Morgunblaðið - 04.02.2020, Qupperneq 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. FEBRÚAR 2020
✝ Kolbrún Jóns-dóttir fæddist
26. desember 1956
í Reykjavík. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans 22.
janúar 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Jón Þór-
isson, kennari og
bóndi í Reykholti í
Borgarfirði, f. 22.
september 1920,
d. 5. desember 2001 og Hall-
dóra Jóhanna Þorvaldsdóttir,
stöðvarstjóri Pósts og síma, f.
15. júlí 1921, d. 9. nóvember
2012. Bræður Kolbrúnar eru
Þórir, f. 1946, giftur Huldu Ol-
geirsdóttur, Þorvaldur, f.
1949, giftur Ólöfu Guðmunds-
dóttur og Eiríkur, f. 1951,
giftur Björgu Guðrúnu Bjarna-
dóttur.
Kolbrún giftist 14. júní 1997
Haraldi Gunnarssyni, jarð-
fræðingi og framhaldsskóla-
kennara, f. 10. mars 1964.
Foreldrar hans voru Gunnar
H. Hermannsson, f. 2. desem-
ber 1922, d. 8. júní 1977 og
Kristín Önundardóttir, f. 27.
apríl 1925, d. 27. júní 2019.
Uppeldi Kolbrúnar
einkenndist af virkni og þátt-
töku foreldranna í margskon-
ar ungmenna- og fé-
lagsstörfum, m.a. hjá
Ungmennafélagi Reykdæla.
Kolbrún lét snemma til sín
taka í íþrótta- og félagslífi og
skipaði körfubolti þar stóran
sess. Hún vann ýmis störf inn-
an körfu-
knattleikshreyfingarinnar
1978-1998. Kolbrún varð tvisv-
ar Íslandsmeistari í körfubolta
með ÍS, 1978 og 1984, og fjór-
um sinnum bikarmeistari,
1978, 1980, 1981 og 1985.
Ásamt því að hún þjálfaði lið
Hauka sem varð bikarmeistari
1984. Hún var fyrsti kvenþjálf-
ari meistaraflokks á Íslandi.
Hún þjálfaði kvennalandslið
Íslands 1986. Hún var í stjórn
körfuknattleikssambandsins
ásamt því að vera fram-
kvæmdastjóri þess um tíma.
Einnig sinnti Kolbrún far-
arstjórn á mót á vegum KKÍ
og var lengi í landsliðsnefnd
kvenna. Hún var sæmd gull-
merki körfuknattleiks-
sambandsins 1996. Einnig var
hún sæmd silfurmerki Íþrótta-
sambands Íslands sama ár.
Útför Kolbrúnar fer fram
frá Hallgrímskirkju í dag, 4.
febrúar 2020, klukkan 13.
Kolbrún eignaðist
eina dóttur, Stein-
þóru Jónsdóttur f.
10. október 1986
og gekk Haraldur
henni í föðurstað.
Steinþóra er gift
Valgeiri Ein-
arssyni Mäntylä.
Þau eiga tvö börn,
Vigdísi og Kolbein.
Kolbrún ólst
upp í Reykholti í
Borgarfirði og stundaði nám
við Héraðsskólann í Reykholti.
Hún vann við almenn sveita-
störf sem barn og unglingur
og greip í að leysa af á síman-
um hjá móður sinni. Hún var í
öldungadeild Menntaskólans
við Hamrahlíð í tvö ár og út-
skrifaðist sem leikskólakenn-
ari frá Fósturskóla Íslands
1977. Kolbrún starfaði sem
leikskólakennari hjá Reykja-
víkurborg 1977- 1983. Hún var
framkvæmdastjóri Körfuknatt-
leikssambands Íslands 1983-
1985. Eftir það starfaði hún á
lögmannsstofum, lengst af hjá
Ásgeiri Björnssyni lögmanni
frá árinu 1989 og þar til hún
lét af störfum vegna veikinda.
Það er ólýsanlega erfitt og sárt,
ástin mín, að þurfa að sitja hér og
skrifa niður á blað minningarorð
til þín og Mánatúnið er ekki leng-
ur það sem það var. Þrátt fyrir að
við höfum bæði um nokkurn tíma
vitað í hvað stefndi er þessi stund
ekki eitthvað sem er hægt að búa
sig undir og sorgin sem ég upplifi
er sárasta tilfinning sem ég hef á
ævinni fundið og sé ekki í fljótu
bragði hvernig hún á að geta orðið
einhvern veginn viðráðanlegri. Þú
varst mér allt, þar sem þú varst
með mér leið mér vel, þú varst í
raun heimili mitt og ég gat verið
hvar sem er í veröldinni með þér
mér við hlið, þú varst kletturinn
minn og kjölfesta í lífinu. Nú er
það heimili horfið mér og mér líð-
ur eins og ég muni aldrei finna
frið aftur. Eina huggunin sem ég
á núna er litla fjölskyldan okkar,
Steinþóra okkar, Valli og ömmu-
og afabörnin okkar þau Vigdís og
Kolbeinn. Þau veita mér þá hug-
arró sem í boði er.
Í veikindum þínum sýndir þú
hvaða manneskju þú hafðir að
geyma. Annað eins æðruleysi hef
ég ekki nokkurn tímann séð eða
heyrt um og hver sá sem hefur
ekki nema brot af því sem þú
hafðir er vel settur þegar gefur á
bátinn. En þú hafði margt annað
að geyma en æðruleysi, þú varst
alltaf glöð og kát sama hvað yfir
þig dundi og ef þú varst spurð að
því hvernig þú hefðir það var
svarið alltaf „ég hef það nú bara
gott“ eða „ég þarf nú ekki að
kvarta“, hversu veik sem þú varst
eða illa þér leið. Aldrei var gefist
upp fyrir sjúkdómnum og honum
aldrei leyft að ráða för. Ég veit
ekki almennilega hvernig það er
hægt en í gegnum þetta allt varð
ást mín til þín bara meiri og meiri
og var hún þó mikil fyrir. Um-
hyggja fyrir velferð okkar sem
voru þér náin var mikil og ég veit
þú hafðir áhyggjur af því hvernig
ég myndi komast af eftir að þín
nyti ekki lengur við, en við þig vil
ég segja að það verður í lagi með
okkur sem eftir lifa. Það verður
erfitt því lífið verður aldrei samt
aftur en í allri þessari sorg er gott
að rifja upp að þessi mikla sorg
hlýtur að vera tilkomin vegna
mikillar ástar og gleði sem þú
veittir okkur en hefur nú verið
tekin frá okkur. Samband okkar
var kærleiksríkt og við höfðum
bæði kærleikann að leiðarljósi í
því sem við tókum okkur fyrir
hendur.
Í gegnum tíðina brölluðum við
margt saman og bjuggum til
minningar sem vonandi eiga eftir
að ylja mér þegar frá líður. Við
tókum strax þá ákvörðun að lifa
lífinu og njóta þess sem það hafði
upp á að bjóða, ekki að bíða þar til
starfsævinni væri lokið. Það var
kannski eins og þú vissir að okkur
væri skammtaður mjög takmark-
aður tími saman.
Elsku hjartað mitt, ég mun
reyna eins og ég get að lifa sam-
kvæmt þeim gildum í lífinu sem
þú stóðst fyrir og reyna að inn-
ræta í börnin okkar þau sömu
gildi og þannig mun arfleifð þín og
minning lifa áfram í okkur sem
eftir stöndum. Ég mun reyna að
yfirvinna þessa miklu sorg sem ég
upplifi, með því að hugsa um
hvernig þú hefðir tekist á við hana
í mínum sporum og þá veit ég að á
endanum mun ég finna frið.
Ég mun elska þig svo lengi sem
ég lifi, ástin mín.
Þinn að eilífu,
Haraldur.
Elsku mamma.
Engin orð geta lýst því hversu
stór hluti af lífi mínu þú hefur ver-
ið, allt mitt líf, hvað þú hefur
kennt mér og hversu þakklát ég
er fyrir allt sem þú hefur gefið
mér.
Frá byrjun hefur allt í lífi mínu
verið á einn eða annan hátt tengt
þér, gegnum ómetanlegan stuðn-
ing, hvatningu, þín góðu ráð eða
einfaldlega þinn skemmtilega fé-
lagsskap. Tengingin sem við höfð-
um var einstök og það að geta
ekki leitað til þín mun verða mér
ótrúlega erfitt. Það er einfaldlega
ólýsanlegt hvernig það er að
missa þá manneskju sem hefur
allt mitt líf verið sú sem ég leita
til, með allt.
Það að alast upp með þér voru
forréttindi. Þú gerðir alltaf svo
miklu meira en þú þurftir og veitt-
ir mér alla tíð allan þann stuðning
og hlýju sem ég þurfti og svo
miklu meira.
Það er þér að þakka að ég er sú
manneskja sem ég er í dag.
Börnin mín eru svo heppin að
hafa átt þig að, á sama tíma tekur
mig svo sárt að þau fái ekki að
eiga þig sem ömmu áfram. Ekki
bara svo þú gætir kennt þeim öll
þín góðu gildi, hvernig á að vera
skilningsríkur, góður og sann-
gjarn, hvernig á að lifa lífinu,
njóta og hafa gaman. Heldur til að
upplifa alla þína hlýju áfram.
Hugrekki þitt, æðruleysi og
góðmennska munu fylgja okkur
alla tíð. Þú ert og verður hetja lífs
míns.
Þín
Steinþóra.
Elsku kæra tengdamóðir og
vinur. Nú er komið að hvíld hjá
þér. Þú sem aldrei leyfðir þér
hvíld fyrr en þú varst viss um að
hagur og þægindi okkar og ann-
arra væri tryggður fyrst. Þú færð
nú úrvalsstað til hvílu, umkringd
verðskuldaðri ró, djúpt í hjörtum
okkar og minningum. Það er í
minningum mínum um þig sem ég
fæ að endurgjalda þann kærleik
og þá umhyggju sem þú ávallt
sýndir mér frá því ég hitti þig
fyrst. Þú samþykktir mig sem
förunaut dóttur þinnar og sem
tengdason þinn. Ég finn í mér
heiður að hafa fengið að ala upp
barnabörn þín, slíkt var verðmæti
þitt sem amma. Það mun verða
okkar verkefni til framtíðar að
halda í þau gildi og gæði sem þú
barst í okkur og upphefja þau í lífi
og uppeldi Vigdísar og Kolbeins.
Þannig munum við varpa arfleifð
þinni fram um ókomna framtíð í
gegnum ný líf barnanna okkar og
í okkur öllum, afkomendafjöl-
skyldu þinni.
Mér finnst augljóst að þó að
tími þinn meðal okkar hefði átt að
vara lengur náðir þú á þinni ævi
að snerta svo marga með góð-
mennsku þinni að það tæki okkur
hin margar ævilengdir að ná að
dreifa sama boðskap umhyggju til
jafn margra í kringum okkur. Í
þeim efnum náðir þú margfaldri
mannsævi.
Sanngirnin og réttmætið hefur
hins vegar verið fjarri síðustu vik-
ur, í raun ár. Veikindi sem spyrja
ekki um gæði eða virði manneskju
hafa herjað og fengið sínu fram.
Með sorg innra með mér mun ég
syrgja en á sama tíma virkja þá
orku sem hlaust af kærleik þínum
og breiða henni yfir mig og mína.
Takk fyrir allt, Kolbrún.
Valgeir Einarsson
Mäntylä (Valli).
Elsku systir. Leiðir hafa skilið
og eftir stöndum við með margar
spurningar í huga. Minningarnar
leita á hugann þessa dagana. Í
desemberbyrjun 1956 sagðist
mamma ætla til Reykjavíkur og
vera þar um tíma og ég ætti að
fara með en bræður mínir, Dúdi
10 ára og Rúkki fimm ára, yrðu
heima. Um tilefni ferðarinnar
hafði ég ekki hugmynd en fannst
þetta mikið tilhlökkunarefni og nú
ætti að fara í dótabúðir.
Þetta reyndust tálvonir og eftir
viku var sjö ára snáði búinn að fá
nóg af Reykjavík þar sem ekkert
skemmtilegt mátti gera. Jólin
komu, sem voru sérstök af því ég
var ekki heima heldur í Reykja-
vík. Á annan dag jóla vakna ég
upp við að Haddi er í símanum að
spyrja einhvern hvort hægt sé að
fá sængurkonu flutta á fæðingar-
deild. Innan stundar komu tveir
menn með körfu sem mamma var
lögð í og fóru með hana. Er
mamma veik? spurði ég. Nei, hún
er að fara að eiga lítið barn. Síðar
um daginn fékk ég að vita að ég
hefði eignast litla systur. Þetta var
stórkostlegt, að við bræðurnir
ættum nú litla systur. Á gamlárs-
dag sá ég þig fyrst. Mikið óskap-
lega varstu falleg. Þú óxt hins veg-
ar úr grasi eins og vonir stóðu til
og okkur bræðrum var stundum
falið það hlutverk að keyra þig í
barnavagni. Ökulagið hjá okkur
var stundum með frjálslegra móti
svo staðarbúar báðu Guð að hjálpa
sér. Veru þinni í barnavagni lauk,
þú stóðst í fæturna og hafðir fljótt
munninn fyrir neðan nefið, hafðir
ákveðnar skoðanir og varst ekki
að lúra á þeim. Þú varst ekki stór
þegar þú sagðir við skólafélaga
okkar: „Þessi húfa gæti sko fjúkt
ef þú hjólar í mikilli hvesstu.“ Þér
leist ekki of vel á húfuna hans.
Þakkar þú ekki fyrir þig? „Ég étti
ekki neitt!“ Minningar frá upp-
vaxtarárunum eru svo margar og
þær geymi ég. Þú varst virk í
hverju sem þú komst að. Þegar
Lóa fór að vinna á símstöðinni hjá
mömmu urðuð þið miklar vinkon-
ur og hélst sú vinátta alla tíð. Að
lokinni skólagöngu í Reykholts-
skóla fórst þú svo til Reykjavíkur
að leita þér meiri menntunar og
atvinnu. Þar varstu að sjálfsögðu
vel virk, hvort heldur var í dag-
legum störfum eða fyrir KKÍ.
Þetta þekkja vinir þínir
Þá kom sólargeislinn Steinþóra
dóttir þín inn í líf þitt, yndisleg
stúlka. Síðar leiddi forsjónin ykk-
ur Harald saman, þennan öðling-
smann. Ykkar samband einkennd-
ist af ótakmarkaðri samheldni, ást
og virðingu. Þau Steinþóra og
Valli gáfu þér síðan litlu gimstein-
ana þína Vigdísi og Kolbein og þú
orðin stolt amma.
Þá dró ský fyrir sólu. Þú
greindist með krabbamein. Þú
tókst á við það eins og annað sem á
móti blés, með æðruleysi, bjart-
sýni og þrautseigju að leiðarljósi
til síðustu stundar. Þá stóð Har-
aldur sem klettur við þína hlið eins
og alltaf. Steinþóra og Valli sömu-
leiðis.
Mér er efst í huga þakklæti til
þín, elsku systir, fyrir þann tíma
sem við fengum að vera saman hér
á jörðinni. Mér finnst tíminn of
stuttur en hér ræður annar.
Elsku Haraldur, Steinþóra,
Valli, Vigdís og Kolbeinn. Megi
æðri máttur sefa ykkar sorgir.
Minningin um hana Dollu lifir.
Hlýjar kveðjur frá okkur Lóu,
börnum, tengdabörnum og barna-
börnum.
Þinn bróðir,
Þorvaldur (Valdi).
Elsku Dolla systir, þá er lokið
rúmlega sextíu og þriggja ára
samferð okkar. Það er þyngra en
tárum taki að setjast niður og
minnast þín, þú varst svo yndisleg
systir og stórkostleg persóna.
Jólin 1956 voru óvenjuleg hjá
okkur fjölskyldunni, um mánaða-
mótin nóvember desember var ég
kallaður út úr kennslustund, úti
voru foreldrar mínir og Valdi
bróðir á leið til Reykjavíkur en
mamma átti von á sér um jólaleyt-
ið og ráðlagt að vera nærri spítala
þegar nýr einstaklingur kæmi í
heiminn, en við Eiríkur bróðir vor-
um eftir heima hjá pabba þessi jól.
Það var svo á annan dag jóla að
við fengum þær fréttir að við hefð-
um eignast systur og fögnuðurinn
að sjálfsögðu mikill, og ekki var
fögnuðurinn minni þegar mamma
og litla systir komu heim og fá að
sjá þetta fallega barn sem hún
kom með heim.
Við systkinin nutum þeirrar
gæfu að vera alin upp af okkar ást-
ríku og yndislegu foreldrum Dóru
og Nonna. Það voru forréttindi að
alast upp í Reykholti á þessum ár-
um. Við bjuggum inni í skólahús-
inu og þar var ávallt mannmargt,
um 90 nemendur að vetri, og einn-
ig fjölmennt að sumri. Það var ef
til vill þar sem þú vandist á að hafa
marga í kringum þig, en þú naust
þín vel í góðra vina hópi og vini
áttir þú marga.
Það er margt sem kemur upp í
hugann á kveðjustund, það kom
fljótt í ljós hversu ákveðin þú gast
verið og lést engan eiga inni hjá
þér. Það var stúlka sem gerði at-
hugasemdir við þig, þú á fjórða ári
snerir þér að henni og sagðir
„skiptu þér ekki af því skiptan
þín“. Já, þú gast verið ákveðin en
samt ávallt sanngjörn, sem kom
sér vel síðar í þínum félagsstörf-
um.
Þegar ég sat hjá þér á síðustu
dögum þínum minntist ég þess
hve montinn ég var þegar ég sat
við vöggu þína, svæfði þig og sá
hve fallega systur ég átti.
Nú ertu því miður sofnuð
svefninum langa sem bíður okkar
allra. Þú sigldir héðan í friði og
fjölskyldan kvaddi þig með trega.
Það er erfitt fyrir mig sem
elsta bróður, 10 árum eldri en þú,
að sjá á eftir þér á undan mér og
nokkuð sem ég átti aldrei von á,
ég hélt að röðin yrði önnur.
Eftir sitja minningar um ynd-
islega systur, mágkonu og
frænku. Efst í huga okkar er
þakklæti fyrir samfylgdina, þú
varst alltaf boðin og búin að
hjálpa, þú hafðir sterk tengsl við
stórfjölskyldu okkar og alltaf var
hægt að hringja í þig eða skreppa
í heimsókn ef okkur vantaði frétt-
ir af einhverjum ættingja eða vini.
Árin liðu eitt af öðru, svo kom
að hún Dolla eignaðist hana Stein-
þóru, yndislega dóttur, og annað
lán var það er þú hittir hann Har-
ald, þennan indæla mann, hægan
rólegan og traustan sem varð svo
eiginmaður þinn.
En svo kom höggið þegar þú
greindist með illvígt krabbamein
sem þú barðist hetjulega við og af
æðruleysi, kvartaðir aldrei og þá
kom sér vel að þú áttir traustan
lífsförunaut og þið Haraldur stóð-
uð þétt saman í þeirri baráttu.
Takk fyrir allt elsku Dolla mín,
þinn bróðir og mágkona Dúdi og
Hulda.
Um leið og við þökkum þér
samfylgdina vottum við Haraldi,
Steinþóru, Valgeir og börnum
ykkar innilegustu samúð og biðj-
um guð að styrkja ykkur í sorg-
inni.
Þórir, Hulda og fjölskylda.
Stundum er lífið svo ósann-
gjarnt og erfitt að skilja samhengi
hlutanna. Það er alls ekki auðvelt
að setjast niður og skrifa minn-
ingarorð um litlu systur sína.
Dolla systir er búin að vera órjúf-
anlegur hluti af lífi mínu í 63 ár.
Ég man eins og gerst hafi í gær
þegar ég sá hana í fyrsta sinn, þá
fimm ára gamall. Ég mun víst
hafa sagt þegar ég leit ofan í burð-
arrúmið, að ég hefði aldrei séð
neitt jafnfallegt á ævi minni. Ég
vissi auðvitað ekki þá hve mikil
gæfa það var fyrir mig að eignast
þessa dásamlegu systur en fyrir
átti ég tvo yndislega bræður. Ég
vissi ekki heldur þá hvílíka innri
fegurð ég átti eftir að upplifa í fari
hennar síðar meir. Þetta veit ég
hins vegar allt í dag og fyrir það
er ég ævinlega þakklátur.
Fyrir utan smápústra á ung-
lingsárum er saga okkar systkin-
anna vörðuð góðum og kærleiks-
ríkum minningum hvers um
annað, minningum sem aldrei hef-
ur borið skugga á. Við ræddum
það oft bræðurnir að Dolla systir
væri límið í fjölskyldunni þegar
kom að tengslum okkar systkina
við stórfjölskylduna. 0kkur fannst
alltaf eins og hún þekkti alla ætt-
ingja okkar og vissi um allt sem
var að gerast í stórfjölskyldunni.
Ástæðan fyrir þessu var auðvitað
sú að Dolla lét sér annt um hag
allra sem henni tengdust og var
alltaf tilbúin til að leggja sitt af
mörkum til að hver og einn mætti
blómstra á sínum forsendum. Fé-
lagslyndari, tryggari og meira
umvefjandi einstaklingur er held
ég vandfundinn.
Það var mikið áfall fyrir ca. sjö
árum þegar systir mín greindist
með krabbamein. Það var erfitt að
sætta sig við þá staðreynd og
lengi vel vonaði ég að lækning
væri möguleg. Síðar kom í ljós að
meinið var ólæknandi og þá tók
við tímabil óvissunnar um hve
langan tíma við fengjum með
henni.
Það var aðdáunarvert að fylgj-
ast með sigurviljanum sem ein-
kenndi alla hennar baráttu við
þennan illvíga sjúkdóm. Uppgjöf
var eitthvað sem ekki var til í
hennar orðabók, jákvæðni og
æðruleysi einkenndi hennar við-
mót allt þar til yfir lauk. Að sama
skapi var aðdáunarvert að fylgj-
ast með því hvernig Haraldur,
ástin, maðurinn og kletturinn í lífi
hennar, studdi hana í gegnum
veikindin allt til enda. Elsku Har-
aldur, takk fyrir að vera alltaf til
staðar.
Síðustu nætur Dollu systur
vakti ég með Haraldi og Stein-
þóru og varð vitni að fölskvalausri
ást, hlýju, þökk og söknuði eig-
inmanns og dóttur í garð eigin-
konu og móður. Ég kveð nú kæra
systur með ljóðinu sem varð til
hjá mér og byggist á hugrenning-
um mínum frá þeim tíma.
Nú lífs þíns hafa lokast dyr
þitt leggur fley frá ströndum
til Sumarlands í sunnanbyr
það seglum brunar þöndum.
Í hjarta mínu harm ég ber
og hugurinn á sveimi
því Kolbrún systir kærust mér
var kölluð burt út heimi.
Elsku systir, þakka það
sem þú varst mér og mínum
ég bið svo Guð þér gæta að
og geyma‘ í faðmi sínum.
(Eiríkur Jónsson)
Megi góður Guð vaka yfir Har-
aldi, Steinþóru, Valla, Vigdísi og
Kolbeini og styrkja þau og okkur
öll á þessum erfiðu tímum.
Guð blessi minningu þína,
elsku systir.
Þinn bróðir,
Eiríkur.
Elsku mágkona mín.
Nú er þjáningum þínum lokið
og þú komin á annað tilverustig
þar sem mannkostir þínir fá án
efa að njóta sín eins og í jarðneska
lífinu okkar. Þú varst einstök
kona og auðgaðir svo sannarlega
samferðafólk þitt stórt og smátt,
öllum góð, hlý, áhugasöm og
styðjandi. Þú hallmæltir aldrei
nokkurri manneskju og barst
virðingu fyrir öðrum og skoðun-
um þeirra. Nokkur lýsingarorð
koma upp í hugann þegar ég
hugsa til þín, elsku Dolla mín. Já-
kvæð, bjartsýn, glaðvær, kær-
leiksrík, umhyggjusöm, fordóma-
laus, æðrulaus. Allir þessir góðu
eiginleikar hjálpuðu þér að takast
á við verkefnin sem þér voru færð
í hendur og að lifa lífinu lifandi og
njóta þrátt fyrir að síðustu árin
væru brekkurnar stundum bratt-
ar.
Það var aðdáunarvert að fylgj-
ast með ykkur Haraldi takast á
við veikindi þín. Þið voruð sam-
hent og ákveðin í að það myndi
birta upp, sem það gerði aftur og
aftur.
Samband ykkar var fallegt og
ástríkt og einkenndist öðru frem-
ur af mikilli virðingu, heiðarleika
og trausti. Þið nutuð lífsins á ykk-
ar einstaka hátt, ekki síst ferða-
laga og samveru með Steinþóru,
Valla og ömmubörnunum þínum
sem þú elskaðir takmarkalaust.
Þau voru kærkomin viðbót í
litlu fjölskylduna þína. Ömmu-
hlutverkið fór þér einkar vel og
fátt veitti þér meiri ánægju en að
hafa börnin nálægt þér og eiga
með þeim gæðastundir.
Að sinni skilja leiðir okkar sem
saman hafa legið í 25 ár í Reyk-
holtsfjölskyldunni þinni sem ég
var svo heppin að verða hluti af.
Yndislegri tengdafjölskyldu er
ekki hægt að hugsa sér, þar átt þú
ekki síst stóran hlut að máli. Takk
fyrir allar ljúfu samverustundirn-
ar.
Takk fyrir allt sem þú kenndir
með viðmóti þínu og viðhorfi og
hvernig þú tókst á við áskoranir
lífsins.
Takk fyrir alla þína alúð og um-
hyggjusemi fyrir fjölskyldu okkar
Rúkka, ekki síst börnunum mín-
Kolbrún Jónsdóttir