Svava - 01.03.1899, Qupperneq 38

__422__
favið okkm' báðuni. Menn af Avdeus ætt taka sdv ekki
fyvir eiginkon uv neinar þær sem hafa flekkað mannorð*.
’Ég þráði svo sárt að verða sæl‘, sagði htín, ‘ein-
imgis að fá að vita hvað sæla vævi. Leo, svo sannavlega
sem dvottinn lieyvir til mín, J)á fæ ég ekki séð hvers
vogna ég ætti að líöa alla mína œfi fyrir það að heimin-
um skjátlaðist. lívers vegna átti ég að slá hendinui á
méti ást og hamingjuláni, þegar mér stóð það til boða?
Ég hafði ekki fvamið neitt rang'æti1.
’í>ey ! ‘ sagði liann byrstuv.
’O, Leo, þtí getur ekki ætlað mév—þú sem hefiv
elskað mig—þú getuv ekki ætiað mér svo ilt verk. Þtí
getur ekki verið svo óréttlátur, svo havðbvjósta1.
’Manstu eftiv', spurði hann, ‘samtalinu sem við, þó
undarlegt sé, höfðum einu sinni um þetta efni? Mikli
guð! en hvað ég var þá fjarri því að renna gvun í aö ég
vævi að tala um þig‘-
’Ég minnist þess', svavaði htíu í övvæntingarvóm.
’Hvors vegna sagðirðu mér það ekki jafnvol þá ? ‘
spurði liann.
’Af sömu ástæðu, ég elskaði þig syo lioitt, og óttaðist
að missa þig‘.
’Ég hélt að það væri ómögulegt1, sagði hann, ‘fyvir