Morgunblaðið - 10.08.2016, Blaðsíða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 10. ÁGÚST 2016
✝ Gunnar Guð-mundsson
fæddist 10. sept-
ember 1923 á Auð-
unarstöðum V-
Hún. Hann lést á
Vífilsstaðaspítala
28. júlí 2016.
Foreldrar hans
voru Guðmundur
Jóhannesson bóndi
á Auðunarstöðum,
f. 25.6. 1884 á
Hörgshóli, V-Hún.,
d. 26.4. 1966, og Kristín Gunn-
arsdóttir húsfreyja, f. 25.8.
1890 á Skeggjastöðum, V-Hún.,
d. 11.8. 1969. Börn þeirra voru
Ingibjörg, f. 16.4. 1914, d.
12.4.1999. Jóhannes, f. 13.2.
1916,d. 8.4. 1996. Sophus Auð-
un, 6.4. 1918, 4.1. 2006. Kristín,
f. 20.7. 191, d. 29.9. 1944. Erla,
f.28.4. 1921, d. 24.2. 1997.
Gunnar og yngstur var Hálf-
dán, f. 24.7. 1927, d.4.10. 2001.
Auk þess ólst upp á heimili
þeirra Pétur Gíslason, systk-
inabarn Kristínar.
Auk sveitastarfa vann hann
frá fermingu sem kúskur í
vegagerð og stundum sem mat-
ráður. Gunnar fór sína fyrstu
ferð til Reykjavíkur árið 1941 í
stutt frí og fór eftir það árlega
suður í stutt frí á haustin og
vann m.a. hjá hernum, en flutti
til Reykjavíkur í árslok 1944 og
hóf störf sem umsjónarmaður
um skeið. Gunnar var einnig
kjörinn í stjórn Landssambands
iðnaðarmanna og sat sem
fulltrúi iðnaðarmanna í banka-
stjórn Iðnaðarbankans. Eftir að
hann hóf verslunarrekstur var
hann kjörinn í stjórn Kaup-
mannasamtaka Íslands. Gunnar
tók ávallt virkan þátt í störfum
Sjálfstæðisflokksins og sat m.a.
í stjórnum Varðar og fulltrúa-
ráðs flokksins.
Á ferðum sínum til Reykja-
víkur á stríðsárunum kynntist
hann Hallfríði Guðmundsdóttur
(Díu), f. 3.3. 1925 í Reykjavík,
d. 22.11. 2010. For. Guðmundur
Jónsson bifvélavirki, f. 12.4.
1898 á Hlemmiskeiði, Skeiðum,
d. 22.8. 1977, og Rósa Bach-
mann Jónsdóttir klæðskeri, f.
6.4. 1888 í Steinsholti Mela-
sveit, d. 19.2. 1951. Systkini
Hallfríðar voru Guðrún Vil-
borg, f. 23.8. 1921, d. 19.6.
2004. Jón Bachmann, f. 5.7.
1923, d. 14.10. 1998, og Vilborg
Jóna, f. 22.1. 1927,d. 24.8. 1993.
Gunnar og Día giftust 29.7.
1945. Börn þeirra eru Guð-
mundur, rafvirki og fyrrv. for-
maður Rafiðnaðarsambandsins,
f. 29.10. 1945, maki hans Hel-
ena Sólbrá Kristinsdóttir text-
ílhönnuður. Kristín skrifstofu-
maður, f. 29.12. 1946, maki
hennar Óli Már Aronsson vél-
fræðingur. Auðun Örn rafvirki,
f. 27.3. 1949, maki hans Hjördís
Guðnadóttir verslunarmaður.
Barnabörn Gunnars og Díu eru
11 og barnabarnabörn 24.
Útför hans fer fram í Graf-
arvogskirkju í dag, 10. ágúst
2016, klukkan 13.
kjötborðs KRON á
Skólavörðustígn-
um. Hóf síðar nám
í rafvirkjun hjá
mági sínum, Ósk-
ari Hanssyni raf-
virkjameistara, og
lauk sveinsprófi
1949. Gunnar
starfaði hjá Raf-
magni á Vest-
urgötu og síðar við
Áburðarverk-
smiðjuna. Hann hóf
rekstur eigin rafverktakafyr-
irtækis árið 1953 og opnaði
Rafbúð í Domus Medica árið
1966. Rafbúð flutti á Bíldshöfða
árið 1988 og var lokað árið
1994.
Gunnar hafði alla tíð mikil
afskipti af félagsmálum, var
virkur í ungmennafélaginu í
Víðidal og eftir að hann kom
suður starfaði hann mikið fyrir
Húnvetningafélagið í Reykjavík
og var stjórnarmaður þar um
langt skeið. Hann kom að störf-
um félags rafvirkjanema á
námstíma sínum og eftir
sveinspróf var hann kjörinn
sem ritari í stjórn Félaga ís-
lenskra rafvirkja. Skömmu eft-
ir að hann gerðist rafverktaki
var hann kjörinn í stjórn Fé-
lags löggiltra rafverktaka í
Reykjavík og stjórn Lands-
sambands rafverktaka og var
formaður beggja samtakanna
Kynni okkar Gunnars Guð-
mundssonar tengdaföður míns
hófust fyrir rösklega 50 árum
þegar ég hafði kynnst dóttur
þeirra hjóna, Kristínu. Hann
var ekkert yfir sig hrifinn í
fyrstu þegar ég vildi ná tali af
henni í síma, sérstaklega ekki
þegar komið var fram yfir mið-
nætti. En kynni okkar þróuðust
fljótlega í hálfrar aldar vináttu
og félagsskap í gegnum tíðina.
Meðal annars vorum við saman
í brids-spilaklúbbi í Reykjavík,
áður en við unga fjölskyldan
fluttum um set austur á Hellu.
Eins áttum við okkar heimili
um tíma hjá þeim, meðan ég
var að ljúka námi og vann þess
á milli við sjómennsku. Eftir að
við fluttum austur voru þau
Gunnar og Día nokkuð dugleg
að koma í heimsókn á Hellu,
enda fleiri ættingjar búsettir
þar. Nokkrum sinnum tóku þau
að sér að gæta bús og barna
þegar við lögðum land undir
fót.
Einnig kom það fyrir að við
fórum saman utan, þá aðallega
í tengslum við sýningar á raf-
vörum og ljósabúnaði. Gunnar
hvatti mig mjög til að stofna
fyrirtæki til að framleiða ljósa-
búnað og studdi mig í hvívetna
við starfsemina meðan ég rak
það.
Var hann alltaf boðinn og bú-
inn að hjálpa til við sölu á þess-
um afurðum, en hann rak raf-
tækjaverslunina Rafbúð í
Domus Medica og síðar Bílds-
höfða 16, frá árinu 1966.
Gunnar var sannkallað
félagsmálatröll. Fljótlega eftir
að hann flutti til Reykjavíkur
og hóf nám í rafvirkjun, var
hann kominn í stjórnir og
nefndir á vegum iðnnema og
síðar í stjórn Félags íslenskra
rafvirkja eftir að hann tók
sveinspróf. Eftir að hann gerð-
ist sjálfstætt starfandi rafverk-
taki var hann meðal annars for-
maður Landssambands
íslenskra rafverktaka, í stjórn
Landssambands iðnaðarmanna
og formaður sýningarnefndar
Iðnsýningar í Laugardalshöll
1977. Þá sat hann um skeið í
bankaráði Iðnaðarbankans og
var formaður Félags raftækja-
sala, ásamt því að sitja í stjórn
Kaupmannasamtaka Íslands.
Hann átti um tíma sæti í stjórn
Varðar og sat löngum í full-
trúaráði Sjálfstæðisflokksins og
í stjórnum hverfafélaga flokks-
ins.
Gunnar var ættaður frá Auð-
unarstöðum í Víðidal í Vestur-
Húnavatnssýslu og sat í stjórn
Húnvetningafélagsins í Reykja-
vík um tíma.
Hann var vanur að bjóða
mér og sonum sínum sitt á
hvað í veiðiferðir norður í Víði-
dalsá á haustin í svokallaða
bændadaga. Það voru ánægju-
legar ferðir meðan hann treysti
sér til að fara með.
Gunnar var glaðvær og ein-
staklega húmorískur þegar það
átti við.
Margar sögur sagði hann af
sérstökum persónuleikum í
Húnavatnssýslunni og víðar.
Gunnar hafði mikinn áhuga á
stjórnmálum og fylgdi Sjálf-
stæðisflokknum að málum. Það
var orðið nokkuð dregið af hon-
um síðustu vikurnar, en alltaf
komu inn á milli spurningar um
pólitíkina og stöðuna í þeim
málum. Mér verður lengi minn-
isstætt þegar hann spurði með
veikum mætti um stöðu Sjálf-
stæðisflokksins í skoðanakönn-
unum kvöldið áður en hann
andaðist.
Þegar ég hafði svarað því
eftir bestu getu, spurði hann
um forsetakosningarnar í
Bandaríkjunum og síðan um
stöðuna í Bretlandi með nýjum
forsætisráðherra. En áhuginn
var fyrir hendi þótt mátturinn
væri lítill.
Hvíl í friði kæri vinur.
Óli Már Aronsson.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
(Höf. ók.)
Elsku afi, margar minningar
koma fram sem ég ylja mér við
þessa dagana og munu geym-
ast. Ég tala við þig í huga mín-
um um þær.
Nú eruð þið amma saman
aftur. Mikið ósköp sem ég veit
að þið hafið verið glöð að hitt-
ast. Ég sem barn tók strax eft-
ir hversu ástfangin þið voruð,
það er svo falleg minning.
Ég rakst á vísu sem mér
finnst lýsa hug ykkar hvors til
annars og læt hana hér með.
Hver stund með þér
var stjarna himinskær.
Hver stund með þér
var ljós á mínum vegi.
Sem lítið blóm,
er eitt við götu grær.
Sem geislablik,
er drungann sigrað fær
svo lýsi af ljúfum degi.
Sem lindin tær.
Sem ljúfur blær.
Hver stund með þér.
Hvíl í friði, elsku afi, og
kysstu ömmu frá mér. Þín,
Hallfríður (Haddý).
Við kveðjum í dag þann síð-
asta af systkinunum frá Auð-
unarstöðum í Víðidal, kæran
mág og góðan vin. Þegar ég
kom í fjölskylduna kynntist ég
fljótt Gunnari og Díu, konunni
hans, en þeir bræður, Gunnar
og Hálfdán, tengdust sterkum
vináttuböndum. Ekki veitti af
að standa þétt saman í systk-
inahópnum en sumir voru afar
stríðnir.
Día og Gunnar voru afar
gestrisin og góð heim að sækja,
jafnvel í bæjarferðum með
halarófu af krökkum í eftir-
dragi. Við fluttumst nú fljótt úr
Reykjavík en svo vildi til að í
mörg ár bjuggu tvö barna
þeirra í sama þorpi og við.
Börn þeirra Guðmundar og
Kristínar á Auðunarstöðum
voru dugleg að halda ættarmót
og svo voru nú réttirnar.
Gunnar missti sína ágætu
konu fyrir sex árum og var
hennar sárt saknað. Nú er svo
komið að ég er ein eftir af þess-
ari kynslóð. Ég vona að ætt-
ræknin sé það sterkur þáttur í
næstu kynslóð að þau haldi
áfram að hittast.
Ég gæti víst endalaust rifjað
upp þær ánægjustundir sem við
áttum með þeim hjónum en
sleppi því nú.
En ég get ekki stillt mig um
að óska börnum þeirra til ham-
ingju með að hafa átt svo góða
foreldra. Það er alltaf sárt að
missa þá sem manni þykir vænt
um en sá einn missir sem á
mikið.
Anna Margrét.
Við, börn Jónasar og Guð-
rúnar Vilborgar, viljum minn-
ast í örfáum orðum frænda
okkar Gunnars Guðmundsson-
ar, en hann og faðir okkar voru
bræðrasynir og kona hans móð-
ursystir okkar.
Yndislega nátengd hjón sem
við eigum margar góðar minn-
ingar um í gegnum bernskuár-
in. Nú er hann fallinn í valinn
eftir langa og góða ævi, en
Hallfríður lést 2010 .
Þau hjónin Día og Gunnar
voru afar stór partur af fjöl-
skyldumynd okkar, settu sterk-
an blæ bæði á æskuárin en ekki
síður eftir því sem við uxum úr
grasi.
Allar minningar um þennan
góða mann eru umluktar gleði
og gjafmildi og alltaf sýndi
hann áhuga á því sem við ætt-
ingjarnir tókum okkur fyrir
hendur. Í okkar augum voru
hjónin ávallt höfðingjar heim
að sækja.
Þeirra er beggja sárt saknað
og vottum við nánu frændfólki
okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Eysteinn Óskar, Erla
Björk og Sigrún Huld.
Gunnar Guðmundsson, föð-
urbróðir minn, ólst upp í anda
góðra, gamalla og rótgróinna
gilda í foreldrahúsum, sem
voru miðstöð félagslífsins í
sveitinni. Á Auðunarstöðum var
farskólinn til húsa og þar voru
dansleikir haldnir áður en sam-
komuhús ungmennafélagsins,
Víðihlíð, var byggt í túnjaðrin-
um.
Heimilið var mannmargt og
þar var gestkvæmt enda í al-
faraleið. Afi stjórnaði verkum
utandyra og tók virkan þátt í
hrepps- og sýslumálum. Amma
hafði umsjón með öllu innan-
húss, sá um bókasafn lestrar-
félagsins og kenndi um tíma við
farskólann. Samkvæmt tíðar-
andanum sá hún um uppeldi
barnanna, sem alla tíð dásöm-
uðu mildi hennar, hlýju og um-
hyggju.
En tímarnir voru að breyt-
ast. Fólkið flykktist úr sveit-
unum á mölina og haustið 1944
fluttist Gunnar til Reykjavíkur.
Þar hóf hann von bráðar nám í
rafvirkjun, sem varð hans að-
alstarf næstu áratugina, en
hann stofnaði sitt eigið rafverk-
takafyrirtæki 1953.
Líklega hefur ekkert haft
jafn mikil áhrif á daglegt líf
okkar og rafmagnið. Gunnar og
fleiri rafvirkjar lögðu rafmagn
víða um land á sjötta áratug
síðustu aldar og þar á meðal í
Víðidalinn, heimasveit hans. Ég
man vel eftirvæntingu og
ánægju íbúanna, þegar þessar
framkvæmdir áttu sér stað og
víst er að þær gjörbreyttu að-
stæðum öllum. Ég verð þó að
viðurkenna að okkur aðkomu-
börnunum sumum, sem litu á
borgarljósin sem sjálfsagðan
hlut, fannst sem við hefðum
verið rænd rómantíkinni á
haustin, þegar kertin og olíu-
lamparnir viku fyrir rafljósun-
um.
Við gerðum okkur ekki grein
fyrir þeim erfiðleikum, sem
fylgja rafmagnsleysinu einkum
á dimmum og köldum vetrum.
Gunnar fann ástina sína þeg-
ar hann var í heimsókn í
Reykjavík nokkru áður en hann
fluttist alfarinn til bæjarins og
árið 1945 kvæntist hann Hall-
fríði Guðmundsdóttur, sem
varð lífsförunautur hans. Hún
lést árið 2010. Hallfríður – eða
Día eins og hún var alltaf köll-
uð – var mjög listfeng; afburða-
músíkölsk og fékkst einnig við
myndlist. Á stríðsárunum var
húsnæðisekla mikil í borginni.
Gunnar og Día leigðu því fyrsta
hjúskaparárið herbergi í lítilli
kjallaraíbúð, sem foreldrar
mínir höfðu á leigu í Norður-
mýrinni.
Þar fæddist frumburðurinn,
Guðmundur. Gunnar og Día
voru samheldin og samhent og
það verður fagnaðarfundur,
þegar þau sameinast á ný.
Nú hefur Gunnar Guðmunds-
son kvatt okkur síðastur systk-
inanna.
Við frændsystkinin munum
sakna hans á ættarmótunum,
en þar flutti hann jafnan ræð-
ur, þar sem hann lýsti æskuár-
um sínum á Auðunarstöðum á
einlægan, en samt glettinn og
gamansaman hátt eins og hon-
um var lagið. Með fráfalli
Gunnars er horfinn úr ættinni
kynslóð, sem lifði á miklum um-
brotatímum breytinga og bú-
ferlaflutninga. Við, sem tilheyr-
um næstu kynslóð, áttum samt
mörg hver kost á að dveljast á
æskustöðvum hans um lengri
eða skemmri tíma við störf og
leik. Við munum ávallt minnast
Gunnars og systkina hans með
þökk fyrir það veganesti, sem
þau gáfu okkur fyrir lífsgöng-
una.
Við Sigríður Dúna sendum
Guðmundi, Kristínu og Auðuni
og fjölskyldum þeirra samúðar-
kveðjur.
Friðrik Sophusson.
Kveðja frá Kaupmanna-
samtökum Íslands
Genginn er góður maður,
Gunnar Guðmundsson rafverk-
taki og kaupmaður. Gunnar rak
verslun með hverskonar raf-
tæki og ljós og ljósabúnað í Do-
mus Medica að Egilsgötu 3 í
fjölmörg ár.
Jafnframt því, og áður, var
hann með starfsemi við raf-
verktöku víðsvegar. Hann flutti
síðar verslun og verkstæði sitt
úr Domus Medica upp á Bílds-
höfða. Það var til þess tekið
hvað ljósin sem Gunnar var
með til sölu alla jafna vor-
uvönduð vara og stundum
nokkuð framúrstefnu-/nýtísku-
leg. Gunnar var félagsmaður í
Félagi raftækjasala frá fyrstu
tíð og sat í stjórn þess lengi
vel.
Ennfremur sat hann í stjórn
Kaupmannasamtaka Íslands
um árabil.
Hann var sæmdur gullmerki
Kaupmannasamtakanna þann
12. nóvember 1996 fyrir mikið
og gott starf í þágu kaup-
manna.
Mikið var um fundastörf áð-
ur fyrr og því menn stundum
frá verslunum sínum hvað það
varðar.
Gunnar var skemmtilegur
maður og viðræðugóður, ætíð
brosmildur og kátur. Það var
gaman að ræða stjórnmál við
hann. Hann var fastur á sínu,
studdi sinn flokk, en virti skoð-
anir annarra, en þótti ekki lak-
ara að eiga síðasta orðið.
Þegar nokkrir eldri kaup-
menn tóku sig til og stofnuðu
með sér klúbb, sem stundum er
nefndur „Lávarðadeildin“, þá
var Gunnar auðvitað þar innan
borðs.
Við komum saman af og til
og ræðum málin, sem oft eru
um liðinn tíma, en auðvitað líka
um málefni dagsins hverju
sinni. Fundargerðir eru skrif-
aðar að gömlum og góðum sið
og fundargerðin lesin á næsta
fundi og þá undirrituð. Ætíð er
það svo á þessum fundum, að
einhver einn kemur með sitt
erindi á hvern fund sem hann
svo flytur og fær til þess 5-10
mínútur.
Það var gaman að þessum
erindum Gunnars, sem oft voru
minningar norðan úr Víðidal
frá hans tíð á Auðunarstöðum,
þaðan sem hann var.
Ég vil fyrir hönd stjórnar
Kaupmannasamtaka Íslands,
svo og frá okkur félögunum í
„Lávarðadeildinni“ senda að-
standendum samúðarkveðjur.
Ólafur Steinar Björnsson.
Gunnar vinur minn og starfs-
bróðir er fallinn í valinn. Með
þessum fáu línum langar mig
að minnast góðs drengs sem
vann ötult og fórnfúst starf fyr-
ir Kaupmannasamtök Íslands
og undirdeild í KÍ, Félag raf-
tækjasala. Leiðir okkar Gunn-
ars lágu saman í raftækja-
bransanum upp úr 1978, hann
sem rafverktaki og seinna meir
kaupmaður og ég sem fram-
kvæmdastjóri Rafha í Hafnar-
firði.
Ég varð þess fljótt áskynja
að hér fór afar vandaður og
traustur maður hvað viðskipti
snerti. Það voru nánast öll við-
skipti handsöluð og allt stóðst
sem stafur á bók. Þegar Rafha
gekk í Kaupmannasamtök Ís-
lands upp úr 1980 og Félag raf-
tækjasala kynnist ég Gunnari
enn betur sem frábærum fé-
lagsmanni með mikla reynslu af
félagsstörfum og góðs „for-
ingja“.
Ef sló í brýnu á fundum fé-
lagsins var Gunnar fljótur að
átta sig á stöðu mála og sló þá
oft á létta strengi. Gunnar var
afar vandvirkur í störfum sín-
um sem formaður fyrir Félag
raftækjasala og man ég ekki
eftir því að hann vantaði á einn
einasta fund.
Á þessum árum var mikil
barátta við stjórnvöld vegna
tollamála og verðlagsmála sem
tóku mikinn tíma hjá stjórn fé-
lagsins.
Á seinni árum fór að bera á
heyrnarleysi hjá Gunnari og
tók ég eftir því hversu mikið
það háði honum á fundum fé-
lagsins sem gerði það að verk-
um að hann naut sín ekki til
fulls. Í góðra vina hópi naut
Gunnar sín vel sem góður sögu-
maður og fróður mjög. Þá
leyndi sér ekki hrifning hans á
sonardóttur sinni, henni Björk,
sem sigraði heiminn með rödd
og framkomu sinni.
Guðmundur, sonur Gunnars,
fetaði í fótspor föður síns og
lærði rafvirkjun.
Það var mikill harmur þegar
Gunnar missti konu sína fyrir
nokkrum árum, en ég kynntist
henni lítillega á árshátíðum fé-
lagsins sem afar lífsglaðri konu
með mikinn persónuleika.
Kaupmannasamtök Íslands
og Félag raftækjasala færa að-
standendum innilegar samúðar-
kveðjur.
Ingvi I. Ingason.
Gunnar
Guðmundsson