Svava - 01.03.1899, Qupperneq 42

—426—
hvyggjast mér °g kcrma í bijósti uni raig. Ég er atund-
uni að velta fyrir raér og spyrja sjálfa mig, hvað ég hafi
til saka unnið, að ég sltyldi rata í þetta ólán1'.
!Ég kenni í brjósti um þig‘, mœlti hann, ég vil
ekki útraála fyrir þér sorg mína, hún ev enda meiri en
þín. Ég sarahryggist þér. Þú átt langan tíraa fyrir
höndum, sera þú getur notað til &ð iðrast og leita fyrir-
gefningar*.
’Þú trúir því þá eun að ég hafi fraraið þetta óheilla-
verk. Þú virðir að vettugi orð mín og eiða?‘
’Ég trúi því að þú hafir framið það. Þú varst ung,
og of til vill ekki vel upp alin stúlka, Hestir. Þú varst
sár-óáuægð með hlutskifti þitt, og, það sem mest er um
vert, maðurinn þinn salcfeldi þig á dauðastundinni1.
Húu rak upp angistaróp og sncri sér frá honura.
’Það er ekki til neins að segja meira. Þig skal ekki
bresta neitt það, er heimurinn getur í té látið; en ást
minni og tiltrú hefir þú tapað fyrir fult og alt‘.
Hún kastaði sér á kné frammi fyrir honum, og fórn-
aði til hans höndunum.
’Hlustaðu á mig! ‘ hrópaði húu. ‘0, hlustaðu á
mig, Lee, áður en þú rekur mig frá þér. Lofaðu mér
að segja þér æfisögu mína. Með sáruin grát, ekka og
andvörpum, sagði hún honum æfisögu sína, frá þeim