Fréttablaðið - 04.04.2020, Síða 31

Á þeim tuttugu og þremur árum sem Jónas
Þórir veitti stofnuninni forstöðu tók bæði
hún og allt umhverfi hennar miklum
breytingum. „Ég var ráðinn framkvæmda-
stjóri Hjálparstarfsins árið 1990. Það hafði
þá lent í hremmingum þremur árum fyrr og
við urðum að byggja starfið upp frá grunni.
Sigríður Guðmundsdóttir hjúkrunarfræð-
ingur leiddi það starf í þrjú ár og ég tók við
af henni. Ég var nú líklega ráðinn vegna
reynslu minnar af bæði neyðaraðstoð og
þróunarsamvinnu á vettvangi,“ segir Jónas
sem hafði þá starfað í tólf ár í Eþíópíu á
vegum Kristniboðssambandsins.

„Til að byrja með fólst starfið mikið til í að
byggja upp traust á stofnuninni og afla fjár
til verkefnanna. Við vorum þrjú á skrifstof-
unni en verkefnin erlendis voru á Indlandi
og í Eþíópíu. Við hófum svo verkefni í Mó-
sambík og Keníu fljótlega eftir að ég kom til
starfa líka. Árið 1997 ákváðum við svo að
ráða félagsráðgjafa með þekkingu og
reynslu til að tryggja faglegt og markvisst
starf hér innanalands.“
Um breytingar sem urðu í umhverfi Hjálpar-
starfsins á þeim tíma sem hann var fram-
kvæmdastjóri segir Jónas að aukið sam-
starf við stjórnvöld frá því sem áður var sé
mjög af hinu góða. „Þegar ég kom til starfa
var ekkert samstarf í gangi en nú er sam-
starfið mjög gott og starfsfólk í utanríkis-
ráðuneytinu býr yfir mikilli faglegri þekk-
ingu. Faglegt samstarf milli hjálparsamtaka
er líka mikið og gott. Allt starf er í raun
orðið faglegra og samvinna miklu meiri milli
allra sem koma að hjálparstarfi og það er
öllum til heilla.“

Jónas vill leyfa sér að vera bjartsýnn fyrir
hönd hjálparsamtaka í þróunarsamvinnu.
„Fagleg þekking og reynsla er orðin það
mikil að ég trúi því að við hér í þessu ríka
landi munum efla okkar þróunarsamstarf
enn frekar á komandi árum, þrátt fyrir
tímabundnar hrakningar.
Fjárskortur er reyndar alltaf stærsta hindr-
unin og þótt fagleg samvinna sé mikil á milli
hjálparsamtaka erum við þó í mikilli sam-
keppni um fjármagn. Aðalatriðið er að nýta
reynslu okkar og þekkingu þannig að við
framkvæmum verkefnin á skilvirkan hátt.“
Jónas sem er enn fullur af eldmóð þrátt
fyrir að vera sestur í helgan stein ítrekar
mikilvægi þess að upplýsa almenning um
starfið því þegar fólk sé meðvitað um
ástandið og verkefnin vilji það eiga þátt í
þeim og styðja starfið.
„Það eru svo mikil forréttindi að vera í
þeirri stöðu að geta gefið og lagt góðu mál-
efni lið. Við erum lítil og við leysum ekki öll
vandamál en það geta allir hjálpað ein-
hverjum. Markmið Hjálparstarfs kirkjunnar
er að hjálpa fólki til sjálfshjálpar og verða
að lokum óþarft í lífi þeirra sem við réttum
hjálparhönd.“
„Það eru forréttindi
að geta hjálpað!“
Jónas Þórir Þórisson gegndi starfi framkvæmdastjóra Hjálparstarfs kirkjunnar frá 1990 til loka árs 2013
þegar hann afhenti Bjarna Gíslasyni skiptilykil með þeim orðum að hann væri til merkis um að starfið
þyrfti að vera sveigjanlegt og þróast áfram; að sífellt þyrfti að finna nýjar lausnir og opna nýjar dyr.
Jónas Þórir Þórisson á góðri stundu með samstarfsfólki í Jijigahéraði í Sómalífylki Eþíópíu en þar hefur Hjálparstarf kirkjunnar verið í þróunarsamvinnu í þrettán ár. Meginmarkmið eru að tryggja
fæðuöryggi fólksins sem býr á harðbýlu þurrkasvæði með bættu aðgengi að drykkjarhæfu vatni og hreinlætisaðstöðu, umbótum í landbúnaði og auknum áhrifum kvenna í samfélaginu.
Margt smátt ... – 5