Svava - 01.03.1899, Qupperneq 44

428—
’Ó, þú ert harðbrjósta i • kveiuaði hún—‘þú ert misk-
unarlaus! ‘
’Þú heiir þó verið enu harðbrjóstaðri gaguvart íuér1,
ir.ælti hanu. ‘Ef sá tími kæmi, að þú gætir fært mér
sanuanir fyrir sakleysi þínu, þá inundi ég fyrirgefa þér.
Eg get fyrirgefið mikið, en hryliilegt morð sem framið
er af ásottu ráði get ég ekki fyrirgefið. Um loið og ég
yfirgef þig, fel ég þig undir umönnun drottins. Vertu
sæl, þú ert mér töpuð fyrir fult og alt‘.
Hún fórnaði upp höndununi og kvoinaði sáran.
Hún ætlaði að lilaupa til dyranna, en máttur heunar var
alt í einu þrotinn, og þegar Arden lávarður snéri «ér við,
til að sjá í síðasta sinni konuna, sem hann hafði tilbeðið
af öllum mætti sítis göfuga lijarta, þá lá hún flöt á gólfinu.
Hinu leyndardómsfulli vindur, í turnum Ardens-hall-
arinnar, hafði aldrei kveinað eins hræðilega og þetta kvöld,
þegar lafði Arden sætti skapadóm sínum.
XLVII. KAPÍTULI.
IDEDN ARSÁI.MDBINK.
r
/ tMUEINÍÍ af seinustu tónunum var dáinu út; fullir
angurblíðu höfðu þeir hljómað um alla kirkjuna; ljós
in á vaxkertunum voru sloknuð; síðusta bergmál iðrunar-