SÍBS blaðið - 01.10.2008, Page 29

29
Reykjavík. Ég var slappur og mér var ráðlagt að
fara í skoðun í Berklavarnastöðina Líkn. Nið-
urstaðan var: berklar í báðum lungum. Sam-
dægurs var ég sendur á Vífilsstaðahælið. Þar
fór ég á átta manna stofu á þriðju hæð. Þá var
það föst regla, að sjúklingar voru látnir liggja í
rúminu í þrjá mánuði, þar til séð varð hvernig
heilsan þróaðist. Ég reyndist ekki með smitandi
berkla.
Tvær aðferðir voru einkum notaðar til lækn-
inga, svonefnd blásning, en þá var holnál
stungið inn á milli rifja og loft látið milli lunga
og brjósthimnu til að hvíla lungað. Hin var
svonefnd höggning, en þá voru rif fjarlægð úr
síðunni til að þjappa lunganu saman.
Lyf gegn berklum voru þá ekki komin til lands-
ins. Fyrsta lyfið var Streptomycin, sem Selman
A. Waksman kynnti árið 1943 og fékk Nób-
elsverðlaun fyrir. Fyrstu tveir skammtarnir af
lyfinu komu hingað til lands 1947 og sagt var
að þetta væru fyrstu skammt-
arnir, sem fóru frá Bandaríkj-
unum. Næsta lyf í röðinni
var svonefnt PAS og síðar
kom Isoniazid og var það
fyrst notað í Bandaríkjunum
og Þýskalandi 1951. Það var
fyrst gefið á Vífilsstöðum
28.mars 1952.
Reynd var blásning við bæði
lungu, en hún tókst ekki, þar
sem ég hafði fengið brjóst-
himnubólgu sem stráklingur
og brjósthimna og lungu gróið
saman. Þrátt fyrir þetta hres-
stist ég smám saman.
Eftir árið var ég orðinn
sæmilegur á heilsu og fór þá
að fara í gönguferðir. Ekki var
talið ráðlegt að ég færi beint
út í atvinnulífið og því ákveð-
ið að ég færi á Reykjalund.
Þangað kom ég í september
1948. Ég fór að vinna á bólst-
urverkstæðinu þar, því ég hafði ekki trú á að ég
væri efni í smið.
Þegar Iðnskóladeild var stofnuð á staðnum fór
ég strax í nám þar. Það reyndist mér ómet-
anlegt í garðyrkjunámi og síðar við Cornell
háskólann í Bandaríkjunum.
Á Reykjalundi batnaði heilsan og á árinu 1950
var farið að huga að starfi í faginu. Ekki fékkst
það en með hjálp Odds Ólafssonar komst ég á
Garðyrkjuskólann í apríl 1951, en það er önnur
saga.
Kveðið á Reykjalundi:
Kyrrð er yfir láði og legi
lækkar sól og kvöldar brátt.
Einn ég geng á grýttum vegi
i gæfuleit, þótt halli degi
samt ég geng í sólarátt.
Gönguhópur á Vífilsstöðum 1948. Göngufatnaður hefur breyst mikið frá
þessum tíma.