Morgunblaðið - 06.07.2017, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 6. JÚLÍ 2017
✝ KristjánVilhjálmur
Aðalbjörnsson
fæddist á bænum
Miðgerði í Höfða-
hverfi, S-Þing-
eyjarsýslu 21. júní
1930.
Hann lést á
Landspítalanum 19.
júní 2017.
Hann var elsti
sonur hjónanna
Aðalbjörns Kristjánssonar
bónda, f. 30. september 1885 í
Miðgerði, Laufássókn, S-Þing-
eyjarsýslu, látins á Akureyri 28.
nóvember 1957, og Þórhöllu
Jónsdóttur, f. 21. febrúar 1899 á
Jódísarstöðum, S-Þingeyjar-
sýslu, látinnar 29. nóvember
1983. Önnur börn Aðalbjörns og
Þórhöllu voru Hannes Eggert
Aðalbjörnsson, f. 5. október
1931, d. 14. desember 2016, og
Guðný Sigurbjörg Aðalbjörns-
dóttir, f. 16. mars 1933.
Kristján ólst upp á bænum
Miðgerði fram til 17 ára aldurs,
en 26. mars 1947 féll snjóflóð á
bæinn. Mannbjörg varð en búi
var brugðið. Flóðið sópaði burtu
bænum, hlöðu og fjárhúsi. Af um
fjörutíu fjár drápust nítján auk
þess fjórir hestar. Eftir þennan
atburð flutti hann ásamt fjöl-
virki, f. 6. mars 1964, maki Ólöf
Sigurðardóttir, f. 1970. Börn
þeirra eru Kristján Örn, f. 1996,
Ingibjörg Lovísa, f. 1998, og Sig-
urður Steinar, f. 1998. 3) Þór-
hallur Kristjánsson verkfræð-
ingurm f. 6. mars 1964. 4)
Jóhann Kristjánsson rekstrar-
hagfræðingur, f. 26. maí 1965,
maki Hildur Inga Björnsdóttir,
f. 16. maí 1965. Dóttir þeirra er
Æsa, f. 2001. Börn Jóhanns fyrir
eru Arnór Tumi, f. 1992, Nadía,
f. 1994, og fósturdóttirin Vikt-
oría Leiva, f. 1988.
Kristján hóf störf að loknu há-
skólanámi sínu hjá Flugfélagi Ís-
lands og starfaði þar um nokk-
urra ára skeið.
Þá kom hann inn í rekstur
fyrirtækisins Bílasprautun hf.
með Hannesi bróður sínum og
saman byggðu þeir upp blóm-
legt og leiðandi bílaspraut-
unarfyrirtæki í Skeifunni 11 í
Reykjavík. Þeir seldu fyrirtækið
eftir rúmlega áratuga rekstur.
Þá hóf Kristján störf hjá emb-
ætti Ríkisskattstjóra árið 1978, í
fyrstu á skrifstofunni í Hafnar-
firði en nokkrum mánuðum síð-
ar var hann færður á aðal-
skrifstofuna og lauk farsælum
starfsferli sínum þar árið 2000
eftir 22 ára starf. Hans helsta
verkefni var undirbúningur vél-
vinnslu skattaupplýsinga og
þróun rafrænna skattaskila til
hagsbóta fyrir einstaklinga, fyr-
irtæki og samfélagið.
Kristján verður jarðsunginn
frá Grafarvogskirkju í dag, 6.
júlí 2017, klukkan 15.
skyldu sinni til
Akureyrar að Aðal-
stræti 28. Að loknu
stúdentsprófi frá
Menntaskólanum á
Akureyri flutti
Kristján til Reykja-
víkur til að hefja
nám í Háskóla Ís-
lands. Hann lauk
viðskiptafræðiprófi
þaðan árið 1958.
Lokaritgerð hans
bar heitið „Flugfélag Íslands og
starfsemi þess“. Árið 1962
kynntist hann eftirlifandi eig-
inkonu sinni Guðbjörgu Egg-
ertsdóttur, f. 1. maí 1939, og
gengu þau í hjónaband 17. ágúst
1963. Foreldrar Guðbjargar
voru Eggert Loftsson, fæddur á
Söndum í Leiðvallahreppi, V-
Skaftafellssýslu, 19. apríl 1906,
dáinn 27. janúar 1989, og Jó-
hanna Sigríður Arnfinnsdóttir,
fædd í Lambadal í Mýrahreppi 5.
júlí 1901, dáin 10. febrúar 1966.
Börn Kristjáns og Guðbjargar
eru fjögur: 1) Eggert Kristjáns-
son vélfræðingur, f. 13. júní
1959. Unnusta hans er Ólöf
Dagný Óskarsdóttir, f. 4. apríl
1966. Synir hans eru Einar Sæv-
ar, f. 1982, Jóhann Sævar, f.
1986, og Sindri Sævar, f. 1999. 2)
Aðalbjörn Kristjánsson bifvéla-
Þau visna líka trén sem grænust
gréru
gildur stofninn greinar laufin báru
tíminn deyfir ljós hverrar veru
við minnumst alltaf þinnar björtu áru
Í augnabliki eilífðin er falin
falla menn en minningarnar lifa
ferðin var einstök gleði hlaðin
með hlýju pabbi ég um þig skrifa
Nú er ljósið slökknað lífið búið
birtan dofnar bogna sverð
með sorg í hjarta og þelið snúið
elsku pabbi góða ferð
(ÞK.)
Þórhallur Kristjánsson.
Pabbi hafði oftsinnis haft á
orði að hann óskaði þess að fá að
fara fljótt, þá þegar dvínandi
lífskrafturinn og heilsuleysi færi
að skerða það að hann væri sjálf-
bjarga. Hann gat ekki hugsað
sér langa dvöl á stofnun og vann
markvisst að því að halda heilsu
með reglulegum jógaæfingum
og göngutúrum. Ósk hans rætt-
ist. Hann fékk að búa heima í
Leiðhömrum með mömmu í hús-
inu sem þau byggðu sér í Graf-
arvoginum nánast fram á hinsta
dag. Hann fékk blóðtappa og dó
eftir fárra daga sjúkralegu á
Landspítalanum tveimur dögum
fyrir 87 ára afmælisdaginn sinn.
Þegar ég hugsa um það þá var
það líklega það versta sem pabbi
gat hugsað sér að verða ósjálf-
bjarga og upp á aðra kominn.
Hann lærði eflaust snemma að
þurfa að treysta á sjálfan sig,
féfátækur bóndasonur að norðan
lagði hann upp menntaveginn
með lítið annað veganesti en eig-
ið sjálfstraust og trú á eigin
verðleika sem reyndust honum
drjúgir. Hann var sérlega verk-
laginn og áreiðanlegur í öllu sem
hann tók sér fyrir hendur. Fór
sér aldrei óðslega að neinum
verkum, skipulagði áður en hann
lagði úr höfn. Vildi öllum vel,
lagði mikið upp úr snyrti-
mennsku og hafði lítinn áhuga á
hvers konar sýndarmennsku.
Hann var hófsemdarmaður í
grunninn, gegnheill og tilbúinn
að leggja mikið á sig til að búa
fjölskyldunni og sínum nánustu
trausta og notalega umgjörð.
Pabbi var góður maður og góður
pabbi.
Hann stóð alltaf með sínum og
eigin sannfæringu. Við áttum oft
langar samræður á heimilinu um
tilgang lífsins, ræddum prakt-
íska hluti og gildi þess að vera
heiðarlegur og heill í gjörðum
sínum. Pabbi var nostrari, hafði
gott auga fyrir því smáa sem
okkur öðrum yfirsést og hafði
lag á því að halda öllu gangandi
og fínu án þess að eftir því væri
tekið. Hann var vandur að virð-
ingu sinni og var annt um fjöl-
skylduna sína. Orð eins og elju-
semi og reglusemi, sem í
daglegu tali má kalla að hafa sitt
á hreinu gagnvart yfirvaldinu og
meðborgurum koma upp í hug-
ann þegar ég hugsa til baka.
Hann var ekki brandarakarl, en
kom okkur fjölskyldumeðlimum
og vinum til að hlæja án þess að
reyna það með snjöllum tilsvör-
um og háttsemi. Mamma er
uppátækjasamari en hann var,
og saman stóðu þau af sér alla
vinda. Hann jarðbundinn og hún
meira í hugmyndasmiðjunni.
Elsku pabbi, takk fyrir frá-
bæra samferð gegnum lífið.
Barnið sér veginn en ekki alltaf
hver lagði hann. Ég hef alltaf
verið stoltur af því að eiga þig
sem pabba, það hallaði aldrei á
þig og þú stóðst með mér og okk-
ur bræðrunum gegnum súrt og
sætt. Þú varst kletturinn sem
aldrei hreyfðist þegar vindar
blésu um lífið. Þú ráðlagðir heilt
og skuldlaust. Baðst ekki um
mikið og varst alltaf tilbúinn að
leggja öðrum lið, skuldlaust. Þú
miðlaðir málum þegar þess
þurfti, tónaðir niður þegar radd-
irnar urðu óþægilega háreistar
og komst með góð ráð óumbeð-
inn ef þér fannst að eitthvað
mætti betur fara. Ég minnist
þess ekki að þú hafi nokkurn
tímann hallmælt öðrum, talaðir
alltaf vel og fallega um sam-
ferðafólk þitt. Elskulegri mann-
eskju er ekki hægt að hugsa sér
að vaxa úr grasi með.
Væntumþykja er vagga
allrar visku
sem sólin sætum
sigrum þínum lýsir
faðmlag fjalls
um fossakletta hála
gefur allt af gleði
gjaldalausri
þar birtir brá
og blóðið fyllir vanga
orðin hlaðin orku
orðalaust
kossar kitla
kærleiksstrengsins boga
lyftir þínum lífsins
ljósaloga.
(JK)
Kærleikskveðja. Þinn sonur,
Jóhann.
Þegar ég kynntist Jóhanni,
elskulegum eiginmanni mínum,
fyrir tuttugu árum er það ekki
ofsögum sagt að ég hafi fengið
þá yndislegustu tengdaforeldra
sem ég gat hugsað mér. Jóhann
átti þrjú börn fyrir og þá var
heimili afa Kristjáns og ömmu
Guggu í Leiðhömrum þegar orð-
inn eftirsóttur viðkomustaður
barnanna. Síðar bættist Æsa við
í hópinn og voru börnin ætíð
höfð í fyrsta sæti þar á bæ. Hver
heimsókn varð að sannkölluðu
ævintýri þar sem boltaleikir afa
Kristjáns voru alltaf jafn vinsæl-
ir og tjörnin í garðinum, sem
hann var svo stoltur af, hafði
ekki síður aðdráttarafl. Á sumr-
in setti hann gullfiska í tjörnina
sem börnin reyndu síðan að
veiða og í hita leiksins kom það
ósjaldan fyrir að einhver datt út
í og blotnaði sem ekki þótti neitt
tiltökumál.
Hjónin Kristján og Guðbjörg
hafa ávallt verið okkur fjölskyld-
unni mjög náin og ég minnist af
mikilli hlýju allra þeirra sam-
verustunda sem við fjölskyldan
áttum með þeim. Þau voru okkur
nánast ómissandi á aðfanga-
dagskvöldum, áramótum og
páskum en við slík tækifæri var
ýmislegt brallað og Kristján fór
oftar en ekki á kostum í hnyttn-
um tilsvörum og hlutverkjaleikj-
um. Fyrir mér hefur heimili
þeirra ætíð verið eins konar
miðja þar sem synir þeirra fjórir
og fjölskyldur hafa sameinast í
fjörugum umræðum um daginn
og veginn og allir hafa fengið sitt
rými. Þá myndaðist mikill vin-
skapur á milli þeirra hjóna og
foreldra minna þar sem um-
ræðuefnið var oftar en ekki á
andlegum nótum.
Við fjölskyldan fórum með
þeim Kristjáni og Guðbjörgu í
eftirminnilega ferð eitt árið til
Danmerkur sem síðar átti eftir
að verða heimaland okkar Jó-
hanns og Æsu um nokkurra ára
skeið. Mér þykir mjög vænt um
heimsókn þeirra til okkar á með-
an við bjuggum í Kaupmanna-
höfn, sérstaklega í ljósi þess að á
þeim tíma voru þau farin að
reskjast og því gekk ferðin sjálf
ekki alveg þrautalaust fyrir sig.
Þau settu það þó ekki fyrir sig
því eins og alltaf skipti stórfjöl-
skyldan og samheldni hennar
þau öllu máli. Þau hjónin bjuggu
sér afar fallegt heimili sem stóð
okkur alltaf opið og ekkert var
þeim of mikil fyrirhöfn, hvort
sem við fengum að gista hjá
þeim í fríum okkar á Íslandi eða
halda þar stórveislur.
Ég votta Guðbjörgu mína
dýpstu samúð og bið þess að Guð
gefi henni styrk og þrek til að
takast á við sorgina og það tóma-
rúm sem myndast hefur við frá-
fall Kristjáns.
Hildur Inga Björnsdóttir.
Það eru orðin æðimörg ár síð-
an Kristján Aðalbjörnsson lét af
störfum hjá ríkisskattstjóra. Það
breytti þó engu um að hann hélt
tryggð við sinn gamla vinnustað
og leit reglulega til fyrrum sam-
starfsmanna. Í vor var haft á
orði að óvenjulangt væri síðan
Kristján hefði átt leið um. Það
skýrðist þegar eftir því var spurt
og nú er hann fallinn frá.
Kristján Aðalbjörnsson kom
til starfa hjá ríkisskattstjóra á
umbrotatímum. Ný skattalög
voru að taka gildi sem gjör-
breyttu allri skattframkvæmd
og kröfðust endurmats á vinnu-
brögðum og verklagi. Öll eyðu-
blöð og leiðbeiningar þurfti að
endurgera og mikið af því kom í
hlut Kristjáns. Honum var fljótt
falið að halda utan um alla vél-
vinnslu álagningarinnar og það
varð hans aðalstarf í tvo áratugi.
Umhverfið var þá annað og
tölvutæknin ekki farin að setja
það mark á störfin eins og síðar
varð. Kristján varð fljótt einn af
lykilmönnum embættisins og sá
til þess að álagning opinberra
gjalda væri með réttum hætti og
að öll vinnsla skattstjóra gæti
gengið snurðulaust fyrir sig.
Prentun og dreifing gagna skipti
miklu máli og hvergi mátti neitt
vanta. Flytja þurfti gögn frá öll-
um skattstofum inn til Skýrr.
Allt gerði Kristján þetta fum-
laust en ákveðið. Hann var alltaf
að og vakti yfir þeim verkum
sem honum hafði verið trúað fyr-
ir. Gætinn en afkastamikill sá
hann til þess að allt gengi upp.
Það var einstaklega gott að
leita til Kristjáns um liðsinni.
Hann var þægilegur maður í
allri umgengni, hafði góða nær-
veru og þétt handtak, hlýr í
framkomu og hafði gamanmál á
vörum flesta daga, góður og
traustur starfsfélagi sem alltaf
var unnt að ganga að. Hvergi sló
hann af þótt árin færðust yfir og
iðaði í skinninu í bókstaflegri
merkingu, þegar takast þurfti á
við ný verkefni. Hann lagði
metnað sinn í að leysa mál sem
komu upp. Grandvar og heiðar-
legur maður sem bar hag vinnu-
staðarins og starfsmannanna
fyrir brjósti.
Nú er hann horfinn til aust-
ursins eilífa, hafi hann þökk fyrir
einstaklega skemmtileg og gjöf-
ul ár. Innilegar samúðarkveðjur
eru sendar eftirlifandi eigin-
konu, sonum þeirra og öðrum
skyldmönnum. Gamlir sam-
starfsmenn hjá ríkisskattstjóra
kveðja hann með þökk og virð-
ingu. Blessuð sé minning Krist-
jáns Aðalbjörnssonar.
Skúli Eggert Þórðarson.
Kristján Vilhjálm-
ur Aðalbjörnsson
✝ Finnbogi fædd-ist á Ísafirði 27.
janúar 1949. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans 25.
júní 2017.
Foreldrar hans
voru Sigurgeir
Finnbogason, f.
18.7. 1922, d. 8.2.
1993, og Hulda
Magnúsdóttir, f.
17.6. 1929. Finn-
bogi á einn bróður, Magnús Lín-
dal, f. 17.6. 1953.
Börn Finnboga eru Sigurgeir
Ýmir Örn, f. 22.4. 1980, sam-
býliskona hans er Sigríður Þóra
Ásgeirsdóttir, og Orri Freyr, f.
22.4. 1980.
Finnbogi ólst upp fyrstu árin í
Bolungarvík og síðar í Reykja-
vík.
Hann tók próf úr Loftskeyta-
skólanum 1968 og starfaði við
það á Raufarhafnar-, Siglu-
fjarðar- og Hornafjarðarradíói
og á Fjarskiptastöðinni Gufunesi,
þangað til hann tók við verslun-
inni Vegamót ásamt bróður sín-
um. Eftir að hafa stundað verslun
og viðskipti hóf hann aftur störf í
Fjarskiptastöðinni í Gufunesi og
vann þar samfellt í 26 ár.
Áhugamál hans voru margs-
konar, m.a. ljósmyndun.
Útför Finnboga fer fram frá
Laugarneskirkju í dag, 6. júlí
2017, og hefst athöfnin kl. 13.
Steinarr, kvæntur
Heidi Wiinberg, f.
4.8. 1965, dóttir
þeirra er Laura
Viktoria Wiinberg,
f. 1.6. 2003.
Ingólfur Snæv-
arr, f. 11.4. 1974.
Kona hans Anneli
Akersströmm. Þau
slitu samvistum.
Dætur þeirra eru
Iren Hildur Freja
Finnbogason og Iren Hildur
Maja Finnbogason. Sambýlis-
kona Jessika Ingvarson.
Það var mér mikil harma-
fregn, þegar Magnús, bróðir
Finnboga, lét mig vita af andláti
míns besta vinar.
Ekki meira kaffispjall, ekki
fleiri ferðalög, ekki meira af
Kinks á fóninn. Allt eitthvað svo
endanlegt.
Hugurinn reikar langt aftur í
tímann, marga áratugi. Við vor-
um 10 ára pollar í Laugarnes-
skóla er vinskapur okkar hófst.
Ég minnist þess þegar Finnbogi
fór að bjóða mér heim til sín í
Laugarnesið þar sem við fengum
kakó og góðgjörðir hjá Huldu
mömmu hans og fórum svo að
læra saman. Einnig fórum við
mikið í sund í gömlu laugarnar.
Oft fórum við fyrir skóla á
morgnana því okkur þótti mikið
varið í að synda með Ásgeiri Ás-
geirssyni forseta. Það var margt
brallað í Laugarneshverfinu á
þessum árum.
Er við vorum í fyrsta bekk í
gaggó var okkur einn daginn
boðið að fara í starfskynningu í
fyrirtæki. Úti á skólalóðinni voru
nokkrir strætisvagnar merktir
hinum ýmsu fyrirtækjum og
máttum við velja hvert við fær-
um. Við ákváðum að fara þangað
sem lengst væri, til þess að við
þyrftum örugglega ekki að mæta
í skólann aftur þann daginn.
Völdum við að fara upp á
Rjúpnahæð til að kynnast starfi
loftskeytamanna og símvirkja.
En þessi ferð átti eftir að hafa
mikil áhrif á framtíð okkar
beggja.
Eftir Laugarnesskólann skildi
leiðir. Finnbogi fór í Gagnfræða-
skóla verknáms en ég í Gagn-
fræðaskólann við Lindargötu.
Árið 1967 ákvað ég svo að
sækjast eftir inngöngu í Loft-
skeytaskólann og fór í inntöku-
próf sem haldið var í MR. Fyrsti
maður sem ég sé á tröppunum
var Finnbogi. Útskrifuðumst við
svo 1969.
Enn skildi leiðir, ég fór að
vinna á loftskeytastöðinni á
Seyðisfirði en Finnbogi fór til
Siglufjarðar á loftskeytastöðina
þar. En alltaf vorum við í síma-
sambandi nær daglega.
Eftir dvölina á Siglufirði fór
Finnbogi suður aftur og fór að
vinna í Gufunesi. Eftir nokkurn
tíma tóku þeir bræður, Magnús
og hann, við rekstri verslunar-
innar Vegamóta á mótum
Reykjavíkur og Seltjarnarness
af foreldrum sínum. Á þessum
árum höfðu Vegamót þá sér-
stöðu að mega hafa opið enda-
laust, meðan aðrar verslanir á
höfuðborgarsvæðinu urðu að
lúta lokunarákvæðum sem þá
voru í gildi. Sagt var að hvergi
væri eins mikið selt á hvern fer-
metra húsnæðis og þar.
Eftir að þeir bræður hættu
með Vegamót fór Finnbogi
ásamt frænda sínum í innflutn-
ing og smásölu á fötum. Hét það
Fataland. Síðustu árin vann
hann svo á flugradíóinu í Gufu-
nesi.
Mér eru minnisstæðar veiði-
ferðir okkar á Arnavatnsheiði og
víðar. Einnig ferðir okkar til
bæði Englands og Danmerkur.
Hér er nú bara fátt eitt talið,
en stærsta minningin er um góð-
an vin í áratugi. Það var mér
mikil gæfa að hafa kynnst hon-
um.
Móður hans, börnunum, bróð-
ur og öðrum aðstandendum
votta ég mína dýpstu samúð.
Að lokum kveð ég á fagmálinu
okkar: Blessuð sé minning Finn-
boga, yfir og út.
Bjarni Bærings Halldórsson.
Það var á björtum vordegi,
1984, sem ég, þá ungur maður,
gekk um götur Reykjavíkur í leit
að húsnæði undir skóvinnustofu,
þá nýkominn úr námi frá Kaup-
mannahöfn. Geng ég fram á
snoturt rými við Grettisgötu
með kalkmáluðum gluggum. Ég
banka á dyr og geng inn, þar
blasti við mér myndarlegur mað-
ur með skegg sem sat á klapp-
stól og púaði londoninn, sem
spyr: „Hvað get ég gert fyrir þig
ungi maður?“
Þarna hófst 34 ára löng vin-
átta okkar Finnboga.
Það var gott að „versla“ við
Finnboga. Alltaf sanngjarn og
blíður. Það heyrði ég líka seinna
meir af þeim sem við hann
versluðu á Vegamótum. Aldrei
bar skugga á okkar samskipti öll
þessi ár, alveg sama hversu há
báran varð, við unnum okkur út
úr því.
Á Grettisgötunni var mikið
skrafað og sagðar missannar
sögur um stóru laxana sem
sluppu frá okkur og alltaf muld-
ar kleinurnar sem þú komst
með. Oftar en ekki var það pabbi
sem þú komst til að kíkja á núna
seinni árin sem sá gamli vann
hjá mér, enda áttuð þið mjög vel
saman. Að sama skapi fannst
pabba ekki leiðinlegt að kíkja til
þín í fjörðinn og er ég viss um að
hann bíður eftir þér til að segja
þér sögur og kannski einn góðan
brandara. Þú átt þökk fyrir
hversu góður þú varst honum
pabba.
Mér er minnisstæð ferð okkar
feðgina til þín fyrir tveimur ár-
um, í myndatöku. Napur dagur,
annar í jólum. Sátum við hjá þér
og þú tókst myndir af okkur. Við
gleymdum okkur alveg í
gleðinni, því það var mikið gam-
an hjá okkur, enda vorum við
feðgin skömmuð þegar heim var
komið því maturinn beið. Þessar
myndir þykir mér ótrúlega vænt
um þar sem þú náðir að festa á
mynd gleðina sem þennan dag
ríkti hjá okkur.
Það er svo margt sem rennur
í gegnum huga minn á þessari
stundu því stundirnar áttum við
ótalmargar.
Vinur minn við kveðjumst hér.
Þráinn.
Finnbogi
Sigurgeirsson