Morgunblaðið - 31.07.2017, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 31. JÚLÍ 2017
✝ Helgi StefánVeturliðason
fæddist á Hesteyri
17. febrúar 1930.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu
Boðaþingi 18. júlí
2017.
Foreldrar hans
voru Oddný Þor-
bergsdóttir frá
Efri-Miðvík, f. 1905,
d. 1992, og Vet-
urliði Guðmundsson frá Hest-
eyri, f. 1899, d. 1942.
Helgi var elstur af fimm
systkinum, en hin eru Bjarni, f.
1931, d. 1997, Sesselja, f. 1934,
d. 1978, Bryndís, f. 1935, d.
2001, og Pétur, f. 1937, d. 2009.
Hinn 27. desember 1953
kvæntist Helgi Önnu Kristjáns-
dóttur frá Ólafsfirði, f. 2. sept-
ember 1933. Foreldrar Önnu
voru Jósefína Jóhannsdóttir, f.
1901, d. 1980, og Kristján Hin-
rik Guðmundson, f. 1901, d.
1986, og áttu þau saman fimm
börn. Þau eru: 1) Hafdís, f. 13.
ágúst 1954, gift Inga Gunnari
Þórðarsyni. Þau eiga þrjú
börn, Margréti, Helga Davíð og
Þorleifur og Þorbergur.
Barnabörnin eru sautján
talsins og barnabarnabörnin
eru þrettán.
Helgi bjó á Hesteyri til 12
ára aldurs en flutti þá í Þver-
dal í Aðalvík til sæmd-
arfjölskyldu. Flutti þaðan til
Bolungarvíkur til móður sinnar
sem þar bjó og vann þar við
ýmis störf. Þaðan lá leiðin til
Reykjavíkur og hóf hann nám í
málaraiðn og starfaði við það
sjálfstætt um árabil. Þá rak
hann bílasprautunarverkstæði í
Dugguvogi 2 til margra ára.
Síðustu tuttugu ár starfs-
ævinnar starfaði Helgi hjá
BYKO.
Helgi var söngelskur og
söng með karlakórnum Fóst-
bræðrum um áratuga skeið, sat
í stjórn kórsins og átti drjúgan
þátt í byggingu félagsheimilis
þeirra á Langholtsveginum.
Jafnframt var Helgi mikill lax-
veiðimaður og starfaði m.a.
sem leiðsögumaður í Laxá í
Dölum í mörg sumur. Hann lét
af störfum um sjötugt en hélt
áfram að sýsla með ýmislegt,
hann lagði stund á bókband og
málaralist í frítíma sínum.
Helgi og Anna bjuggu lengst af
í Reykjavík og voru gift í 64
ár.
Helgi verður jarðsunginn frá
Grafarvogskirkju í dag, 31. júlí
2017, kl. 15.
Inga Gunnar. 2)
Kristján, f. 17.
ágúst 1955,
kvæntur Ragnhildi
Filippusdóttur.
Börn Kristjáns og
fyrrverandi eig-
inkonu, Dóru Sig-
urjónsdóttur, d.
19. júlí 2006, eru
tvö, Rakel og
Daníel. 3) Anna
Oddný, f. 15. mars
1961, sambýlismaður Ricardo
M. Villalobos. Börn Önnu og
fyrrverandi eiginmanns, Garð-
ars Einarssonar, eru þrjú, Ein-
ar Þór, Elínborg og Arnar Páll.
4) Viðar, f. 20. mars 1965,
kvæntur Huldu Gísladóttur.
Þau eiga tvo syni, Frey og
Hrafn. Börn Viðars og fyrrver-
andi eiginkonu hans, Brynhild
Leivsdóttur Klein, eru þrjú,
Sölvi Már, Freyja og Leifur
Örn. 5) Úlfar, f. 5. september
1968, sambýliskona hans er Sæ-
unn Marinósdóttir. Þau eiga
saman eina dóttur, Sölku. Börn
Úlfars og fyrrverandi eigin-
konu hans, Guðfinnu Krist-
ófersdóttur, eru þrjú, Veturliði,
Það var erfitt að horfa upp á
mann eins og pabba hverfa inn í
heim heilahrörnunar síðustu árin
sem hann lifði. Þessi maður sem
hafði verið táknmynd hreysti,
trausts og fyrir okkur hin klett-
urinn sem ekkert fékk bifað. Það
sem hvarf honum einna síðast úr
minningabankanum voru æskuár
hans á Hornströndum. Það lifn-
aði yfir honum þegar hann sagði
frá því er hann sat yfir ánum í
hlíðum Hornbjargs og þegar
þeir bræður renndu sér á sleða
niður brekkurnar á Hesteyri.
Ein ferðin endaði með því að
þeir flugu fram af hengju og út í
sjó. Þá brosti karlinn, þegar
hann sagði frá þessu.
Árið 1992 fórum við pabbi til
Hornstranda í vikutíma og geng-
um um. Ég er óendanlega þakk-
látur fyrir að hafa fengið tæki-
færi til að ferðast með honum
um æskuslóðir hans og átta mig
á því hversu mikið þetta svæði
hafði mótað hann. Náttúrufeg-
urðin á Hornströndum er tign-
arleg og hrikaleg í senn.
Að heyra hann segja sögur af
því hversu erfið lífsbjörgin á
þessum slóðum hafi verið er erf-
itt fyrir nútímamanninn að
skilja. Hornstrendingum hefur
verið lýst sem innhverfu fólki
með harða skel en traustara fólk
var vandfundið. Ég myndi segja
að pabba væri ágætlega lýst með
þessum hætti en skelin sem
hann hafði erft frá forfeðrum
sínum og var mótuð af hörðum
náttúruöflum hafði þynnst býsna
mikið í gegnum árin.
Ég er þakklátur fyrir að börn-
in mín hafi fengið að kynnast
pabba. Ég er þakklátur fyrir þau
áhrif sem þessi stóri persónu-
leiki hafði á mitt líf. Ég ætla að
leyfa mér að sjá hann fyrir mér
svífa yfir æskuslóðunum um
ókomna framtíð og taka á móti
mér og afkomendum mínum með
brosi á vör þegar við komum í
heimsókn.
Viðar Helgason.
Elsku besti pabbi minn.
Að kveðja þig er það erfiðasta
sem ég hef gert. Þú varst klett-
urinn í lífi mínu og fyrir það vil
ég þakka þér af öllu mínu hjarta.
Ég er þakklát fyrir að hafa feng-
ið að vera hjá þér þegar þú
kvaddir þennan heim, þriðju-
dagsmorguninn 18. júlí. Ég veit
að þú ert kominn á góðan stað,
laus undan Alzheimers-sjúk-
dómnum sem lagðist á þig síð-
ustu ár og þú varst svo meðvit-
aður um.
Í mínum huga ertu kominn á
æskuslóðirnar á Hesteyri þar
sem þú undir þér best og varst
svo stoltur af. Þær voru ófáar
sögurnar sem þú sagðir okkur
frá Hesteyri og þá ljómaðir þú
allur. Við heimsóttum Hesteyri
sumarið 2010 og var það síðasta
ferðin þín þangað og áttum við
góðar stundir saman. Við lög-
uðum leiðið hjá afa Veturliða,
fórum í göngutúra og löbbuðum í
gömlu síldarverksmiðjuna og þú
sagðir mér sögur frá þeim tíma
sem allt var í blóma á eyrinni.
Þú varst mjög listrænn maður
og vildir ávallt hafa fínt í kring-
um þig og það hef ég svo sann-
arlega fengið frá þér. Ég man
þann tíma þegar þú starfræktir
Bílasprautunarverkstæðið í
Dugguvogi, við bjuggum í Goð-
heimum – þá hjólaði ég oft til þín
í vinnuna og fékk að vera síma-
dama á skrifstofunni og snurfus-
aði hana. Það þótti mér nú ekki
leiðinlegt.
Þær voru margar stundirnar
sem ég fékk að hjálpa þér þegar
þú varst að fara að syngja með
Fóstbræðrum eða að fara á frí-
múrarafundi. Þú varst kominn í
kjólfötin og ég fékk að setja á
þig slaufuna og hnappana. Mér
fannst þú alltaf svo myndarlegur
og flottur í tauinu og valdir að-
eins það besta.
Síðustu árin fórum við Diddi
oft með ykkur mömmu í bíltúra
um landið og voru það góðar
ferðir, minnist ég sérstaklega
ferðanna sem við fórum til Vest-
mannaeyja, Látrabjargs og í
Þórsmörk.
Ófá voru þau skiptin sem ég
var spurð: „Ertu dóttir hans
Helga Veturliða? Það er sko góð-
ur maður.“ Það þótti mér ákaf-
lega vænt um að heyra og segir
mikið um hvaða mann þú hafðir
að geyma.
Það er svo margs að minnast,
elsku pabbi minn, og minning
þín mun lifa áfram. Ég hugsa
með hlýju til alls þess sem þú
gafst mér og minni fjölskyldu.
Við munum ylja okkur við þær
minningar um ókomin ár.
Þín dóttir,
Anna Oddný.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Þetta er mér efst í huga við
fráfall vinar míns og tengdaföð-
ur, Helga Stefáns Veturliðason-
ar. Hvar sem Helgi kom gat
hann sér góðan orðstír.
Helgi var fæddur á Hesteyri í
Jökulfjörðum, Ísafjarðardjúpi,
17. febrúar 1930. Þar elur hann
manninn fram til fermingarald-
urs er hann missir föður sinn á
sviplegan hátt. Helgi var elstur
systkina úr fimm barna hópi.
Móðir hans, Oddný, situr uppi
með börnin við mjög erfiðar að-
stæður þar sem fyrirvinnan er
farin og lítið um vinnu. Helgi er
þá sendur í Þverdal í Aðalvík í
fóstur. Þaðan lá leiðin í Bolung-
arvík. Helgi var sannur Vestfirð-
ingur, stoltur af uppruna sínum
og þrátt fyrir erfiða æsku þótti
honum vænt um Hesteyri og
frændgarð sinn þaðan.
Frá Bolungarvík liggur leiðin
suður og endar í vinnu fyrir her-
inn í Keflavík. Þá er hann 17 ára
og stundar hann ýmsa vinnu sem
til fellur. Helgi kemst í læri í
málaraiðn hjá Helga Bergmann
málarameistara. Vinnur hann
hjá honum í nokkur ár og tekur
síðan við hluta af hans viðskipta-
vinum sem meistari. Helgi var
einstaklega vandvirkur og góður
málari. Handverkið lék í hönd-
unum á honum og átti hann erf-
itt með að horfa upp á illa unnið
verk. Um tíma rak hann bíla-
sprautunarverkstæði áður en
hann gerðist starfsmaður BYKO
og var þeirra ráðgjafi í málning-
arvörum.
Helgi var listfengur og hafði
næmt auga fyrir góðri myndlist.
Hann dundaði sér sjálfur við að
mála en gerði lítið úr því eins og
hæverska hans bauð honum, því
lítillátur var hann. Aðaláhuga-
mál hans voru söngur og stang-
veiði. Hvort tveggja stundaði
hann af ástríðu og leitaðist alltaf
við að gera betur. Hann söng
með karlakórnum Fóstbræðrum
í áratugi og þótti vænt um þann
félagsskap. Stangveiðina stund-
aði hann á hverju sumri á meðan
heilsa leyfði og var mikill áhuga-
maður um fluguveiði. Var hann
eftirsóttur leiðsögumaður um
árabil í Laxá í Dölum.
Um 1950 kynntist hann eft-
irlifandi eiginkonu sinni, Önnu
Kristjánsdóttur. Þau gengu í
hjónaband 1953. Þau eignuðust
fimm börn. Hafdísi, elsta þeirra,
hitti ég síðar á lífsleiðinni og höf-
um við fylgst að síðan. Sumum
fannst það fullsnemmt þar sem
við vorum aðeins 16 og 17 ára er
við eignumst okkar fyrsta barn.
Þá voru þau hjón aðeins 37 og 40
ára, en eins og ævinlega var tek-
ið á málunum fumlaust og af
æðruleysi. Á þessum árum
kynntist ég Helga og þróaðist
með okkur góður vinskapur.
Hann var ævinlega til staðar
þegar á reyndi og sérlega bón-
góður maður. Hjálpfús og ósér-
hlífinn þegar taka þurfti til
hendinni og var áfram um það að
börnum og barnabörnum vegn-
aði vel.
Á seinni árum varð Helgi fyrir
því óláni að Alzheimerssjúkdóm-
urinn fór að gera vart við sig hjá
honum. Þetta var Helga þung-
bært því hann var afar stoltur
maður og vildi alls ekki vera upp
á aðra kominn. Helgi naut ást-
úðar Önnu og fjölskyldunnar
fram í andlátið og er vafalítið
líkninni feginn.
Að leiðarlokum þakka ég
Helga samfylgdina sem hefur
gert mig að betri manni og bið
Guð að fylgja honum um lendur
Hesteyrar og víðar.
Önnu tengdamóður minni og
allri fjölskyldunni sendi ég hug-
heilar óskir um hugarró og frið.
Hugur sem uppgötvar
að veröld hans er ekki lengur heima
heldur týnd inní ævintýrin
nauðugur viljugur stikar hann af stað
til lausnar á eigin lífi.
(Þorsteinn frá Hamri.)
Ingi Gunnar Þórðarson.
Í dag er hann elsku afi minn,
Helgi Veturliðason, borinn til
grafar og það hryggir mig ósegj-
anlega að geta ekki fylgt honum
síðustu sporin. En ég fékk þó að
kveðja hann á síðustu metrum
lífsins og það huggar mig. Fékk
að halda í heita höndina og
hvísla í eyrað hans að nú mætti
hann sofna og halda á vit nýrra
ævintýra á Hesteyri þar sem
hann var fæddur og uppalinn.
Hún Manga þín passar upp á
ömmu. Hann sagði mér svo oft
sögur af sér sem barni fyrir
vestan og hann talaði af mikilli
ást og innlifun um Hesteyri.
Hann Helgi afi var óskaplega
fallegur maður, alltaf snyrtilegur
og flottur til fara, jafnvel í máln-
ingargalla, sem kunni að njóta
lífsins þótt hann segði alltaf að
til að fá að njóta þyrfti maður að
hafa unnið fyrir því. Ekkert væri
ókeypis í lífinu og leti borgaði sig
aldrei. Afi kenndi mér að meta
alls konar list og ég á honum svo
mikið að þakka í þeim efnum.
Klassísk tónlist og málaralist eru
þar efst á blaði. Afi spilaði mikið
við mig sem barn og það fór
óskaplega í taugarnar á mér að
geta ekki unnið hann í spilum.
En kannski var afi að kenna mér
eitthvað með því að leyfa mér
ekki að vinna, aftur að þessu
með að ekkert sé ókeypis, og ég
þurfti að hafa fyrir sigrinum ef
ég hlaut hann. „Maður spilar
ekki út besta trompinu, Manga
mín.“
Nú hefur afi spilað sínu síð-
asta trompi og var feginn að fá
hvíldina. Ég minnist hans sem
mikils áhrifavalds í mínu lífi.
Hvíl í friði, elsku afi minn.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Margrét Ingadóttir.
Með fáeinum orðum kveð ég
nú frænda minn og góðan vin til
margra ára, Hesteyringinn
Helga Veturliðason, sem lést 18.
júlí síðastliðinn.
Síðustu ár ævinnar glímdi
hann við erfiðan öldrunarsjúk-
dóm og er nú eflaust hvíldinni
feginn.
Áður en komið var að leið-
arlokum hans átti ég þess kost
að hlýða á hann, rifja upp gaml-
ar minningar frá æskuslóðunum
og heimabyggð. Lýsti hann þá
vel fegurð Jökulfjarða, heim-
sóknum til næstu nágranna í vík-
um, fjörðum og ægifögrum
hrikalegum bjögum norðurhluta
Vestfjarða. Þá rifjaði hann oft
upp minningar þegar hann ung-
ur að árum sá í fjarska skipalest-
ir og átök á hafi úti fyrir er til-
heyrðu stríðsárunum 1938-1945
og áhrifum þess á íbúa svæð-
isins. Eitt er víst að ekki verður
frá Íslendingum tekin tryggðin
við heimbyggð þegar hugsað er
til baka og „Gamlir símastaurar
verða grænir á ný“ eins og
skáldið orðaði það svo skemmti-
lega.
Helgi var hörkuduglegur og
vinnusamur um ævina og kom
víða við. Stundaði á unglingsár-
um ýmsa almenna vinnu til lands
og sjávar. Var góður frjáls-
íþróttamaður og náði góðum ár-
angri í m.a. hlaupum og stökk-
um. Hann nam málaraiðn hjá
Helga Bermann málarameistara
og öðlaðist meistarabréf þar um
að loknu námi. Helgi var ein-
staklega vandvirkur málari,
hafði gott litaskyn og næmt auga
fyrir litasamsetningu. Um árabil
rak hann eigið bílasprautunar-
verkstæði við góðan orðstír. Þá
var hann nokkur sumur við leið-
sögn í Laxá í Dölum, sem veitti
honum sérstaka ánægju, enda
sjálfur slyngur veiðimaður.
Helga var margt til lista lagt.
Hafði mikla ánægju af að sækja
málverkasýningar og ýmsa ólíka
listaviðburði, enda mikill listunn-
andi. Hann hafði fallega, milda
og djúpa bassarödd og gerðist
söngfélagi í Karlakórnum Fóst-
bræðrum þar sem hann söng
með kórnum í áratugi. Þar lagði
hann fram ómælda vinnu, að ég
best veit, og einnig fjármuni
þegar verið var að byggja og
koma upp því glæsilega húsnæði
sem Fóstbræður eiga nú við
Langholtsveg.
Það var mikli gæfa fyrir okk-
ur Lillý að eignast að vinum
hjónin Önnu Kristjánsdóttir,
Helga og fjölskyldu þegar við
fluttumst fyrst til Reykjavíkur.
Margs er að minnast og margs
að sakna. Órjúfanleg vinátta
verður aldrei metin til fjár. Hér
og nú er ekki staður eða stund til
að setja á blað allar þær æv-
intýra ferðir sem við fórum sam-
an síðustu áratugina, bæði hér
heima og erlendis, eða tiltaka
skemmtilegar stundir með góð-
um vinahóp okkar gegnum tíð-
ina.
Við Lillý sendum Önnu og
fjölskyldu okkar innilegustu
samúðarkveðjur vegna andláts
Helga.
Minningin um góðan vin, eft-
irminnilegan og skemmtilegan
félaga lifir í huga okkar. Hans er
nú sárt saknað og honum óskað
velfarnaðar á nýjum stað.
Blessuð sé minning Helga
Veturliðasonar.
Ólafur
Kristjánsson.
Lagstur er til hinstu hvílu
Helgi Stefán Veturliðason mál-
arameistari. Helgi var um árabil
tengdafaðir minn og ljúfur afi
drengjanna minna þriggja. Ég
minnist hans með mikilli hlýju.
Helgi var vinnusamur, fastur
fyrir, hlýr og traustur.
Helgi sat vel í sjálfum sér, yfir
honum var ró og því hafði hann
góða nærveru. Á stundum gat
mér fundist hann of rólegur. Ég
man sérstaklega þegar hann
hafði tekið að sér að mála fyrstu
íbúðina okkar og ég var kasólétt
að elsta syninum. Ég vildi að
sjálfsögðu flytja inn sem fyrst og
reyndi ítrekað að fá hann til að
hafa hraðar hendur. Hann lét
ekki ýta á eftir sér, verkið yrði
vel unnið, hver málningarstroka
gerð af natni og hlýju. Ekkert
fæst ókeypis í þessu lífi, var
hann vanur að segja, vinnusemi
er dyggð.
Helgi talaði oft um æskuslóð-
irnar á Hesteyri með glampa í
augum og minntist náttúrufeg-
urðarinnar.
Með þeim Helga og Önnu hef
ég átt margar ljúfar stundir
bæði hér heima og á erlendri
grundu. Þá var ekki síður gaman
að taka í spil með þeim hjónum
en þar var gleðin við völd og
ekkert gefið eftir.
Síðustu árin hvarf minni
Helga smátt og smátt. Það var
erfið ferð að feta, ekki síst fyrir
Önnu og fjölskylduna. Hægt og
hljótt kvaddi Helgi þessa jarð-
vist. Afa Helga verður sárt sakn-
að.
Elsku amma Anna, ykkar
missir er mikill.
Drottinn, gefðu dánum ró,
hinum líkn, sem lifa.
Guðfinna, Veturliði,
Þorleifur og Þorbergur.
Kveðja frá Karlakórnum
Fóstbræðrum
Í bókinni Fóstbræðralag sem
Páll Ásgeir Ásgeirsson ritaði má
líta ljósmynd frá árinu 1968. Þar
sjást nokkrir Fóstbræður í
vinnuflíkum vera að handlanga
vikurhellur af vörubílspalli inn á
efri hæð Fóstbræðraheimilisins
á horni Langholtsvegar og
Drekavogs sem þá var í smíðum.
Myndin lýsir vel því sameigin-
lega átaki félagsmanna að upp-
fylla langþráðan draum um eigið
húsnæði fyrir starfsemina en
það var allt unnið í sjálfboða-
vinnu.
Þeir sem handlanga vikurhell-
urnar á ljósmyndinni eru þeir
Sigurður Jóelsson, Einar Geir
Þorsteinsson, Magnús Erlends-
son, Sigbjörn Eiríksson og Helgi
Veturliðason sem við Fóstbræð-
ur kveðjum í dag. Helgi gekk til
liðs við kórinn árið 1959 og söng
hann 2. bassa. Þeir bræður sem
voru samtímis honum í kórnum
segja að hann hafi verið einn af
þeim sem báru uppi röddina með
þéttum og öruggum söng. Hann
söng alls 22 vortónleika, þá síð-
ustu árið 1994 og bar því gull-
hörpuna eftirsóttu sem söng-
menn öðlast að loknum 20
vortónleikum. Auk þess gegndi
hann trúnaðarstörfum fyrir fé-
lagið, m.a. í húsnefnd og í stjórn
sem varaformaður.
Hans skal sérstaklega minnst
í dag fyrir framlag hans til Fóst-
bræðraheimilisins. Kom þar
hvorttveggja til starf hans við
byggingu hússins sem vígt var
árið 1972 og við viðhald þess og
endurnýjun í tímans rás. Sú
vinna mæddi mest á þeim iðn-
aðarmönnum sem skipuðu og
skipa raðir kórsins og nutum við
krafta málarameistarans þar
sem Helgi lagði hönd á plóg. Við
Fóstbræður stöndum í mikilli
þakkarskuld við þá bræður sem
unnu það þrekvirki að við eign-
uðumst þak yfir höfuðið.
Fyrir hönd Karlakórsins
Fóstbræðra sendi ég eiginkonu
hans Önnu Kristjánsdóttur og
fjölskyldunni innilegar samúðar-
kveðjur.
Arinbjörn Vilhjálmsson,
formaður Karlakórsins
Fóstbræðra.
Tilfinningar síðustu daga hafa
verið mjög blendnar, ég finn fyr-
ir þakklæti, gleði og sorg. Það er
sárt að kveðja þig en um leið
fyllist ég af þakklæti og gleði
þegar ég hugsa til þín því minn-
ingar mínar um þig eru svo fal-
legar og skemmtilegar. Ég var
alltaf mikil afastelpa og hékk aft-
an í þér í hvert skipti sem ég
heimsótti Goðheimana. Við átt-
um svo margar gæðastundir
saman og ég er þér svo þakklát
fyrir allt það sem kenndir mér
og gerðir fyrir mig. Þú varst svo
magnaður maður og ein mín
stærsta fyrirmynd. Þú vannst
fyrir öllu í lífinu og kenndir mér
að það er ekkert sjálfsagt í lífinu
og að maður þurfi að vinna fyrir
hlutunum. Þetta hefur verið mér
dýrmætt veganesti.
Elsku afi, ég kveð þig með
tárum en er um leið glöð og
þakklát fyrir þann tíma sem við
áttum saman. Minningar mínar
um þig og sögurnar sem þú
sagðir mér munu fylgja mér alla
mína ævi. Hvíldu í friði, elsku afi
minn.
Þín
Elínborg.
Helgi Stefán
Veturliðason