Morgunblaðið - 26.08.2016, Blaðsíða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. ÁGÚST 2016
✝ Sólveig varfædd lýðveld-
isárið 1944 í Borg-
arnesi. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Skógarbæ í Reykja-
vík 11. ágúst 2016.
Foreldrar hennar
voru Ólafur Ingi
Þórðarson, mjólk-
urfræðingur í
Borgarnesi, f. í
Hafnarfirði, og
Guðbjörg Ásmundsdóttir, hús-
móðir frá Dal í Borgarnesi.
Systkini Sólvegar eru Hólm-
fríður Sólveig, f. 1936, Þórður, f.
1945, Jón Róbert Rósant, fóst-
urbróðir Sólveigar og systurson-
ur Ólafs, f. 1947, Ásmundur, f.
1950, Brynja, f. 1951, Einar, f.
1952, Ólafur Ingi, f. 1956, Ragn-
heiður, f. 1960, og Guðmundur,
f. 1964.
Solla giftist Sigurgeiri Óskari
Sigmundssyni frá Syðra-
Langholti í Hrunamannahreppi,
f. 16.3. 1938, d. 7.2. 1997, hinn 9.
júní 1962. Börn Sólveigar og
Sigurgeirs eru; 1) Guðbjörg, f.
hans er Arnheiður Sigríður Þor-
valdsdóttir verslunarmaður,
börn þeirra eru Kristín Eva, f.
1994, Sólveig Arna, f. 1996,
Ragnheiður Björk, f. 1999, og
Þorvaldur Logi, f. 2003. Þau eru
búsett í Miðfelli í Hrunamanna-
hreppi.
Solla ólst upp í Borgarnesi og
lauk þar landsprófi. Fór hún til
náms við Húsmæðraskólann á
Laugarvatni árið 1960 til 1961. Í
Borgarfirðinum kynntist hún
Geira, sem var við búfræðinám á
Hvanneyri. Þau fluttust að
Syðra-Langholti og hófu þar
svínabúskap og jarðrækt. Árið
1963 keyptu þau garðyrkjubýlið
Grund. Árið 1967 opnuðu þau
verslunina Grund á Flúðum sem
rekin var af Sólveigu til ársins
2002. Solla, sem var ákaflega
söngelsk, gerðist félagi í kirkju-
kór Hrunakirkju fljótlega og var
hún einnig í Kvenfélagi Hruna-
manna í fjóra áratugi. Hún var
lykilmaður í Flúðakórnum á
meðan hann var starfandi og var
gjaldkeri Landssambands bland-
aðra kóra í fjölda ára. Solla sá
um þjónustu póstsins á Flúðum
samhliða verslunarstörfum í
árafjöld auk þess að vera um-
boðsmaður bæði SÍBS og DAS.
Útför Sólveigar fer fram frá
Skálholti í dag, 26. ágúst 2016,
og hefst athöfnin kl. 14.
19. mars 1962,
hjúkrunarfræð-
ingur, eiginmaður
hennar er Magnús
Gestsson verslunar-
maður. Synir
þeirra eru Stefán
Logi Magnússon, f.
1980, Kári Þorleifs-
son, f. 1988, og
Steinar Magnússon,
f. 1998. Eiga þau
þrjú barnabörn.
Þau eru búsett í Hafnarfirði.
Ólafur Ingi, f. 30. október 1964,
lektor við Hólaskóla, kona hans
er Sigríður Björnsdóttir dýra-
læknir, börn þeirra eru Sig-
urgeir, f. 1993, og Þorgerður
Una, f. 2003. Þau eru búsett í
Hjaltadal. 3) Sigmundur Geir, f.
11. maí 1970, ritstjóri á Selfossi,
eiginkona hans er Sigríður
Bogadóttir verslunarstjóri, börn
þeirra eru Kristín Ósk, f. 2002,
Júlía Katrín, f. 2006, og Davíð
Bogi, f. 2011. Þau eru búsett á
Selfossi. 4) Einar Logi, húsa-
smiður í Hrunamannahreppi, f.
18. október 1972, eiginkona
Örlæti er það orð sem fyrst
kemur upp í hugann þegar ég
minnist tengdamóður minnar
Sollu á Grund. Ást hennar og um-
hyggja fyrir fjölskyldu og vinum
var ótæmandi brunnur. Hún hafði
tíma fyrir alla og gat ævinlega
komið til hjálpar ef á þurfti að
halda. Gestrisin var hún með ein-
dæmum og höfðingleg í alla staði.
Ung að árum kvaddi hún for-
eldrahúsin í Borgarnesi til að
fylgja mannsefni sínu, skólasveini
frá Hvanneyri, í hans heima-
byggð. Fyrst lá leiðin að Syðra-
Langholti en eftir að frumburð-
urinn var fæddur keyptu Solla og
Geiri garðyrkjubýlið Grund á
Flúðum og stofnuðu heimili þar
sem fjölskyldan óx og dafnaði. Á
Grund var bensíndæla sem þurfti
að þjónusta og á þeim grunni
byggðu þau upp Verslunina
Grund.
Ekki er ofmælt að hún hafi átt
annasama starfsævi þau 40 ár
sem hún var kaupmaður á Grund.
Hún naut starfsins enda var
verslunin miðpunktur í blómstr-
andi og vaxandi samfélagi. Með
bros á vör greiddi hún götu fólks
og leysti úr hvers manns vanda.
Grund var skemmtileg blanda af
gamaldags sveitaverslun þar sem
finna mátti allt sem fólk í sveitum
gat vanhagað um á sama tíma og
þjónusta við ferðamenn fór vax-
andi. Um langt árabil var póst-
þjónusta sveitarinnar í verslun-
inni. Öll samskipti voru á
persónulegum nótum og öllu til
skila komið. Kaffistofan á Grund
var sannkölluð félagsmiðstöð þar
sem sveitungarnir stöldruðu við,
sögðu og fengu fréttir. Solla og
Geiri kynntust strax öllu nýju
fólki sem kom í sveitina og lögðu
sig fram um að taka vel á móti því.
Þau voru allt í senn upplýsinga-
fulltrúar og leiðsögumenn en um-
fram allt gleðigjafar á sinn ein-
staka og litríka hátt.
Á sama hátt var heimilisbrag-
urinn hlýr og skemmtilegur þó
ekki væri alltaf lognmolla. Andi
æskuheimilis hennar sveif yfir
vötnum enda hélt Solla nánum
tengslum við allt sitt fólk og var
höfuð fjölskyldunnar. Börnin sín
ól hún upp í ástríki og frelsi. Hún
innrætti góðar og gamlar dyggðir
og veitti þeim hvatningu til náms
og starfa. Barnabörnin áttu hug
hennar allan. Hún þreyttist ekki
að dást að þeim og gleðjast með
þeim yfir stóru og smáu. Þau voru
uppskeran, ferska brumið sem
fyllti hana gleði og stolti.
Solla var stórglæsileg kona
sem vakti athygli hvar sem hún
kom fyrir glaðlegt fas og mynd-
arskap. Hún hafði afar fallega
söngrödd og söng í nokkrum kór-
um, lengst í kirkjukór Hruna-
kirkju. Söngur og önnur tónlist
var raunar samofin lífi hennar frá
blautu barnsbeini og skipaði
mikilvægan sess í stórfjölskyld-
unni sem kennd var við Dal í
Borgarnesi. Þaðan átti Solla
raunar sínar bestu minningar
sem urðu henni æ hugleiknari eft-
ir því sem leið á ævina.
Solla tamdi sér jákvætt viðhorf
til lífsins og með það veganesti
tókst hún á við verkefnin sem að
höndum bar. Þegar heilsan brast
á besta aldri gat hún enn séð það
jákvæða í lífinu og gefið af sér
gleði, ást og umhyggju.
Fyrir allt þetta vil ég þakka á
kveðjustund.
Sigríður Björnsdóttir.
Þegar ég sá þessa bæn í bók
sem amma Solla átti sem heitir
Orð í gleði eftir Karl Sigurbjörns-
son þá hugsaði ég um þig, elsku
amma, þar sem þú varst svo hlát-
urmild og varst alltaf að syngja.
Til þín amma.
Í kyrrð bænarinnar,
í þögn hjartans,
syngja englarnir lofsöng,
í höfugri kyrrð og hljóðlátum tærleik.
Þar sem orð tjá hið ósegjanlega,
mynd hrífur áhorfandann,
tónlistin huggar þann sem syrgir,
hláturinn smitar hópinn,
þar eru þeir í nánd,
englar Guðs.
Þar sem hlý hönd er rétt til hjálpar og
huggunar, þar er engill Guðs að verki.
Þar sem bros breiðist yfir andlit og
augu
ljóma í gleði og hláturinn streymir frá
hlýju hjarta, læknandi, svalandi, þar
standa hlið himinsins opin upp á gátt.
(Karl Sigurbjörnsson)
Þín
Ragnheiður Björk.
Elsku amma.
Ég á aldrei eftir að gleyma þér,
söngnum þínum, hlýju faðmlög-
unum, góða matnum þínum og
hlátrinum þínum sem ég get feng-
ið að heyra í höfðinu á mér alltaf
þegar ég vil. Þú hafðir svo góða
nærveru og vildi öllum vel. Ég
man eftir tímunum þegar ég
ákvað að læra á píanó þegar ég
var sjö ára, kom til þín alltaf eftir
skóla á þriðjudögum og fimmtu-
dögum og æfði mig með þér á pí-
anóið – stundum sungum við
meira að segja með, eða aðallega
þú. Þú hafðir alltaf svo mikið að
gera en samt gafstu þér tíma til að
kenna mér. Við áttum óteljandi
góðar stundir saman, þá sérstak-
lega þegar þú fluttir í Miðfell og
maður gat skokkað til þín á nátt-
fötunum. Man alltaf eftir kósý-
kvöldunum sem við áttum saman
þegar ég naglalakkaði þig og lit-
aði á þér augabrúnirnar og við
fengum okkur súkkulaði og app-
elsín.
Ég verð ævinlega þakklát að
hafa fengið þau forréttindi að eiga
þig sem ömmu.
Þangað til næst, elsku amma
mín.
Þín
Kristín Eva.
Elsku amma mín, þú skilur svo
mikið eftir þig. Ég er svo þakklát
fyrir allt sem þú kenndir mér og
allar skemmtilegu stundirnar
sem við áttum saman.
Það sem stendur mér næst í
minni er minningar okkar úr eld-
húsinu þar sem við bökuðum sam-
an og spjölluðum um heima og
geima á sama tíma, ég hugsa að
flestir taktarnir mínir í eldhúsinu
komi frá þér. Það var alltaf svo
gaman að vera hjá þér, okkur datt
alltaf eitthvað skemmtilegt í hug
sem við gátum gert saman, hvort
sem það var að föndra eða horfa á
góða mynd.
Mér hefur alltaf fundist heiður
að fá að heita í höfuðið á þér og ég
vona að einn daginn verði ég svo
heppinn að fá að vera kölluð
amma Solla alveg eins og þú. Ég
mun sakna þín mikið, elsku amma
mín. Hvíldu nú í friði og heilsaðu
upp á afa á ný, hann er örugglega
spenntur að sjá þig.
Þín
Sólveig Arna.
Elsku litla systir. Ég ætla að
játa fyrir þér hér og nú að ég var
ekkert sérstaklega hrifin þegar
ég sá þig fyrst. Þú varst bara sjö
ára, afskaplega ákveðin, eldrauð-
hærð með stærðarinnar frekju-
skarð. Ekki bætti úr skák að
pabbi kom með þig, Þórð og
Nonna, en ég vissi varla um til-
veru ykkar.
Þá var ekki verið að útskýra
eða tala um svona fjölskyldumál
við börn. Það sem mér þótti þó
erfiðast var að pabbi fór með okk-
ur í myndatöku hjá Lofti. Hugsið
ykkur, ég var 14 ára og þekkti alls
ekki þessa krakka sem mér var
stillt upp með á ljósmynd, enda
árangurinn eftir því. Svo liðu árin
og alltaf bættist við í barnahóp-
inn.
Börnin urðu tíu í allt, tvö dóu í
frumbernsku, en Nonni systur-
sonur pabba kom til þeirra nokk-
urra mánaða og var sá níundi í
röðinni.
Solla dafnaði eins og blómi í
eggi, dugleg í skóla og öllum verk-
um sínum, stjórnaði öllum
krakkaskaranum, þangað til hún
fór í Húsmæðraskólann að Laug-
arvatni, kynntist mannsefninu
sínu og hóf búskap að Syðra-
Langholti í Hrunamannahreppi.
Þá fyrst kynntumst við systur al-
mennilega og urðum æ betri vin-
konur eftir sem árin liðu.
Fyrstu árin ræktuðu þau líka
kál og gulrætur. Drottinn minn,
hvílíkir akrar, og alltaf var verið
að reyta arfa og grisja gulrætur.
Ég held að flest systkini okkar
hafi verið þar í sveit til að hjálpa
til. Svo var öll matar- og köku-
gerðin, eilífur gestagangur og
stundum sofið í hverju horni. Þá
voru haldnar stórkostlegar grill-
veislur með söng og mikilli gleði.
Það má með sanni segja að hún
hafi verið allt í öllu í sveitinni. Hún
sá um póstinn, happdrættin, hátt-
sett í kvenfélaginu, fór í útreiðar-
túra, undirbjó sína menn á fjall og
eldaði kjötsúpu ofan í fjölda
manns á réttardögum. Ekki má
gleyma stærsta áhugamálinu nr.
1, 2 og 3, en það var auðvitað
söngurinn. Var hún í öllum kórum
í sveitinni.
Eftir að hún fluttist til Hafn-
arfjarðar komst hún m.a. á svið í
Óperunni, sem var mikil upplifun.
Hún hafði ekki langt að sækja
sína fallegu sópranrödd, því allt
móðurfólkið hennar í Borgarnesi
hafði einstaka sönghæfileika. Þá
má líka nefna sum systkini okkar,
og arfurinn hefur gengið til barna
hennar og þeirra afkomenda.
Við fórum saman nokkrar ut-
anlandsferðir. Einu sinni með
mömmu hennar og seinna með
Matthildi Róbertsdóttur, frænku
okkar. Síðustu ferðina fórum við í
brúðkaupsveislu til Frakklands
þar sem einn frændi okkar frá
Ameríku gifti sig og fjölskyldan
kom úr öllum heimsálfum. Það
var í fyrsta sinn sem ég merkti að
Solla mín var ekki alveg frísk.
Ekki ætla ég að rekja alla þá
veikinda- og sorgarsögu sem loks
tók enda 11. ágúst síðastliðinn. Vil
ég leyfa mér sem elsta systir að
þakka öllum sem önnuðust hana í
þessum löngu og erfiðu veikind-
um. Einkum Ásmundi bróður
mínum og Auði konu hans. Svo og
Ástu Ólafsdóttur vinkonu okkar
Sollu sem kom til hennar oft í viku
þar til yfir lauk.
Elsku Solla mín, ég veit að það
verður gleði og söngur á himnum
þegar þú hittir Geira, mömmu
þína og pabba. Við Gaui sendum
öllu þínu fólki samúðar- og þakk-
arkveðjur.
Þín stóra systir,
Hólmfríður Sólveig.
Útför Jónu Sólveigar Ólafs-
dóttur er í dag 26. ágúst, en hún
lést hinn 11. þessa mánaðar eftir
mikil og erfið veikindi.
Solla systir hafði stórt hjarta,
hún var glaðlynd, heiðarleg, dug-
leg, umhyggjusöm, örlát og vildi
öllum gott gera. Allra þessara
kosta naut ég ríkulega.
Hún var elst alsystkinanna og
bar hag okkar allra mjög fyrir
brjósti enda mikil fjölskyldu-
manneskja.
Hún giftist honum Geira sín-
um, Sigurgeiri Ó. Sigmundssyni,
18 ára gömul, en hann lést 1997,
og hófu þau búskap í Syðra-Lang-
holti, fluttu síðan að Grund á
Flúðum og bjó hún þar til 2003.
Heimili þeirra stóð mér alltaf
opið og ætíð var ég þar velkomin,
hvernig sem á stóð, þó var þar oft
eins og á umferðarmiðstöð og
mikill gestagangur, enda tóku
þau vel á móti öllum og voru höfð-
ingjar heim að sækja.
Allar mínar bestu æskuminn-
ingar tengjast Sollu systur.
Á unglingsárunum var ég á
Grund nokkur sumur við barna-
pössun, garðyrkju- og afgreiðslu-
störf og lærði margt af henni syst-
ur minni.
Þá eru ótaldar allar helgar-
heimsóknirnar.
Nú er mér efst í huga þakklæti
fyrir að hafa átt hana að. Solla
systir var mér ekki bara systir,
heldur líka fyrirmynd, móðir og
vinkona.
Allar stundir okkar hér,
er mér ljúft að muna.
Fyllstu þakkir flyt ég þér
fyrir samveruna.
(Har. S. Mag.)
Systurbörnum mínum og fjöl-
skyldum þeirra votta ég mína
innilegustu samúð.
Gleðjumst yfir góðum minn-
ingum.
Brynja Ólafsdóttir.
Sólveig systir mín á Grund var
hetja. Mamma og pabbi eignuðust
tíu börn á árunum 1944 til 1964 og
þar sem Solla var elst sagði það
sig eiginlega sjálft að æska henn-
ar og unglingsár fóru að stórum
hluta í að annast yngri systkini sín
og hjálpa til við heimilisstörfin.
Eftir að hún kornung giftist svo
honum Geira, Sigurgeiri Óskari
Sigmundssyni frá Syðra-Lang-
holti í Hrunamannahreppi, og hóf
með honum fjölbreyttan búskap
að Grund á Flúðum haustið 1963
varð hún fyrirmynd og um leið
þungamiðja í lífi okkar systkin-
anna sem nutum þess flest ef ekki
öll að dvelja þar lengur eða skem-
ur undir hennar verndarvæng.
Mér gekk Solla nánast í móður-
stað og næstum allar minningar
úr æsku minni tengjast Grund og
henni – og þar fannst mér dásam-
legt að vera. Solla var allt í senn
móðir, húsfreyja, vinkona, póst-
meistari, umboðsmaður, bókhald-
ari, gjaldkeri og verslunarstjóri.
Á sumrin var mikið um að vera á
Grund. Auk fjölskyldunnar voru
kaupakonur og léttadrengir og
venjulega nokkuð á annan tug í
heimili. Þar að auki var oft mjög
mikill gestagangur enda virtust
allir þekkja Sollu og Geira og á
Grund var fólki ekki í kot vísað.
Ég minnist þess ekki að Solla
svæfi á sumrin, hún var a.m.k.
ævinlega fyrst á fætur og gekk
síðust til náða.
Þótt þau hjónin væru mjög
samhent hvessti stundum hressi-
lega á Grund enda varla annað
hægt þar sem saman fóru tveir
stórhuga einstaklingar sem sjald-
an fengu tækifæri til að ræða mál
í einrúmi vegna anna og fjölmenn-
is. Engu að síður ríkti mjög mikill
kærleikur á heimilinu og þegar
Geiri dó langt um aldur fram
missti Solla sinn besta vin og sam-
ferðamann. Auðvitað kom ekkert
annað til greina hjá henni en
halda starfinu áfram. Það kom þó
smám saman í ljós að búskapur á
Grund var sannarlega ekki eins
manns verk þrátt fyrir dygga að-
stoð margra, – og seldi hún rekst-
urinn og fluttist suður í fjölmenn-
ið.
Þegar Solla ætlaði þar að fara
að njóta afraksturs erfiðis síns
gerðist það sem því miður alltof
margir reyna á eigin skinni að
heilsa og kraftar reyndust af
skornum skammti. Síðustu árin
voru henni sorglega erfið vegna
stöðugrar glímu við veikindi, fyrst
í stað líkamleg en síðan einnig við
alvarleg elliglöp. En þá sýndi það
sig afar sterkt að svo uppsker
hver sem hann sáir. Hinn mikli
velvilji og væntumþykja sem hún
hafði áunnið sér meðal sveitunga
sinna og fjölmargra annarra sam-
ferðamanna í lífinu skilaði henni
stuðningi og aðstoð af margvís-
legum toga.
Hér lýkur hetjusögu Sólveigar
á Grund. Hollt væri að láta hana
verða sér til áminningar um
hverfulleika lífsins, gildi þess að
vera góð og heil manneskja og
mikilvægi þess að njóta hvers
dags sem lífið gefur. Blessuð sé
minning hennar.
Ólafur Ingi Ólafsson.
Hvíldarstundirnar í sólar-
hringnum hjá Sollu á Grund voru
ekki margar þegar ég, Sigríður,
kynntist henni fyrir hartnær fjór-
um áratugum. Hún var fjögurra
barna móðir, rak verslunina
Grund ásamt eiginmanni sínum,
þau ræktuðu grænmeti, áttu
kindur og hesta, auk þess var hún
virk í kvenfélaginu og kórum
hreppsins og stundaði söngnám
um tíma. Vegir okkar lágu saman
í stjórnarstarfi Landssambands
blandaðra kóra. Oftar en ekki
voru stjórnarfundirnir haldnir á
heimili þeirra hjóna, þar sem tek-
ið var á móti okkur af miklum
rausnarskap. Vinkonur höfum við
verið síðan.
Í kringum Sollu var alltaf líf og
glaðværð; þó að mikið væri að
gera var samt slegið á léttari
strengi. Gestakomur voru tíðar á
heimilinu og gestrisni þeirra
hjóna var alveg einstök. Eftir að
ég giftist og settist að erlendis
hélst vináttan og nánast í hverri
Íslandsferð var sjálfsagt að heim-
sækja Sollu og Geira. Sannarlega
voru þau hjón vinir vina sinna,
eins og glöggt kom í ljós t. d. þeg-
ar við ferðuðumst um landið með
dönsku fjölskyldunni, kór, kamm-
ersveit eða austurrískum vinum,
öllum var boðið upp á veitingar á
Grund. Þó að Solla talaði litla
dönsku náði hún alltaf góðu sam-
bandi við dönsku gestina með ís-
lenskunni, glaðlegu viðmóti og út-
geislun. Þegar gestirnir okkar
rifja upp Íslandsferðirnar minn-
ast þeir alltaf Sollu með hlýju og
aðdáun. Margar eru minning-
arnar sem nú rifjast upp,
skemmtilegar uppákomur, ferða-
lög utan lands og innan og seint
gleymist okkur hestaferðin sem
þau hjón buðu okkur óvönum í,
með vinum sínum þaulvönum
hestamönnum. Þrátt fyrir veik-
indi á seinni árum heilsaði Solla
okkur alltaf með sama fallega
brosinu.
Nú hefur Solla kvatt okkur en
við minnumst hennar með þakk-
læti fyrir tryggð og áratuga langa
vináttu. Fjölskyldunni sendum
við innilegar samúðarkveðjur.
Guð blessi minningu Sollu á
Grund.
Sigríður og Steen.
Góður nágranni og kær vin-
kona Sólveig eða Solla á Grund
eins og hún var kölluð hefur kvatt
þetta líf. Hún varð fyrir þeirri
þungu raun að missa heilsuna á
besta aldri, en þrátt fyrir þá miklu
lífsreynslu stóð Solla sig eins og
sönn hetja og hafði bjartsýnina
ávallt að leiðarljósi. Minnisstætt
er, þegar börnin hennar og fjöl-
skyldur héldu upp á sjötugsaf-
mælið hennar, hvað hún stóð sig
með mikilli prýði þrátt fyrir veik-
indin og reisnin og glæsileikinn á
sínum stað.
Við Solla áttum margt sameig-
inlegt. Við fluttum í sveitina um
líkt leiti, karlarnir okkar fæddir
og uppaldir hreppamenn og börn-
in okkar á líku reki, svo það var
margt sem tengdi okkur saman
fyrir utan félagsstörf og góða vini
sem við áttum sameiginlega. Þeg-
ar ég hugsa til baka streyma
minningarnar fram svo bjartar og
hlýjar. Oft var gaman að skreppa
í búðina til Sollu í smá spjall eða
inn á Grund í kaffibolla. Var þá
rætt um það sem efst var á baugi í
sveitinni og auðvitað höfðum við
skoðun á því öllu saman.
Árum saman vorum við saman
í saumaklúbbi og alltaf var til-
hlökkunarefni að fara í klúbb til
Sollu því hún var alltaf með eitt-
hvað nýtt og spennandi á borðum.
Þetta voru góðar og glaðar stund-
ir. Solla fékk fallega söngrödd í
vöggugjöf og var styrk stoð og
góður félagi í kirkjukórnum í
gegnum árin. Eru margar góðar
minningar tengdar því starfi bæði
í sorg og gleði og finnur maður þá
best hvað traustir og góðir félagar
skipta miklu máli.
Nú er Solla mín komin til nýrra
heimkynna laus frá þjáningum
þessa lífs. Þar bíða ástvinir sem
farnir eru á undan og verður
henni vel fagnað. Komið er að
kveðjustund. Við Guggi þökkum
fyrir öll ógleymanlegu árin sem
við áttum með þér og fjölskyld-
unni.
Elsku Gugga, Óli, Simmi, Ein-
ar og fjölskyldur. Innilegar sam-
úðarkveðjur. Góður Guð styðji
ykkur og styrki.
Sigríður Guðmundsdóttir.
Jóna Sólveig
Ólafsdóttir