Morgunblaðið - 03.02.2017, Side 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 3. FEBRÚAR 2017
✝ Hanna, Jó-hanna Katrín,
Pálsdóttir fæddist
á Skinnastað í Öx-
arfirði 10. febrúar
1933. Hún lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 24.
janúar 2017.
Hún var dóttir
Páls Þorleifssonar
prófasts, f. 23.
ágúst 1898, d. 19.
ágúst 1974, og konu hans Guð-
rúnar Elísabetar Arnórsdóttur,
f. 22. desember 1905, d. 18. nóv-
ember 1983.
Systkini Hönnu eru: Stefán, f.
7. desember 1934, Þorleifur, f.
17. júní 1938, Arnór Lárus, f.
21. apríl 1943, og Sigurður, f.
30. júlí 1948. Hanna giftist 26.
júní 1954 Jóni Bjarman, f. á Ak-
ureyri 13. janúar 1933. Börn
þeirra eru: Páll sjávarútvegs-
fræðingur, f. 19. júní 1957, og
Anna Pála matvælafræðingur,
f. 4. október 1957, eiginmaður
hennar er Páll Loftsson líffræð-
ingur, f. 15. nóvember 1959.
Börn þeirra eru: Jóhanna Katr-
1966. Hanna starfaði þá við
barnaskólann í Grenivík sem
kennari og seinasta árið sem
skólastjóri. Eftir dvölina í Lauf-
ási fluttu þau til Reykjavíkur
og Hanna hóf aftur störf við
Búnaðarbanka Íslands sem
gjaldkeri í útibúi bankans í
Bændahöllinni við Hagatorg og
gegndi þar starfi útibússtjóra
frá 1968. Árið 1986 varð hún
aðalféhirðir bankans og síðustu
tvö árin fulltrúi bankastjórnar
við gerð handbókar fyrir bank-
ann. Meðfram starfi sínu í
bankanum kenndi hún við
Bankaskólann. Hanna starfaði
einnig í mörg ár fyrir
skiptinemasamtökin AUS. Að
lokinni langri starfsævi sem
bankamaður hóf Hanna mynd-
listarnám við Myndlistarskól-
ann í Reykjavík og nam síðar
við Myndlistarskóla Kópavogs.
Hún var ein af stofnfélögum
Anarkíu Listasals sem Bjarni
Sigurbjörnsson listmálari átti
hugmyndina að 2013. Hanna
hélt á annan tug einkasýninga,
síðast í Anarkíu 2016. Einnig
tók hún þátt í fjölda samsýn-
inga.
Útför hennar fer fram frá
Lindakirkju í dag, 3. febrúar
2017, klukkan 15.
ín viðskiptafræð-
ingur, f. 6. febrúar
1984, unnusti henn-
ar er Jón Karl Stef-
ánsson bakara-
meistari, f. 19. júní
1981, Jón Bragi há-
skólanemi, f. 16.
nóvember 1988,
unnusta hans er
Helga Jónsdóttir
háskólanemi, f. 15.
október 1988, Leif-
ur háskólanemi, f. 13. nóvember
1996, unnusta hans er Andrea
M. Andrésdóttir Mejia háskóla-
nemi, f. 29. september 1996.
Hanna lauk landsprófi við
Menntaskólann á Akureyri
1950. Hún sótti þá sníða-
námskeið og hóf að vinna við
fatasaum en starfaði 1953-1954
á skrifstofu KEA á Akureyri.
Árin 1954-1958 starfaði hún við
Búnaðarbanka Íslands í Reykja-
vík. Hún flutti síðan til Lundar í
Manitoba þar sem Jón starfaði
sem prestur í þrjú ár. Við heim-
komuna til Íslands 1961 fluttu
þau að Laufási við Eyjafjörð
þar sem þau bjuggu frá 1961-
Amma var ekki hefðbundin
amma, því hún uppfyllti ekki
helsta formskilyrðið, að vera göm-
ul. Hún varð jú eldri í árum talið
en aldrei gömul og eftir því sem
ég eldist verð ég sannfærðari um
að annað hefur ekkert með hitt að
gera. Fæstir vinir mínir trúðu
mér þegar ég benti á stórglæsi-
lega ljóshærða konu og tilkynnti
að þarna væri amma mín. Ætli
það hafi ekki verið þess vegna sem
ég ákvað snemma að ég ætlaði að
verða alveg eins og amma þegar
ég yrði stór.
Þegar ég varð lítil og las Jón
Odd og Jón Bjarna ákvað ég að
amma mín þyrfti líka virðulegt
viðurnefni svo ég kallaði hana
ömmu bleiku. Amma vílaði nefni-
lega alls ekkert fyrir sér að ganga
í öllum regnbogans litum, enda fór
henni náttúrulega allt vel, meira
að segja skær appelsínugul dragt
sem hún saumaði auðvitað sjálf og
mér fannst hrikalega vandró á
unglingsárunum. Amma vann líka
í banka og það þótti mér töff, ég
fékk að rápa um með henni í bank-
anum og hjálpa henni að stemma
af, það þótti okkur báðum
skemmtilegt. Þrátt fyrir að amma
væri alltaf að stemma af var hún
ekki beint rúðustrikuð. Hún ferð-
aðist um allan heim og átti vini í
flestum heimshornum. Ég held að
það hafi ekki þurft neitt mikið til
að vera vinur ömmu enda virtist
hún ekki háð neinum siðvenjum
varðandi það hverja hún um-
gekkst. Amma vildi samt helst
alltaf umgangast sér yngra fólk
enda vildi hún alltaf vera þar sem
fjörið var. Ég man eftir því lítil að
amma og afi voru að fara eitthvað
að dansa, það þótti mér stór-
undarlegt. Amma átti ríkan þátt í
menningarlegu uppeldi okkar
systkina og kostaði okkur í ýmist
listnám. Þegar amma fór á eftir-
laun ákvað hún sjálf að fara í
myndlist og hellti sér auðvitað út í
það af svo miklum krafti að líkleg-
ast hefur enginn trúað því að
miklu hluta ævinnar hafði hún
eytt inn á skrifstofu að stemma af.
Amma var jafnréttissinni löngu
áður en það varð eitthvað spes en
þannig var hún líka alin upp,
mamma hennar kenndi bræðrum
hennar ýmis verk sem þóttu kven-
mannsverkefni á þeim tíma. Af
þessu leiddi að hún hafði enga þol-
inmæði fyrir kynbundinni hlut-
verkaskiptingu og ég lærði ung að
það var mun líklegra að ég mætti
ömmu með borvél eða hamar á
lofti en afa. Amma barðist líka fyr-
ir fæðingarorlofi karlmanna á sín-
um tíma, mig minnir að það hafi
náðst í gegn í þriðju tilraun í
bankanum, það var víst hlegið að
fyrstu atrennu en hæðni annarra
var ekki eitthvað sem stoppaði
ömmu. Þegar ég var lítil og lét illa
að stjórn sagði frændi minn gjarn-
an að ég sækti til nafns, þriðja Jó-
hanna Katrínin og allar höfum við
víst verið jafn … ákveðnar. Það
borgar sig samt stundum að vera
ákveðinn því það er miklu auð-
veldra að komast á sinn áfanga-
stað þannig. Ég held að amma
hafi komist þangað sem hún vildi
fara, í lífinu það er að segja því
hún var áttavilltari en fólk er flest.
Ég hugsa nú samt að nú hafi hún
fundið hann afa og nú dansi hún
við hann einhvers staðar bak við
stjörnurnar í bleikum síðkjól.
Jóhanna Katrín.
Hanna systir var fimmtán ára
þegar ég kom í heiminn, hún er
elst okkar fimm systkina, eina
systirin, ég er yngstur. Hún sagði
mér löngu síðar að hún hefði full-
orðnast á einum degi þegar ég
fæddist. Fann skyndilega til
ábyrgðar og hjálpaði fúslega til
við að sinna ungbarninu og öðrum
heimilisstörfum. Fram að því
sagðist hún hafa verið uppreisn-
argelgja sem átti bágt með að þola
óléttuástand móður okkar. Æ síð-
an var hún óhrædd að axla ábyrgð
og hjálpa til. Hún var ódeig,
Hanna systir mín, og það var
bjart yfir henni alla tíð. Lífskraft-
ur hennar virtist ótæmandi. Þeg-
ar ég man fyrst eftir henni var
hún flutt að heiman og þá voru
það gjafir sem hún sendi, afmælis-
og jólagjafir. Hún var einhver
gjafmildasta manneskja sem ég
hef kynnst. Gjafmildi var mikil-
vægur þáttur í persónuleika
hennar, fastur liður. Sem barn
hlakkaði ég alltaf mest til þess að
fá gjafir frá Hönnu, þær voru
einkar sérstakar, allt var valið af
mikilli natni og hugmyndaauðgi,
jólakort varð eitthvað miklu meira
en jólakort, jólapappírinn utan um
gjafirnar færði þær í annað veldi.
Og svo kom hún í heimsókn á
sumrin og þá tók hún til við að
sauma á mig alls konar föt sem
voru vitnisburður um annan þátt í
persónuleika hennar: sköpunar-
þrána. Sú þrá var sömuleiðis fast-
ur liður í lífi Hönnu alla tíð. Ég
man eftir því sem barn hvað hún
naut þess að hanna og skapa alls
kyns flíkur og hluti. Síðustu árin,
eftir að hún hætti í föstu starfi,
fékkst hún aðallega við myndlist,
sótti sér menntun á því sviði og
stundaði myndlistarsköpun af
ástríðu og einbeitni.
Eitt sumarið kom hún heim á
Skinnastað með kærastann sinn,
Jón Bjarman. Þessu fylgdi mikill
spenningur, þau giftu sig 26. júní
1954, kirkjan var hundrað ára,
þau voru bæði tuttugu og eins, ég
fimm ára.
Þetta er ein fyrsta bernsku-
minning mín, það var bjart allan
sólarhringinn, skógurinn ilmaði
og gróðurinn bar lífskraftinum
fagurt vitni. Lífskraftur og gleði
eru einhver mikilvægasti sann-
leikur lífsins og gott að leita til
slíkra minninga í dagsins önn.
Hanna sagðist oft leita til minn-
inga frá okkar gróðursæla fæð-
ingarstað þar sem skógurinn lék
stórt hlutverk, einnig bakkar Vað-
kotsár að ógleymdu hinu magíska
Ásbyrgi í nágrenninu. Þetta veitti
henni styrk og gleði.
Aðrir munu gera betri grein
fyrir starfsævi hennar. Í mínum
huga var hún einfaldlega alltaf
stóra systir mín, sú sem sýndi mér
einstaka vinsemd og hlýju frá
fyrstu tíð. Fyrir það langar mig að
þakka að leiðarlokum og jafn-
framt fyrir hennar mikilvægustu
eðlisþætti, gjafmildina og sköpun-
arþrána. Og heiðríkjuna sem
fylgir minningunni um hana.
Fyrir hönd okkar Kristínar og
Jóhannesar Páls votta ég Páli og
Önnu Pálu og afkomendum
dýpstu samúð okkar og bið þeim
blessunar.
Sigurður Pálsson.
Þegar ég minnist Hönnu systur
minnar, sem var elst okkar
systkinanna frá Skinnastað, koma
upp í hugann fjölmargir eiginleik-
ar sem einkenndu hana. Hún var
bráðþroska og kom fljótt fram hjá
henni mikill dugnaður, sjálfstæði
og skapandi hugsun. Að auki var
hún var óvenju hugmyndarík og
framtakssöm. Hún saumaði föt á
sig og prjónaði frá 10 ára aldri.
Hanna kynntist jafnaldra sín-
um Jóni Bjarman þegar hún fór til
náms í Menntaskólann á Akureyri
og felldu þau hugi saman og op-
inberuðu trúlofun sína 17 ára
gömul. Þau voru nánir lífsföru-
nautar í yfir 60 ár. Deildu með sér
öllu sem lífið bauð þeim. Um tví-
tugt fluttu þau til Reykjavíkur.
Jón hóf nám í guðfræðideild Há-
skóla Íslands en Hanna fór til
starfa hjá Búnaðarbanka Íslands.
Að lokinni vígslu til prests fluttu
þau til Lundar í Kanada þar sem
er gamalgróin Íslendingabyggð.
Eftir þrjú góð ár þar komu þau
heim og tók Jón við embætti sókn-
arprests í Laufási við Eyjafjörð
þar sem þau bjuggu í fimm ár.
Hanna kenndi við grunnskólann á
Grenivík og bundust þau nánum
vinasamböndum við fólkið í sókn-
inni sem rofnuðu aldrei.
Hanna sýndi öllum störfum
Jóns mikinn áhuga. Hún var m.a.
mjög virk í skiptinemasambandi
kirkjunnar þar sem hún lét mikið
að sér kveða. Þau voru einstak-
lega gestrisin og fjölmargir vinir
þeirra erlendir áttu vísan sama-
stað á heimili þeirra.
Þegar þau fluttu aftur til
Reykjavíkur hóf hún störf að nýju
hjá Búnaðarbankanum og vann
þar til starfsloka. Hún sinnti
starfinu af einlægum áhuga og var
henni falin æ meiri ábyrgð innan
bankans. Hún starfaði sem yfir-
gjaldkeri aðalbankans og einnig
sem útibússtjóri í einu af útibúum
bankans, Melaútibúi. Hún var ein-
staklega dugleg og mjög nákvæm
enda fól bankastjórnin henni að
fylgja eftir tölvuvæðingu bank-
ans. Lokastarf hennar í bankan-
um var að semja handbók fyrir
starfsmenn þar sem fram kemur
hvernig öll vinnubrögð skulu vera
við tölvuvæðinguna. Ómetanleg
handbók fyrir starfsfólk Búnaðar-
bankans til að viðhalda góðum og
traustum vinnubrögðum.
Eftir starfslok hófst nýr litrík-
ur kafli í lífi Hönnu. Hún helgaði
sig listsköpun, sótti sér þekkingu
og reynslu í ótal mörgum skólum
og námskeiðum í málaralist. Hún
var mjög virk í félagsmálum og
var hún meðal annars aðili að
rekstri sýningasalarins Anarkíu í
Kópavogi. Á þessu tímabili í ævi
hennar naut hún sín vel og það gaf
henni mikla lífsfyllingu.
Við áttum ótal margar ánægju-
stundir í sameiginlegum vinahóp
okkar, í Ungmennafélaginu svo-
kallaða.
Hún var einstaklega góð systir
og áhugasöm um börnin okkar.
Við fjölskyldan þökkum af alhug
órofa tryggð og vináttu.
Stefán og Arnþrúður.
Nú er mágkona mín, Hanna
Pálsdóttir, fallin frá. Ég held að
Hanna hafi verið einhver fjölhæf-
asta kona sem ég hefi kynnst.
Kynni okkar hófust haustið 1951
þegar hún flutti til okkar í Ham-
arstíg 2 á Akureyri. Hanna var þá
átján ára og trúlofuð Jóni bróður
mínum og voru þau jafngömul.
Hanna var ákveðin í því að vinna
fyrir sér meðan unnustinn væri að
ljúka námi. Hún gætti elstu dóttur
minnar, Kristínar, sem var tæp-
lega eins árs. Hún rak líka sauma-
stofu heima og hafði meira en nóg
að gera. Ég man að móðir mín
sagði einu sinni: „Hanna mín, mér
telst svo til að þú sért búin að
sauma síða kjóla á sex stúlkur fyr-
ir þetta ball.“ Þá stóð fyrir dyrum
einn aðaldansleikur skólans. Móð-
ir mín átti eftir að njóta sauma-
snilli hennar. Hanna var vön að
gefa henni kjólefni í jólagjöf og
sauma úr því fyrir afmæli hennar
sem var 13. maí.
Hanna og Jón voru gift á
Skinnastað 26. júní 1954 og var
það faðir hennar, sem gifti þau.
Ég var viðstödd brúðkaupið og
var þar í sumarfríi með dóttur
mína. Það var gaman að vera á
Skinnastað og fylgjast með
Hönnu við sveitastörfin, en
skemmtilegast þótti okkur mæðg-
um þegar hún var að eltast við
geiturnar og mjólka þær úti
kvölds og morgna.
Hanna og Jón fluttu til höfuð-
staðarins haustið 1954 og bjuggu
á Bárugötu 38. Þá fór Hanna að
vinna í banka en Jón í Háskólann.
Bárugata 38 var lítil kjallaraíbúð,
en gott var að vera gestur þeirra
og alltaf allir velkomnir. Þarna
fæddist líka Páll sonur þeirra 19.
júní 1957.
Þegar bróðir minn varð guð-
fræðingur 1958 gerðist hann
prestur í Lundar í Kanada og
þangað fluttu þau Hanna með
ungan son sinn. Þar bjuggu þau í
fjögur ár og hefur Hanna áreið-
anlega haft þar margt að stússa.
Jón fékk Laufásprestakall 1961
og þau fluttu heim í október.
Hanna var nú prestkona í sveit
þar sem nóg var að gera. Hanna
mín blómstraði í þessu öllu og hún
kenndi líka í skóla á Grenivík.
Hún tók á móti systur minni með
sex börn og þar bjó hún og börnin
þar til úr rættist fyrir henni með
húsnæði. Eitt barnið, Anna Pála,
vildi þá vera áfram hjá Hönnu og
fékk það. Hönnu munaði ekki um
að taka á móti mér, manninum
mínum og fleirum er Jón gifti okk-
ur í Laufáskirkju
Þau fluttu til Reykjavíkur 1966
þegar Jón varð æskulýðsfulltrúi
þjóðkirkjunnar. Hanna fór þá aft-
ur að vinna í gamla bankanum sín-
um, Búnaðarbankanum. Reyndar
var nóg að gera heima. Hún var
með erlenda skiptinema, saumaði
alltaf eitthvað og gestagangur var
mikill. Hanna lá ekki á liði sínu í
Búnaðarbankanum enda var hún
orðin útibússtjóri í Melaútibúi
1979.
Hanna hætti í bankanum þegar
hún hafði náð eftirlaunaaldri. Þá
hófst nýr þáttur í lífi hennar. Hún
sótti námskeið í myndlist og gerð-
ist afkastamikill listmálari. Mál-
verkin hennar eru auðþekkt sakir
litafegurðar.
Hún starfaði af miklu kappi
með hópi myndlistarmanna hér í
Kópavogi, og hélt margar sýning-
ar og sat oft yfir sýningum í sal
þeirra, Anarkíu.
Ég og fjölskylda mín kveðjum
Hönnu með miklum trega. Hún
var engum lík og óvenjulega vönd-
uð manneskja sem hægt var að
treysta skilyrðislaust.
Steinunn Bjarman.
Við Hanna Páls vorum bræðra-
börn, en þekktumst þó ekki fyrr
en við vorum bæði orðin ráðsett
og farin að vinna saman í Bún-
aðarbankanum. Séra Páll föður-
bróðir minn bjó á Skinnastað í Ax-
arfirði með sína fjölskyldu og
samgöngur voru ekki þannig að
fólk færi mikið í heimsóknir í aðra
landshluta.
Ég var í sveit á sumrin hjá Þor-
leifi afa okkar í Hólum í Horna-
firði. Hann sagði mér frá frænd-
systkinum mínum á Skinnastað.
Það var hún Hanna Kata sem var
mjög sjálfstæð og svolítið óstýri-
lát, en svo væru bræðurnir Stebbi
og Doddi sem væru eins og hugur
manns.
Ég gerði mér strax mynd í hug-
anum af þessari Hönnu Kötu
frænku minni, ljóshærðri, með
fléttur, létt í spori og svolítið
Línulangsokksleg. Þegar ég svo
hitti hana í fyrsta sinn þá var það
allt önnur Hanna en ég hafði gert
mér í hugarlund. Hún var glæsi-
leg kona, róleg og yfirveguð. Hún
kannaðist meira að segja ekki við
að hafa nokkurn tíma verið kölluð
Hanna Kata. Ég kynntist þá líka
Jóni Bjarman, hennar manni. Þau
voru fallegt par, ólík en samhent.
Á sjötta tug síðustu aldar stofn-
uðum við nokkrir ungir starfs-
menn Búnaðarbankans með mök-
um hóp sem við kölluðum
Ungmennafélagið. Við hittumst í
heimahúsum, fórum í útilegur,
saman í leikhús og fleira. Sá hópur
er enn virkur þó auðvitað hafi
verulega dregið úr umsvifum
hans. Margs er að minnast frá
þessum árum. Ógleymanlegar eru
til dæmis ferðirnar í Laufás þegar
séra Jón var þar prestur.
Hanna var einstök persóna og
hæfileikamanneskja á svo mörg-
um sviðum að það er ógjörningur
að telja það allt upp svo vel sé. Það
gefur þó nokkra mynd af hæfileik-
um hennar, atorku og persónu-
töfrum að heilt kvikmyndalið kom
alla leið frá Mexíkó til að gera um
hana heimildarmynd.
Hanna tók starf sitt í bankan-
um mjög alvarlega og var vakin og
sofin í að gera veg Búnaðarbank-
ans sem mestan. Meðal annars
vann hún það þrekvirki að útbúa
handbók yfir alla starfsemi bank-
ans.
Þegar hún komst á eftirlaun
hófst nýr kafli í lífi hennar. Hún
fór á námskeið í myndlist og byrj-
aði að mála myndir af sömu
atorku og í öllu öðru sem hún tók
sér fyrir hendur. Það var svo mik-
ið að gera hjá henni eftir að hún
komst á eftirlaun að hún sagði
einu sinni við mig: „Ég skil ekki
hvernig ég hafði tíma til að vera í
bankanum.“
Þau Hanna og Jón voru mjög
náin og hún tók mjög virkan þátt í
þeim miklu verkefnum sem hann
tók sér fyrir hendur, æskulýðs-
starfi, skiptinemasambandi,
fangahjálp og sjúkrahúsaþjón-
ustu svo nokkuð sé nefnt. Margir
skiptinemar sem bjuggu á heimili
þeirra halda enn sambandi. Það
var mikið áfall þegar Jón veiktist,
en þau tóku því með æðruleysi og
reyndu að lifa lífinu eins og kostur
var, þrátt fyrir hreyfihömlun
Jóns.
Hanna var full atorku nánast
fram á síðasta dag. Hún náði því
að koma á samkomu Hólaættar-
innar í Nauthól 14. janúar síðast-
liðinn og heilsa þar öllum. Það var
henni mikils virði.
Það er mikill sjónarsviptir að
konu eins og Hönnu Pálsdóttur.
Það munu margir finna.
Við Martha sendum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur til Páls,
Önnu Pálu og fjölskyldunnar allr-
ar.
Gunnar Már Hauksson.
Við andlát Hönnu koma marg-
ar minningar upp í hugann. Hún
hefur verið samofin lífi okkar í
Bjarman-fjölskyldunni frá upp-
hafi. Konan hans Jóns móður-
bróður. Falleg, klár, góð og
skemmtileg. Hanna var óvenju-
lega mörgum hæfileikum búin og
hún nýtti þá vel. Hún átti glæsi-
legan starfsferil sem útibússtjóri í
Búnaðarbankanum um áratuga-
skeið. Við starfslok hóf hún nám í
myndlist og á skömmum tíma náði
hún undraverðum tökum á þeirri
listgrein. Hún var listamaður í
fatahönnun og hefði örugglega
getað náð langt á því sviði ef hún
hefði viljað. Með Jóni átti hún gott
og fallegt líf. Hún sýndi öllu því
sem Jón var að gera einlægan
áhuga og tók þátt í öllum hans
störfum. Einstaklega áhugasöm
voru þau um ungt fólk og þegar
Jón var Æskulýðsfulltrúi kirkj-
unnar voru þau öllum stundum
með ungu fólki. Þau voru með
skiptinema um nokkurra ára
skeið og þau samskipti hafa hald-
ist fram á þennan dag. Þau opn-
uðu heimili sitt fyrir heimkomn-
um skiptinemum til að ræða um
ýmis hugðarefni og heimilið var
alltaf opið fyrir öllum vinum Palla
og Önnu, barnanna þeirra.
Það er ógleymanlegt að rifja
upp stundir með þeim hjónum þar
sem spjallað var um alvörumál,
friðarmál, trúmál og fleira upp-
byggilegt. Jón átti við erfið veik-
indi að stríða um margra ára skeið
og var vel studdur af Hönnu sinni.
Þau létu veikindi hans ekki aftra
sér frá því að eiga gæðastundir.
Ferðuðust víða um heim og stund-
uðu leikhús og tónleika. Hún
studdi Jón á ritlistarbraut hans og
aldrei gleymist dagurinn á Akur-
eyri þegar sýning var haldin á
málverkum Hönnu og lesin upp
ljóð Jóns. Þegar Hanna kynnti
mig fyrir fólki sagði hún gjarnan
söguna af því þegar hún passaði
mig litla og þau Jón fóru með mig í
gönguferð í barnavagninum á
pósthúsið á Akureyri til að sækja
trúlofunarhringana. Síðan mát-
uðu þau hringana ofan í vagnin-
um. Alltaf þótti mér jafnvænt um
að heyra þessa sögu og fann svo
vel tenginguna við þessi dásam-
legu hjón.
Innilegar samúðarkveðjur
sendi ég Palla og Önnu og fjöl-
skyldu. Blessuð sé minning
Hönnu.
Kristín Pálsdóttir.
Hún Hanna föðursystir mín
átti sérstakan stað í lífi mínu. Ég
er alin upp við það að maður líkist
einhverjum eða hefur hitt og þetta
úr móður- eða föðurættinni.
Hanna var sú kona sem oftast var
nefnd að ég líktist í æsku. Og það
var sko ekki leiðinlegt að líkjast
Hönnu frænku. Þessi einstaklega
glæsilega og einstaklega opna og
glaðlynda kona. Svo var hún svo
listfeng, hafði sjálf saumað á sig
frá blautu barnsbeini. Þegar ég
fór að sauma á mig á unglings-
árum þá staðfestist það að ég var
eins og Hanna.
Á þeim árum sem ég hét Likka
og Hanna kallaði mig Likku títl,
saumaði hún líka á alla hina. Börn-
in sín og Jón sinn og svo eina og
eina flík á okkur hin. Þegar við
systurnar, Guðrún og ég, spröng-
uðum um í ljósbláu hekluðu káp-
unum með dúskhúfur í stíl. Þá að-
spurðar hvað mamma okkar gerði
fínar kápur var svarið: „Nei, það
var sko hún Hanna frænka!“
Hanna og Jón höfðu mjög gam-
Hanna Pálsdóttir