Morgunblaðið - 14.01.2017, Blaðsíða 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. JANÚAR 2017
✝ Björn Bald-ursson fæddist
í Reykjavík 2. júlí
1966. Hann lést 31.
desember 2016.
Foreldrar Björns
voru Baldur
Bjarnason, f. 9.11.
1918, d. 8.7. 1998,
og Sigríður Sal-
varsdóttir, f. 17.5.
1925, d. 1.3. 2013,
bændur í Vigur.
Systkini Björns eru 1) Björg, f.
10.9. 1952, 2) Ragnheiður, f.
11.7. 1954, 3) Bjarni, f. 14.2.
1957, 4) Salvar, f. 5.9. 1960.
Hálfbróðir Björns, sammæðra,
er Hafsteinn Hafliðason, f. 25.2.
1946.
Árið 1998 kvæntist Björn Ing-
unni Ósk Sturludóttur, f. 23.12.
1959. Foreldrar hennar eru Sol-
veig Thorarensen, f. 9.9. 1933,
og Sturla Eiríksson, f. 21.10.
1933, d. 19.1. 2015. Börn Björns
og Ingunnar eru Baldur, f. 7.7.
1998, og Snjólaug Ásta, f. 15.6.
2000.
Björn var alinn upp í eyjunni
fluttu Björn og Ingunn ásamt
börnum sínum til Ísafjarðar þar
sem Björn starfaði til skamms
tíma hjá verktakafyrirtækinu
Ágúst og Flosi ehf. Haustið 2004
hóf hann störf hjá Byggðasafni
Vestfjarða þar sem hann vann
sem safnvörður alla tíð síðan.
Björn var um tíma þáttagerð-
armaður hjá svæðisútvarpi
Vestfjarða.
Björn gegndi ýmsum trúnað-
arstörfum fyrir Súðavíkurhrepp
og Ísafjarðarbæ. Hann átti sæti í
búnaðarmálanefnd og var bú-
fjáreftirlitsmaður um nokkurra
ára skeið. Þá átti hann sæti í
sóknarnefnd Ísafjarðarkirkju
frá 2011 og var formaður nefnd-
arinnar frá 2013 til dauðadags.
Um tíma söng hann með Sunnu-
kórnum á Ísafirði og var í Rót-
arýklúbbi Ísafjarðar. Björn var
áhugaljósmyndari, hann hafði
mikinn áhuga á sögu og íslensk-
um þjóðháttum safnaði saman
miklum fróðleik tengdum því og
skrifaði greinar sem birtust
víða, m.a. í Ársriti Sögufélags
Ísfirðinga og á vefsíðu hans vig-
ur.123.is
Útför Björns fer fram frá Ísa-
fjarðarkirkju í dag, 14. janúar
2017, kl. 14.
Vigur í Ísafjarð-
ardjúpi þar sem
foreldrar hans
héldu bú ásamt
Birni, föðurbróður
Björns. Hann hóf
nám í barnaskól-
anum í Reykjanesi
og var þar einn vet-
ur en fór síðan í
barnaskólann í
Hnífsdal og því
næst í grunnskól-
ann á Ísafirði. Ári eftir að hann
lauk grunnskóla hóf hann nám
við Bændaskólann á Hvanneyri
og tók skyldubundið starfsnám
á Lómatjörn í Grýtubakka-
hreppi. Björn útskrifaðist sem
búfræðingur árið 1985 og sneri
þá heim í Vigur þar sem hann
tók við búinu ásamt Salvari,
bróður sínum, og Hugrúnu,
konu hans. Voru þeir bræðurnir
fjórði ættliðurinn sem byggði
eyjuna síðan ættin fluttist þang-
að árið 1884. Sambúð Björns og
Ingunnar Óskar hófst árið 1995
og bættist hún þá í hóp
bændanna í Vigur. Árið 2004
Pabbi minn var yndislegasti,
sterkasti, besti, ljúfasti og fyndn-
asti maður sem ég þekkti. Ég bar
mikla virðingu fyrir honum og
mun alltaf gera.
Hann var mesti húmoristi sem
ég þekkti, hrikalega hrekkjóttur
og lagði mikla vinnu í hrekkina
sína.
Hann vildi öllum gott.
Við áttum svo rosalega góðar
stundir saman, alltaf var hann
jafn skemmtilegur og fyndinn.
Pabbi kenndi mér svo margt
og ég er svo þakklát fyrir allt sem
hann gerði fyrir mig.
Pabbi var einstakur maður og
svo umhyggjusamur. Gull af
manni.
Hvíl í friði, elsku pabbi minn.
Snjólaug Ásta.
Lifir, blómgast, löndin vinnur,
lýsigull og sólskin spinnur
ofar brotsjó atburðanna
endurminning góðra manna. (G. Fr.)
Þær eru ófáar minningarnar
sem spretta fram að elsku Bödda
bróður látnum. Svo sannarlega
spinnur minning hans lýsigull og
sólskin í huga okkar. Hans brot-
sjór var áfallið skelfilega, blóð-
tappinn sem rændi hann heils-
unni mánuði fyrir fimmtugs-
afmælið.
Við minnumst litla bróður,
gullinhærða, lokkaprúða drengs-
ins, unga og fullorðna mannsins,
sem var allra hugljúfi frá vöggu
til grafar.
Hann var einstakur gleðigjafi
og augasteinn foreldra okkar
enda launaði hann þeim uppeldið
með sérstakri alúð, kærleik og
umhyggjusemi þegar aldurinn
færðist yfir. Samband hans við
Ænda, nafna hans, föðurbróður
okkar, var einstakt og er óhætt
að segja að Böddi hafi verið hans
stærsta ljós í lífinu.
Þegar Böddi hafði lokið bú-
fræðinámi á Hvanneyri tóku
hann og Salvar við búi í Vigur af
foreldrum okkar. Aldrei bar
skugga á það samstarf. Þar birt-
ist í hvívetna ástin á eyjunni okk-
ar yndislegu, sem er sameigin-
legur griðastaður
stórfjölskyldunnar. Allt viðmót
þeirra bræðra og húsfreyja í Vig-
ur hefur byggt upp dýrmætan
minningasjóð.
Í fertugsafmæli Röggu systur
komu heilladísirnar til skjalanna
og leiddu saman þau Ninnu og
Bödda. Orðaði faðir Ninnu það
svo að þarna hefði Ninna krækt
sér í „hreina náttúruafurð“ enda
má það til sanns vegar færa. Þar
sameinuðust heimskonan og sak-
lausi sveitadrengurinn. Þrátt fyr-
ir ólíkan bakgrunn var samband
þeirra ákaflega farsælt og ást-
ríkt. Kunnu þau vel að meta húm-
or hvort annars. Lagði Böddi oft
á sig heilmikla fyrirhöfn við að
stríða sinni ektakvinnu, enda
með afbrigðum hugmyndaríkur í
þeirri iðju. Alltaf var þó stríðnin
græskulaus og gaf tilefni til lang-
varandi hláturskasta.
Börnin tvö, Baldur og Snjó-
laug Ásta, voru Bödda endalaus
uppspretta hamingju og gleði.
Þegar að því kom að þau færu í
grunnskóla flutti fjölskyldan á
Ísafjörð. Aldrei rofnuðu samt hin
sterku tengsl við Vigur.
Böddi var svo heppinn að fá
vinnu við Byggðasafnið á Ísafirði
og var þar alveg á réttri hillu.
Hann var mikill grúskari og hafði
ákaflega gaman af að grafa upp
gamlan fróðleik. Eitt hugleikn-
asta verkefni hans var þó að
sinna um mótorbátinn Gest frá
Vigur.
Voru það heilagar stundir að
sigla Gesti um Sundin. Varð hon-
um þá tíðhugsað til pabba og
þeirra stunda er þeir áttu saman
um borð í Gesti á árum áður.
Elsku Ninna, Baldur og Snjó-
laug. Við deilum með ykkur
þeirri sáru sorg er nú grúfir yfir
fjölskyldu og vinum. Megi Guð
veita ykkur og okkur öllum styrk
til að takast á við hana. Minning
elsku hjartans Bödda okkar mun
ylja okkur um ókomna tíð.
Ekkert fær dáið
af eðli þínu,
ekkert skyggt
á ástúð þína.
Sofðu í fangi ljóðs míns,
sofðu í fangi lands þíns,
glókollur, bláeygur,
guðs barn. (Jóhannes úr Kötlum.)
Hinsta kveðja frá systkinum.
Hafsteinn, Björg, Ragnheið-
ur, Bjarni og Salvar.
Sumarið 1994 fréttist af van-
sælum hundi í Vigur í Ísafjarð-
ardjúpi. Heila helgi lá Lappi
hundur ýlfrandi fyrir framan
tjald blómarósar að sunnan. Hús-
bóndi hans og besti vinur var
nefnilega þar inni og virtist þurfa
að klappa henni voða mikið. Eft-
irleiðis var líf þeirra þriggja sam-
tvinnað. Ninna systir var blóma-
rósin og Böddi húsbóndinn. Það
tók þau ekki nema helgina að
verða ástfangin upp yfir haus.
Þorláksmessa sama ár. Ninna
hefur platað mig til þess að keyra
sig niður á Reykjavíkurhöfn.
Veður er drungalegt og mikill
sjór en samt ætlar systir mín að
húkka far með Fagranesinu alla
leið vestur í Djúp til þess að kom-
ast inn í Vigur. Ég reyni að telja
henni hughvarf, en þegar kona er
heltekin af ást heldur ekkert aft-
ur af henni.
Sumar ’95. Ég er loksins kom-
in inn í Vigur að líta Vigurbónd-
ann augum. Þétt faðmlag og koss
á kinn og við erum orðin vinir. Ég
fylgist með Bödda í sínu rétta
umhverfi. Hér er hann kóngur.
Böddi með runu af æðarungum á
eftir sér, Böddi með lundaháfinn,
Böddi við mjaltir, Böddi með ný-
fæddan kálf á herðunum, Böddi
að útdeila kríuprikum til túrista,
Böddi við mótorinn á Sódanum,
Böddi að heyja, Böddi að tína æð-
ardún, Böddi í flæðarmálinu að
kenna syni mínum að „bleyta“
kellingar, Böddi að stríða ungu
vinnumönnunum af einstökum
metnaði og hugmyndaflugi.
Böddi með fallegt bros og
glettni í augum að sækja mág-
konu sína úr flugi. Hann vippar
upp ferðatöskunni eins og fisi.
Það er alltaf gott að koma til Ísa-
fjarðar þar sem Ninna, Böddi og
börnin þeirra Balli og Snjólaug
eiga nú heimili. Böddi hefur tekið
til starfa á Byggðasafninu. Hann
finnur sig vel þar. Nýtur sín við
að hugsa um báta safnsins. Hann
grúskar mikið í tölvunni og er
laginn að finna alls konar fróðleik
af netinu. Núna kemur í ljós
hæfni hans við ljósmyndun og fal-
legar náttúrumyndir birtast oft á
vefsíðu hans.
Böddi er stríðinn. Hann hefur
komist að því að mágkona hans er
í meira lagi pjöttuð og vill helst
alltaf reyna að líta sem best út.
Hann sýnir henni mynd sem
hann tók af henni í sundi. Myndin
er skelfilega hræðileg. Sem betur
fer hefur mágkonan húmor fyrir
því. Myndin er hér eftir dregin
upp reglulega og vekur ávallt
trylltan hlátur. Böddi býr til nýtt,
metnaðarfullt safn ljósmynda í
tölvunni sinni. Ljótumyndir af
Rósu. Það er gaman að hlæja
með Bödda.
Böddi er hlýr. Hann er góður
við okkur systkinin þegar við
missum Lólu systur. Nærvera
hans er ljúf og róar. Öllum finnst
gott að hafa hann nálægt sér.
Áfall skellur á síðasta sumar
þegar elsku Böddi fær blóðtappa
í heila. Það er undravert að hann
lifi það af og hann ætlar sér að ná
fullum bata. En batinn stendur á
sér og svartnættið skellur á sál-
inni.
Lappi hundur hvarf yfir móð-
una miklu fyrir mörgum árum.
Það er ég viss um að Böddi hefur
komið við í Dýrafirðinum og náð í
hann. Nú eru þeir aftur saman úti
að veiða lunda. Þeir taka á móti
okkur þegar kallið kemur. Þang-
að til yljum við okkur við minn-
ingar um ljúfan dreng og góðan.
Ég sendi samúðarkveðjur
mínar til elsku Ninnu, Balla og
Snjólaugar. Megi almættið
styrkja þau í sorginni.
Rósa.
Það voru þung tíðindi sem bár-
ust á lokadegi síðasta árs og mjög
óvænt. Ég þurfti að klípa mig til
að ganga úr skugga um að mig
væri ekki að dreyma. Það var svo
ótrúlegt að heyra að hann Böddi
væri farinn, þessi ljúfi og góði
drengur. Já, hann Böddi var
sannarlega góður drengur og
mikið prúðmenni. Ég gleymi
aldrei þegar Böddi og Ninna
komu í heimsókn til Bandaríkj-
anna þegar við bjuggum þar, ég
og Rósa fyrrum kona mín sem er
systir Ninnu. Það var mikil eft-
irvænting að fá þau í heimsókn og
við áttum sannarlega frábærar
stundir saman. Þá fékk maður að
kynnast Bödda vel. Það var alltaf
gott að vera í nærveru Bödda.
Hann bauð nefnilega af sér ein-
stakan þokka og frá honum
streymdu alltaf jákvæðir og góðir
straumar. Mér er minnisstætt að
hinir ástföngnu gestir okkar
færðu mér nýjasta disk Prince,
Emancipation, í jólagjöf. Nú er
einkennilegt að hugsa til þess að
bæði Böddi og tónlistarmaðurinn
frá Minnesota kvöddu okkur
sama árið. Elsku Ninna, Snjó-
laug, Baldur, Rósa, Óskar, Dollý,
systkini Bödda og öll fjölskyldan
og vinir. Ég sendi ykkur mínar
innilegustu samúðarkveðjur og
megi almáttugur Drottinn Guð
veita ykkur þann styrk sem þarf
á svona erfiðum stundum. Það
kom svo skýrt upp í hugskot mitt
þegar ég frétti tíðindin að Böddi
væri núna kominn á bjartan og
fallegan stað þar sem honum líð-
ur vel, og þar sem hann bíður
okkar. Það verða fagnaðarfundir.
Guð blessi ykkur öll.
Sigurður Ragnarsson.
Lífið varð grárra og litlausara
daginn sem Böddi vinur minn
kvaddi þessa jarðvist. Kynni okk-
ar náðu yfir næstum þrjá áratugi
en þau hófust sumarið 1988 þegar
við sigldum nokkur saman á trillu
frá Ögri yfir í Vigur einn fallegan
dag í júlí. Böddi gekk með okkur
um eyjuna og upplifðum við dá-
semdir þessarar náttúruperlu
undir hans leiðsögn. Það var auð-
velt að hrífast því hann var bæði
skemmtilegur og með góða nær-
veru en fyrst og síðast var aug-
ljóst að hann elskaði eyjuna sína
og íbúa hennar, menn og skepn-
ur, af öllu hjarta. Þegar Böddi
flutti til Ísafjarðar með Ninnu
sína og börnin tvö, Baldur og
Snjólaugu, varð mikill samgang-
ur milli heimila okkar og sterk
vináttubönd hnýtt. Síðar urðum
við Böddi einnig samstarfsfélag-
ar í Safnahúsinu á Ísafirði og
unnum þar saman að mörgum
verkefnum. Við áttum ýmis sam-
eiginleg áhugamál, m.a. deildum
við áhuga á sögu byggðanna við
Djúp, mannlífi þar og menningu.
Í gegnum árin safnaði hann sam-
an miklu efni um Vigur og tók
saman ýmsan fróðleik um sögu
eyjunnar. Naut Ársrit Sögu-
félags Ísfirðinga góðs af þessum
skrifum og var hann eindregið
hvattur til að skrifa meira fyrir
ritið enda fóru honum ritstörfin
vel úr hendi. Mest af því sem
hann skrifaði birtist á bloggsíðu
sem hann hélt úti og var við-
fangsefnið oftar en ekki eyjan
kæra í Djúpinu. Skín úr þeim
skrifum væntumþykjan til átt-
haganna þar sem stórfjölskyldan
bjó undir sama þaki í blíðu og
stríðu, kynslóð fram af kynslóð.
Böddi tók líka mikið af mynd-
um og var ljósmyndun meðal
hans helstu áhugamála. Hann
hafði gott auga fyrir myndræn-
um sjónarhornum en það var
gjarnan hið smáa sem fangaði at-
hygli hans og gerði myndir hans
að listaverkum. Fékk hann oft
beiðnir um afnot af myndum til
birtingar í bókum og blöðum,
m.a. í Ársrit Sögufélags Ísfirð-
inga þar sem myndir hans prýða
forsíður nokkurra bóka.
Böddi var náttúrubarn og mik-
ill dýravinur, ferfætlingar skynj-
uðu að í honum áttu þau banda-
mann og voru hundurinn hans
Lappi og kötturinn Grettir í hópi
hans kærustu vina. Böddi var sá
almesti hrekkjalómur sem ég hef
kynnst en gætti þess alltaf að
hrekkirnir væru ekki særandi og
að allir gætu hlegið að þeim eftir
á enda tilgangurinn bara að lífga
aðeins upp á tilveruna. Hann var
líka greiðviknasti maður sem ég
hef nokkurn tímann þekkt, ávallt
boðinn og búinn að aðstoða ef
honum sýndist þess þurfa og fyr-
ir það eitt ávann hann sér hlýhug
margra. Fyrir Byggðasafn Vest-
fjarða var það mikill fengur að fá
Bödda til starfa enda vandfund-
inn samviskusamari og natnari
starfsmaður. Lét hann sér annt
um allt tilheyrandi safninu og
starfsemi þess en bátarnir voru
þó í mestu uppáhaldi. Það gladdi
hann að vera með Gest úr Vigur í
sinni umsjá og naut hann þess að
sigla gamla vélbátnum um Poll-
inn á góðviðrisdögum.
Minn kæri vinur hefur nú farið
í sína hinstu siglingu, beinn í baki
við stýrið með stefnuna inn Djúp
þar sem iðjagræn eyja rís úr
spegilsléttum sæ og fuglar him-
ins bjóða hann velkominn heim.
Fjölskyldu Bödda votta ég mína
dýpstu samúð og bið Guð að veita
þeim styrk og huggun.
Guðfinna.
Ungur maður stendur graf-
kyrr og teinréttur á Hreggnesa-
klettinum í Vigur, yfir fjöru-
kambinum og virðist horfa á haf
út. Þekki auðvitað baksvipinn á
Birni frænda mínum Baldurs-
syni, enda erum við bræðrabörn.
Þar sem ég fylgist með frænda
velti ég því fyrir mér hvernig
einn maður geti staðið svona
kyrr, svona lengi. En í Vigur
stendur tíminn stundum kyrr og
auðvitað er Böddi minn að skoða
eitthvað sem máli skiptir. Hann
er að horfa á lítinn selkóp, næst-
um hvítan, sennilega nýfæddan,
sem liggur á steini utarlega í fjör-
unni og Björn vill skiljanlega ekki
styggja, allra síst ef urtan skyldi
nú skila sér til afkvæmisins, enda
Böddi næmur maður og mikill
dýravinur. Hann er að stúdera
litla dýrið og njóta augnabliksins
eins og hann kann öðrum mönn-
um betur.
Sterkasta myndin af Birni í
mínu hugskoti er þó fallega bros-
ið hans, sem mun lifa í huga allra
sem hann þekktu. Hann var ljúf-
ur í skapi og mikill húmoristi, líkt
og Baldur faðir hans. Langt í frá
skaplaus þó. Fór bara vel með
það, líkt og allt annað.
Systkini þeirra Vigurbænda
hafa einnig komið að Vigurbúinu
og sýnt bræðrum sínum mikla og
góða samstöðu.
Björn kvæntist Ninnu sinni,
Ingunni Ósk Sturludóttur, söng-
konu, sem einhvern veginn smell-
passaði svo við Bödda að það var
engu líkt. Þvílíkt sem þau Böddi
og Ninna voru falleg og skemmti-
leg hjón, elskuð af öllum. Þau
áttu fyrst soninn Baldur, sem
fæddist daginn fyrir andlát afa
síns, Baldurs í Vigur. Líkur Birni
föður sínum og svo líkur afa sín-
um og nafna, þeim væna manni,
að sumum finnst það varla ein-
leikið. Síðan kom dóttirin Snjó-
laug Ásta, glæsileg stúlka, sem
heitir eftir sinni góðu móðursyst-
ur.
Lífið hefur leikið við þetta
góða fólk og fallegu fjölskyldu ár-
um saman og það hefur sannar-
lega glatt okkur öll sem höfum
borið þau fyrir brjósti.
Þrátt fyrir breytta búskapar-
hætti hafa þessi tvenn hjón, Sal-
var og Hugrún, Björn og Ingunn
Ósk, þeirra börn og annað frænd-
fólk haldið lífinu gangandi í Vigur
með sóma, auk þess að sinna öðr-
um störfum á Ísafirði, þar sem
Björn hafði m.a. umsjón með hin-
um myndarlegu byggðasöfnum á
Eyrinni.
Þar nýttust einnig hæfileikar
hans, ritfærni og sögulegur
áhugi, sem hafa m.a. notið sín í
ritum um sögu Vigur, sem hann
hefur skrifað með Björgu systur
sinni. Ingunn Ósk er skólastjóri
Tónlistarskóla Ísafjarðar og hef-
ur þannig nýtt sína góðu tónlist-
armenntun og miðlað af henni.
Fjölskyldan hefur búið í fallegu
gömlu Krambúðinni á Eyrinni,
lífið hefur verið gott og engin var
ástæðan til að ætla að svo yrði
ekki áfram.
En skjótt skipast veður í lofti.
Það dimmir yfir Djúpinu við
missi þess öðlings og mannkosta-
manns, sem Björn Baldursson
var. Það er stórt skarð höggvið í
frændgarð okkar. Einnig í sam-
félagið fyrir vestan, þar sem hver
einstaklingur er svo mikilvægur.
Þakka mínum elskulega
frænda fyrir allt og allt. Veri
hann kært kvaddur þó að þung-
bært sé að sjá á bak honum.
Mestur er þó missir konu hans og
barna. Til þeirra hugsum við nú
með harm og samhryggð í hjarta.
Sólin mun þó rísa aftur í Djúpinu.
Meira: mbl.is/minningar
Hildur Helga Sigurðardóttir.
Í dag kveðjum við góðan dreng
Björn Baldursson frá Vigur.
„Stundum er ég að drepast úr
leiðindum ef ég hef ekkert að
gera. Hvenær kemur þú?“ Þann-
ig skrifaði Björn frændi minn í
einum af sínum skemmtilegu
bréfum til mín þegar hann var
átta ára. Ég var heima á Ísafirði,
hann á æskuheimili sínu í eyjunni
Vigur í Ísafjarðardjúpi. Oft vor-
um við frændur orðnir óþolin-
móðir að hittast á vorin og bréfin
gengu því á milli með ýmsum
fréttamolum úr sveit og bæ. Við
frændurnir náðum vel saman
enda lítill aldursmunur á okkur.
Við áttum einstakar gleðistundir
sem strákar í sveitinni okkar,
barnæska okkar samofin og við
nánast eins og bræður. Við fjöl-
skyldan dvöldum oft hjá frænd-
fólkinu í Vigur um jól og það voru
alltaf ógleymanlegar dagar, þar
sem við frændurnir spiluðum
langt fram á nætur við ljós frá ol-
íulampa og fórum í fjárhúsin á
daginn með bændunum til að
gefa.
Björn var einstaklega hjarta-
hreinn, hvers manns hugljúfi og
bóngóður með afbrigðum. Hann
var vanur því að vera í því hlut-
verki að hlúa að öðrum. Það voru
því mikil viðbrigði fyrir þennan
jafnlynda, sterka og hjálpsama
mann að verða hjálparþurfi sjálf-
ur þegar veikindi dundu yfir
hann eins og reiðarslag síðastlið-
ið sumar. Ég var viss um að hann
kæmist yfir þennan erfiða hjalla
en það varð því miður ekki.
Hann var frábær bóndi og
mikill dýravinur. Hann hugsaði
af natni um hundinn sinn Lappa
og kettina sína eins og bústofninn
Björn Baldursson
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann