Dagblaðið Vísir - DV - 21.08.2015, Qupperneq 15

Helgarblað 21.–24. ágúst 2015 Fréttir 15
Verið alltaf velkomin í Kolaportið!
Opið laugardaga og sunnudaga kl. 11-17.
Næg bílastæði við
Kolaportið
Það liggja allar leiðir til okkar – veldu þína!
Kolaportið
er umkringt af
bílastæðahúsum.
Vesturgata · Mjóstræti
Fjöldi stæða 106
Ráðhúsið · Tjarnargata 11
Fjöldi stæða 130
Traðarkot · Hverfisgata 20
Fjöldi stæða 270
Kolaportið · Kalkofnsvegur 1
Fjöldi stæða 270
K
V
IK
A

Erfitt að aðlagast íslEnsku samfélagi
n Deila reynslu sinni af því hvernig er að vera ungur innflytjandi í íslensku samfélagi n Ekki alltaf auðvelt n Íslenskukunnáttan mikilvæg
M
agdalena Marta Rad-
wanska er á fimmtánda
aldursári en hún fluttist
hingað til lands þegar hún
var eins árs. Foreldrar hennar eru
bæði frá Póllandi og starfar móðir
hennar á elliheimili en faðir henn-
ar er pípulagningamaður.
Madgdalena er nemandi í
Háaleitisskóla en þar hefur hún
verið frá fyrsta bekk fram að þeim
síðasta. Hún segist ekki muna eft-
ir öðru en að hafa alltaf búið á Ís-
landi en minnist þess að hafa
kviðið því að fara í leikskóla sem
barn. „Þegar ég var lítil kveið ég
því mikið að fara í leikskólann
því ég kunni ekki mikla íslensku.
Hins vegar lærði ég íslensku þar
og kynntist krökkunum í hverfinu
sem fóru flest öll í Háaleitisskóla.“
Hötuð fyrir að vera Pólverji
Magdalena segir það hafa verið
auðveldara að byrja í grunnskóla
enda hafi hún þá verið búin að læra
tungumálið og þekkti krakkana. Þá
varð hún hins vegar fyrst vör við
ákveðna neikvæðni í sinn garð.
„Ég var kannski ekki beint lögð í
einelti í skólanum en mér var strítt
mikið fyrir að vera pólsk og ég var
hunsuð. Krakkarnir létu eins og
ég væri ekki þarna. Það var dag-
legt að ég heyrði einhvern segja
„helvítis Pólverji“. Sumir krakkar
hötuðu mig bara og ég var stund-
um lamin.“
Fótbrotnaði fyrir að svara
fyrir sig
„Ástandið var verst frá 10 til 12 ára
aldurs. Verst var það þegar ég var
12 ára en þá fannst mér ég bara
stöðugt hunsuð. Einn daginn fót-
braut svo einn strákurinn mig fyrir
að hafa staðið upp fyrir sjálfri mér
og svarað fyrir mig. Hann átti að
biðjast afsökunar en hann gerði
það aldrei.“
Þegar Magdalena varð 13 ára
kynntist hún síðan nokkrum
pólskum unglingum í Pólska skól-
anum og í fermingarfræðslu. „Þá
varð allt betra. Ég varð hluti af
mjög góðum hópi en sá hópur
samanstendur bara af pólskum
krökkum.“
Magdalena segir pólsku vini
sína alla tala góða íslensku en mis-
jafnt sé hvort þeir eigi góða ís-
lenska vini eða ekki. „Við erum öll
misjöfn en pössum saman sem
hópur og þess vegna erum við
svona góðir vinir.“
„Það er samt alveg undarlegt að
bestu vinir mínir séu allir pólsk-
ir þegar ég hef búið hér frá fyrsta
aldursári.“
Íslenskukunnáttan hjálpar
Magdalenda segir það skipta
miklu máli að kunna íslensku.
„Það skiptir máli að geta talað við
íslenskt fólk. Þeir pólsku krakkar
sem ég þekki og tala ekki íslensku
vilja fara aftur til Póllands.“
Aðspurð segir hún misjafnlega
vel tekið á móti ungum innflytj-
endum á Íslandi. „Það fer eftir því
hvernig þau koma inn í umhverfið.
Ég er feimin og á því kannski erf-
iðara uppdráttar. Ef maður er mjög
opinn reyna allir að hjálpa manni
en það fer líka eftir því með hverj-
um maður er í skóla. Ég hef alltaf
verið í sama skóla. Á heildina litið
finnst mér að það mætti taka betur
á móti innflytjendum. Það er ekki
auðvelt að koma til nýs lands þar
sem tungumálið er erfitt og á sama
tíma reyna að aðlagast endalaust.“
É
g flutti frá Varsjá til Breið-
dalsvíkur þegar ég var 9 ára,
úr stórborg í sjávarþorp,“ seg-
ir hin tvítuga Patrycja Natalía
Urbańska þegar blaðamaður
hittir hana í skartgripaversluninni
Pandora í Kringlunni þar sem
hún vinnur. Faðir Patrycju er raf-
virki og hóf að vinna á Breiðdals-
vík þó nokkrum árum áður en öll
fjölskyldan fluttist búferlum til Ís-
lands. Móðir Patrycju er sauma-
kona.
Ósátt við að flytja
„Breiðdalsvík var öðruvísi enda
hafði ég alltaf búið í stórborg,“ seg-
ir Patrycja, sem kunni hvorki ensku
né íslensku þegar hún kom hingað
til lands.
„Ég var ekki sátt við að koma
hingað, mér fannst hörmulegt að
fara frá Póllandi, úr skólanum og
frá vinum mínum.“
Hún segir það þó hafa haft sína
kosti að flytja fyrst í jafn lítið bæjar-
félag og Breiðdalsvík enda hafi hún
átt frekar auðvelt með að aðlagast.
„Það var svo fátt fólk og fáir krakk-
ar á Breiðdalsvík að ég held að það
hafi verið miklu betra fyrir níu ára
krakka að koma inn í það litla sam-
félag heldur en öfugt.“
Patrtycja hafði búið á Breiðdals-
vík í tvö ár þegar fjölskyldan ákvað
að flytja aftur og þá til Keflavík-
ur. „Aftur varð ég ósátt við að flytja
enda aðeins byrjuð að skjóta rót-
um á Breiðdalsvík, eignast vini og
annað.“
„Pólverjar eru þjófóttir og
drepa“
„Við bjuggum í Keflavík í sjö ár en
fyrstu árin þar voru mjög erfið.
Margir krakkar voru illkvittnir og
ekki beint sáttir með að allt í einu
væri pólsk stelpa með þeim í bekk.
Þeir létu mig alveg vita af því og
ég fann fyrir fordómum; Pólverj-
ar væru þjófóttir, dræpu og væru
hræðilegar manneskjur.“
Þegar Patrycaj byrjaði á ung-
lingastigi var sem krakkarnir hefðu
gleymt því að hún væri pólsk, það
virtist allavega ekki trufla neinn.
„Þá kunni ég íslensku og gat talað
við íslensku krakkana. Ég lenti
reyndar í einu frekar slæmu atviki
með íslenskum strák sem gerði það
að verkum að ég fór bara að vera
með pólskum krökkum.“
Pólland er ekki „heima“
„Síðan breyttist allt þegar ég fór í
menntaskóla. Mér var alveg sama
hvað fólk hugsaði um mig. Þegar
maður er unglingur er maður
öðruvísi, manni er ekki sama, svo
bara þroskast maður.“
Patrycja eignaðist marga góða
íslenska vini í menntaskóla. „Ég
veit fyrir víst að það hjálpaði mér
mikið að kunna íslensku þegar ég
fór aftur að vera með íslenskum
krökkum í menntaskóla. Auk þess
held ég að eftir því sem krakkarnir
eru eldri taki þeir manni betur.
Nýverið flutti Patrycja með
kærasta sínum til Reykjavíkur og
vinnur í téðri skartgripaverslun.
„Mig langar samt að flytja eitthvert
annað. Það er ekki nóg að gera fyr-
ir ungt fólk á Íslandi, við getum far-
ið í útilegu eða sund en svo er það
komið. Mig langar að fara á vit æv-
intýranna, til Spánar til dæmis,“
segir hún dreymin.
„Mig langar ekki til Póllands
strax. Ég fór þangað í frí um daginn
og mér leið ekki eins og ég væri
heima. „Heima“ er frekar á Íslandi.“
Úr stórborg í sjávarþorp
Lamin fyrir
að vera pólsk„Það er samt
alveg undarlegt
að bestu vinir mínir séu
allir pólskir þegar ég
hef búið hér frá fyrsta
aldursári.