast
með mömmu.
Þakka þér líka fyrir að hafa
verið svona hjálpsamur eins og
t.d. þegar þú hjálpaðir Gunna
bróður með húsið sitt í Höfn-
unum, settir upp loftaplötur og
gerðir allt mögulegt annað í
Baldur
Kjartansson
✝ Baldur Kjart-ansson fæddist
16. september
1928. Hann lést 5.
maí 2016.
Útför Baldurs
fór fram 18. maí
2016.
húsinu. Komst hús-
inu í þannig stand
að fjölskylda Gunna
bróður gat búið í
húsinu. Þetta var
mikil vinna og þú
taldir það ekki eftir
þér að keyra á milli
Kópavogs og Suð-
urnesja margar
ferðir til að vinna í
húsinu þeirra.
Þakka þér líka
fyrir það, Baldur, að hafa verið
mömmu stoð og stytta í lífinu,
hún hefði ekki getað eignast
betri mann en þig. Alltaf svo
traustur.
Svo varstu svo vinnusamur og
ávallt tilbúinn að gera það sem
þurfti að gera ef eitthvað þurfti
að laga í húsinu ykkar, hvað sem
það var, smíða, leggja parket,
mála og fleira.
Þið bjugguð saman í húsinu á
Mánabraut öll ykkar búskapar-
ár, vilduð hvergi annars staðar
búa.
En þið tókuð ykkur líka tíma í
alls konar ferðalög, bæði innan
lands og utan og höfðuð gaman
af. Núna þegar þú ert farinn,
Baldur, þá finn ég fyrir söknuði,
sakna þess að sjá þig ekki þegar
ég kem í heimsókn og sakna
þess að geta ekki lengur spjallað
við þig. Þú sýndir öllum um-
hyggju og kærleika og öllum
þótti vænt um þig. Ég hugsa til
þín með hlýju.
Þín fósturdóttir,
María Kristbjörg.
Það er þyngra en
orð fá lýst að sitja
hér og skrifa minn-
ingargrein um
Gunnar Stein. Baráttukrafturinn
og lífsviljinn var ofar öllu, hann
ætlaði að hafa betur og var tilbú-
inn í hvaða meðferð sem stóð
honum til boða. Hann barðist af
miklum krafti og reyndi eins og
hann gat allt til endaloka. Það
var ótrúlegt að fylgjast með hon-
um. Hann tók veikindunum af
einstöku hugrekki og jákvæðni
og alltaf var stutt í húmorinn,
skemmtilega stríðnis-húmorinn
sem hann erfði frá foreldrunum.
Þegar lukkuhjólið um úthlutun
foreldra snerist fékk Gunnar
Steinn albestu foreldra sem
hægt er að finna og systkini sem
elskuðu bróður sinn meira en
allt. Þvílík umönnun og sam-
heldni einkenndi heimilislífið.
Heiða mín, kletturinn í fjölskyld-
unni, stóð sig eins og hetja og er
það þyngra en tárum taki fyrir
mömmuhjartað að horfa á eftir
barninu sínu. Gunnar Steinn var
einstakur strákur, með svo góða
og hlýja nærveru. Hann var allt-
af svo rólegur, þakklátur, kurt-
eis og ljúfur. Hann var gömul sál
Gunnar Steinn
Guðlaugsson
✝ Gunnar SteinnGuðlaugsson
fæddist 4. október
2000. Hann lést 26.
apríl 2016.
Útför Gunnars
Steins fór fram 6.
maí 2016.
í ungum líkama og
að tala við hann var
eins og að tala við
lífsreyndan fullorð-
inn einstakling.
Enda hafði Gunnar
Steinn á sinni
stuttu ævi reynt
meira en flestir.
Mér hefur sjaldan
fundist lífið jafn-
ósanngjarnt og
núna. Það á enginn
að þurfa að jarða barnið sitt. Og
ekkert barn á að þurfa að berj-
ast við illvígan sjúkdóm. Þetta
átti ekki að fara svona. Hann
átti stóra drauma um framtíðina,
hann ætlaði sér að verða flug-
maður og nú er ég handviss um
að hann er fljúgandi um loftin
blá með bros á vör að fylgjast
með sínu yndislega fólki.
Ég kveð lítinn vin með stóra
hjartað með miklum söknuði. Ég
er svo þakklát fyrir að hafa
fengið að kynnast Gunnari Steini
og verið partur af lífi hans.
Minningin um mestu hetju sem
ég hef kynnst mun lifa að eilífu í
hjarta mínu.
Elsku Heiða, Gulli, Eva
Björg, Bjarki Steinn og Alli,
megi góður Guð vernda ykkur
og gefa ykkur allan þann styrk
sem þið þurfið á að halda í gegn-
um þessa miklu sorg.
Öðrum aðstandendum votta
ég mína dýpstu samúð.
Við hittumst síðar, elsku vin-
ur. Þín
Esther.
Afi minn, þú
varst yndislegur,
alltaf svo blíður,
góður og hjálpsam-
ur. Það var alltaf
hægt að treysta á þig.
Ég man þegar þú og amma
pössuðuð mig í Kúrlandinu, þeg-
ar við fórum í kartöflugarðinn og
tókum upp kartöflur og ég borð-
aði þær kaldar með smjöri. Ég
man þegar við fórum út að hjóla
saman.
Ég man þegar við skreyttum
fyrir jólin þá voru gömlu seríurn-
ar teknar fram og það var alltaf
að minnsta kosti ein pera biluð.
Þá fórum við á verkstæðið þitt í
kjallaranum og gerðum við þær,
þú varst svo handlaginn, gast lag-
að allt og stundum gerðum við
alls konar uppfinningar saman
eða bjuggum til eitthvað spenn-
andi.
Ég man þegar við sofnuðum
Benedikt Jónsson
✝ Benedikt Jóns-son fæddist 27.
apríl 1927. Hann
lést 5. maí 2016.
Úför Benedikts
fór fram 19. maí
2016.
saman í sjónvarps-
herberginu og
amma breiddi peysu
af þér yfir okkur.
Það var ein
manneskja sem þú
sást ekki sólina fyrir
og það var amma,
þegar hún mætti á
svæðið þá lifnaði yf-
ir þér og ó, þú elsk-
aðir hana svo mikið.
Þú þurftir að
berjast lengi við sjúkdóm sem
breytti þér og lét þig hverfa
smátt og smátt frá okkur. Þú
varst orðinn mjög veikur og ég
veit að þú ert á betri stað núna
því að við hittumst fyrir nokkrum
dögum í draumi, við spjölluðum
mikið saman og þú varst búinn að
finna þig aftur og mundir eftir
mér.
Svo kom amma labbandi til
okkar og þegar þú leist hana aug-
um þá uppljómaðir þú allur eins
og þú varst vanur að gera. Þú
gekkst að henni og bauðst henni
upp í dans og þið dönsuðuð sam-
an.
Svona man ég eftir þér, elsku
afi minn, og gleymi aldrei.
Halldóra Sif.
Við kveðum með
söknuði kæra vin-
konu til margra
ára.
Enn er stórt
skarð höggvið í þennan litla
saumaklúbbshóp. Tíminn verður
kyrr um stund og hugurinn leit-
ar til baka.
Minningabrot birtast okkur
frá yndislegum stundum sem
við áttum saman. Það er svo
margt sem okkur langar til að
segja en skortir orð. Það var
alltaf stutt í hlátur og gaman-
semi í kringum hana Erlu okk-
ar.
Ekki sé nú talað um matar-
boðin, þar sem kræsingarnar
voru ógleymanlegar, enda var
hún afbragðskokkur.
Og ekki lét hún það stoppa
Ásdís Erla Gunnars-
dóttir Kaaber
✝ Ásdís ErlaGunnarsdóttir
Kaaber fæddist 23.
júlí 1926. Hún lést
30. apríl 2016.
Útför Erlu fór
fram 6. maí 2016.
sig í seinni tíð, þó að
orðin væri sjónskert
að bjóða í veislu.
Hún Erla okkar var
ósérhlífin og mikill
orkubolti. Með þess-
um orðum kveðjum
við þig, elsku vin-
kona, og þökkum
þér samfylgdina og
allar gleðistundirn-
ar sem við áttum
saman.
Þín er sárt saknað.
Hver minning dýrmæt perla að
liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Ástvinum vottum við okkar
dýpstu samúð.
Kveðja,
Sigrún, Kristín,
Ólöf og Edda.
Það hefur
myndast stórt
skarð og tómarúm
í lífi okkar systkinanna. Við
systkinin höfum alist upp í
sama húsnæði og amma og afi
frá því við fæddumst.
Amma átti það til að rétta
Erna Sampsted
✝ Erna Sam-psted fæddist
16. maí 1940. Hún
andaðist 3. maí
2016.
Að ósk hinnar
látnu fór útförin
fram í kyrrþey 20.
maí 2016.
okkur og vinum
okkar eitthvað góð-
gæti eða nýbakað
þegar við vorum að
leika okkur í garð-
inum.
Nú þegar sumar-
ið er komið þá er
undarlegt að sjá
ekki ömmu á fjór-
um fótum að róta í
beðunum og gera
garðinn okkar þann
fallegasta í götunni. Einnig
verður næsti vetur erfiður því
við systkinin höfum alist upp
við þau forréttindi að geta fara
til ömmu og afa eftir skóla.
Þar var amma alltaf tilbúin
að taka á móti okkur með opinn
arminn fullan af umhyggju og
ástúð. Þegar maður kom til
þeirra þá sagði hún okkur að
setjast í einn af hægindastól-
unum og svo færði hún okkur
eitthvað gott að borða og
ósjaldan var það eitthvað ný-
bakað.
Við verðum að viðurkenna að
þegar við komum heim úr skól-
anum og vissum að annaðhvort
mamma eða pabbi voru heima
þá fórum við samt fyrst til
ömmu, því þar fengum við fulla
þjónustu.
Það fór svo vel um okkur hjá
ömmu að við áttum það jafnvel
til að sofna aðeins í hæginda-
stólnum þegar við vorum búin
að borða.
Það verður erfitt að fylla í
þetta skarð sem amma skilur
eftir sig, og munum við eflaust
eiga eftir að upplifa aðstæður
þar sem við munum minnast
ömmu og sakna hennar. Við
systkinin viljum þakka fyrir
þau forréttindi sem við höfum
haft að alast upp í húsi með
ömmu og afa og geta alltaf leit-
að til þeirra.
Því þau voru bæði alltaf til í
að hjálpa okkur. Næstu daga,
mánuði og ár munum við reyna
að fylla í þetta tómarúm og
skarð með afa. Amma, takk
fyrir að hafa verið alltaf til
staðar fyrir okkur, saknaðar-
kveðja.
Kristján Freyr Diego,
Andri Þór Diego,
Edda Ósk Diego.