Morgunblaðið - 04.02.2020, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. FEBRÚAR 2020
Kolbrún Jónsdóttir
hópnum okkar var ótrúlega mik-
ilvægur. Af Dollu höfum við
margt lært og reynum að geyma
það með okkur, fyrir allt það sem
hún hefur verið okkur í gegnum
tíðina viljum við þakka.
Blessuð sé minning hennar.
Elsku Haraldur, Steinþóra og
fjölskylda, við sendum ykkur inni-
legar samúðarkveðjur.
Skólasystur 7́7,
Arna, Elín, Hrefna, Ing-
veldur, Kolbrún og Sigrún.
Það eru 35 ár síðan leiðir okkar
Dollu lágu saman. Ég var nýbyrj-
uð að vinna á nýjum vinnustað og
fljótlega bættist í hópinn nýr
starfsmaður og kynnti hún sig
sem Kolbrúnu en sagðist jafn-
framt alltaf vera kölluð Dolla.
Einhvers staðar stendur að erfitt
sé að eignast vini um og eftir þrí-
tugt en það átti ekki við hjá okkur
Dollu. Við urðum bestu vinkonur
og aldrei bar skugga á þá vináttu,
ég held svei mér þá að okkur hafi
aldrei orðið sundurorða. Minning-
arnar eru óteljandi, ferðalög og
tjaldútilegur um Ísland og
ógleymanleg ferð á sólarströnd,
svo ég tali ekki um ferðir upp í
Reykholt sem voru ófáar. Ég var
svo heppin að fá að fylgjast með
meðgöngu og fæðingu Steinþóru
og samdrætti og sambúð þeirra
Haraldar, þetta voru gleðistundir
sem geymast í minningabankan-
um.
Dolla, með sinn ómælda áhuga
á íþróttum, sagði um daginn þeg-
ar ég talaði við hana í símann á
Landspítalanum: „Það er fínt
sjónvarp hér, mér leiðist ekki
meðan handboltinn er.“ Þetta var
hennar einkenni; alltaf jákvæð,
ætlaði bara aðeins að hvíla sig á
lyfjagjöfinni og safna kröftum áð-
ur en hún færi heim. Alltaf lífs-
glöð og sá björtu hliðarnar á líf-
inu. Ég á eftir að sakna
samverustunda okkar þegar við
sátum og töluðum um allt milli
himins og jarðar og tíminn flaug
áfram.
Elsku Haraldur, Steinþóra og
Valli, ykkar missir er mestur. Ég
veit að þið segið litlu sólargeisl-
unum Vigdísi og Kolbeini sögur af
ömmu. Enginn gleymist sem hef-
ur verið elskaður.
Þóra Þorsteinsdóttir.
Það er sumarkvöld í Reykholti.
Við systur sitjum ásamt Dollu og
fleiri krökkum á púkabekknum í
borðkróknum hjá Dóru og Nonna.
Kvöldkaffi. Síminn hringir; ein
stutt, ein löng, ein stutt. Lokað
inn á kontórinn. Kanis liggur við
dyrnar og út úr búrinu kemur
Dóra með randalínur, súkku-
laðiköku og kleinur. Klukkan á
veggnum slær, notaleg birtan frá
ljósinu í eldhúsviftunni, veggtepp-
ið með mynd af Reykholtsskóla –
allt eins og það á að vera. Brand-
ari fýkur og allir fá hláturskast.
Og þau hafa sko verið mörg
hlátursköstin því hláturinn, glað-
værðin og góðmennskan var það
sem einkenndi Dollu og hennar
æskuheimili. Við systur eigum
margar góðar minningar úr
Reykholti þar sem við vorum svo
lánsamar að fá að dvelja á sumrin
á heimili hennar ásamt mömmu,
Ásdísi Ólafsdóttur. Dolla, heim-
sætan og skvísan sem við fylgd-
umst með af aðdáun var alltaf
tilbúin að leyfa okkur að taka þátt
í því sem hún var að gera. Hvort
sem það var að fara í sund,
skreppa á æfingu niður á Eyri eða
bara að fylgjast með henni að
pikka á reiknivélina. Það þurfti að
fara með reikningana fyrir Póst
og síma, þá fengum við að fara
með Dollu á Volvoinum hans
Nonna um Borgarfjörðinn. Þegar
þeyst var yfir hæðir sungum við
allar: „Ooog svo víííjum við!!!“
Eitt sinn festi hún Volvoinn í læk
og við sendar út, fyrst úr sokkum
og skóm og síðan að ýta bílnum
upp úr læknum!
Frá Dollu stafaði velvild og ein-
stök vinátta. Við erum þakklátar
fyrir jákvæðni og þolinmæði
hennar í okkar garð sem litlar
stelpur. Á rigningardögum dró
hún fram Barbídótið sitt; Barbí,
Ken, Skipper og Skúter. Hún
leyfði okkur að leika með það flott-
asta dót sem um gat. Minningarn-
ar eru margar og vináttan hefur
haldist alla tíð. Fyrir nokkrum ár-
um stofnuðum við með Dollu
stelpuklúbbinn Reykholtsdætur
ásamt nokkrum frænkum hennar.
Sú vinátta er ómetanleg. Tilgang-
ur klúbbsins er m.a. að viðhalda
skemmtilegum minningum Reyk-
holtsáranna og sækja staðinn
heim. Dolla var þar fremst í flokki.
Við systur sendum Haraldi,
Steinþóru, Valla og litlu ljósunum,
Vigdísi og Kolbeini, bræðrum
Dollu og fjölskyldum þeirra inni-
legar samúðarkveðjur.
Sólveig, Hafdís og
Snædís Baldursdætur.
Í yfir fjóra áratugi höfum við
haldið hópinn, sem hófum æfingar
í körfubolta með ÍS á árunum 1973
til 1980. Dolla kom fyrst á æfingar
haustið 1976, dökk yfirlitum, bein í
baki og brosandi. Hún var góður
liðsmaður með afar gott auga fyrir
leiknum. Lagði sig ævinlega alla
fram, enda keppnisskapið mikið,
kunni kerfin og hvatti aðra til
dáða. Við æfðum og kepptum af
mikilli alvöru í mörg ár, unnum
titla og tókum þátt í mótum er-
lendis.
Þegar fór að draga úr keppn-
isgetu eldri félaga stofnuðum við
klúbb Heldridama haustið 1988. Í
20 ár héldum við áfram að spila
körfubolta okkur til ánægju einu
sinni í viku í íþróttahúsi Háskól-
ans en síðustu árin höfum við notið
samveru á annan hátt og vináttan
orðið enn þéttari. Við fórum í
gönguferðir, hjólaferðir og sum-
arbústaðaferðir og borðuðum góð-
an mat. Þar var Dolla hlæjandi í
miðjum hóp og passaði að ekki liði
nú of langt á milli samverustunda.
Hún var límið í hópnum, fylgdist
vel með hverri okkar og batt okk-
ur saman.
Dolla okkar var einstaklega vel
gerð manneskja. Hún átti auðvelt
með að setja sig í spor annarra,
var hugulsöm, glaðvær, hreinskil-
in, en nærgætin. Það var alltaf
gott að leita til hennar og ræða
málin. Hún gekk alla tíð í öll verk-
efni, sama hvers eðlis þau voru,
stór eða smá, eins og ekkert annað
væri mikilvægara. Var óhrædd að
takast á við ný verkefni, enda
skipulögð, samviskusöm og ekki
mikið fyrir að kvarta. Hún gaf sig
alla og var trygg og trú í öllu sem
hún gerði.
Dolla eignaðist einkadóttur
sína, Steinþóru, árið 1986 og 10 ár-
um síðar kynnist hún Haraldi. Var
það mikil gæfa fyrir þau öll. Dolla
og Haraldur voru afar samrýnd og
áttu einstaklega fallegt samband.
Við höfum fylgst með hvernig litla
fjölskyldan hefur stækkað með
tengdasyninum Valgeiri og barna-
börnunum Vigdísi og Kolbeini.
Þau rúmuðust öll í hlýjum faðmi
Dollu, sem naut þess að vera sam-
vistum við fjölskylduna og vera
með barnabörnunum, gaf sig alla í
ömmuhlutverkið eins og annað.
Það var mikið áfall þegar Dolla
greindist með krabbamein fyrir
nokkrum árum. Enn og aftur nýtti
hún skapgerð sína og glaðlyndi til
góðs. Hún gekk í verkefnið af
sömu einurð og heiðarleika eins og
önnur verkefni lífsins. Margar lot-
urnar vann hún og nýtti tímann
vel á milli. Hún ferðaðist, stundaði
golf og útiveru, naut nærveru ynd-
islegra barnabarna, fjölskyldu og
vina að ógleymdum Haraldi, sem
stóð eins og klettur henni við hlið
alla leið. Hún gaf af sér allt fram í
síðustu lotu en sú var stutt og
snörp enda fyrri áhlaup búin að
taka mikinn toll.
Á kveðjustundu er okkur efst í
huga þakklæti fyrir áratugavin-
áttu og allar gleðistundirnar sem
við áttum saman og Dolla átti svo
stóran þátt í. Það er stórt skarð
höggvið í hóp okkar og við erum
ekki lengur fullskipað lið en minn-
ingin um Dollu okkar mun lifa
með okkur. Um leið og við þökk-
um henni samfylgdina sendum við
fjölskyldu hennar og vinum inni-
legar samúðarkveðjur.
Hvíldu í friði elsku Dolla – þú
varst einstök vinkona.
Heldridömur ÍS,
Hanna, Kolbrún, Ragnhild-
ur, Kristjana, Kristín, Þór-
dís, Guðríður, Guðný, Þor-
gerður, Harpa, Þórunn.
Dolla hefur verið órjúfanlegur
hluti lífs míns svo lengi sem ég
man. Við lékum okkur með bú á
hólnum niðri á Samvinnu, upp-
puntaðar fórum við tvær einar í
strætó að sjá Kardimommubæinn
og Dýrin í Hálsaskógi. Hún kunni
á sveitina, og meira segja á trak-
tor, ég á borgina. Leikirnir
breyttust með árunum og lauk
með kokteilkvöldum á heimilum
okkar í Reykjavík. Það er erfitt að
kveðja þann sem hefur fylgt
manni í gegnum lífið en eftirfar-
andi ljóð segir meira en mörg orð.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfin úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Elsku Haraldur, Steinþóra,
Valli, Vigdís og Kolbeinn, mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Anna Birna Halldórsdóttir.
Það er haust, kalt og mykrið er
svart. Við erum við komin á leið-
arenda. Ljós bílsins lýsa á stelpu.
Hún stendur á hlaðinu, hún býr í
Reykholti. Árið er 1965. Þangað
er ég flutt. Stelpan er Dolla eins
og hún kynnir sig, en segist samt
heita Kolbrún. Man ekki hvort ég
hugsaði það þá, eða síðar eða bara
þá og oft síðar, hvað mér fannst
nafnið passa vel við hana. Dökk á
brún og brá og falleg.
Móttökurnar þetta kvöld hjá
fjölskyldu hennar voru engu líkar.
Þarna hófumst við Dolla mín
handa við að vefa þráðinn okkar,
vinskapinn. Hvað ég leit upp til
hennar og hvað hún kenndi mér
margt. Að óttast ekki myrkrið og
kirkjugarðinn, að gefa hænunum,
sinna kindunum og hestunum og
fara á hestbak og að hundar, alla
vega Kanis, væru góðir. Hún
kenndi mér á skólann og að spila
marías, hjálpaði mér við lærdóm-
inn og aðstoðaði pabba við að
kenna mér að synda. Svo kenndi
hún mér að gera rjómakaramellur
en ekki að drekka kaffi. Það
drakk hún. Ég þykist þó hafa
kennt henni að dansa nýjustu
dansana, dönsuðum alltaf við Lög
unga fólksins.
Oft reyndi á vinskapinn enda
ekki skaplausar en sættumst allt-
af fljótt aftur. Við höfðum vit á því
að keppa ekki í sömu íþrótta-
greinum, ekki um einkunnir og
við vorum aldrei skotnar í sama
stráknum nema þegar við vorum
báðar skotnar í Valda á Breiða.
Þegar við vorum ekki í skólanum
vorum við alltaf saman. Þarna ólst
Dolla upp í faðmi yndislegra for-
eldra og bræðra og ég var svo
heppin að fá að njóta þess að taka
þátt í heimilislífinu eins og ég
væri ein af þeim.
Já við ófum þéttan þráð, strax
fyrsta veturinn minn í Reykholti.
Sá þráður var sterkur þó ég síðar
flytti í burtu á veturna og síðan
tóku fullorðinsárin við. Alltaf til
staðar, alltaf skilningur, alltaf að
fylgjast með. Gleði- og sorgar-
stundir eins og gengur.
Dolla kunni að lifa lífinu og
naut svo margra hluta. Hún átti
hann Harald, sem hún dásamaði
og reyndist henni svo ótrúlega vel
í veikindunum sem hún tókst á við
af ótrúlegu æðruleysi, Steinþóru,
sem hún var svo stolt af og Valla,
besta tengdasoninn. Barnabörn-
in, sem veittu henni svo mikla
gleði. Fjölskylda hennar og vinir.
Við alla hafði hún samband.
Þegar við hittumst töluðum við
gjarnan um þetta fólk sem var
henni svo hugleikið. Nú sitjum við
eftir með sorg í hjarta. Ég sendi
öllum innilegar samúðarkveðjur.
Hún er farin frá okkur allt of
fljótt.
Þráðurinn okkar Dollu hefur
trosnað en alls ekki slitnað. Ég er
svo heppin að eiga margar minn-
ingar um elsku Dollu, vinkonuna
mína sem hafði svo einstaka nær-
veru og sem var svo auðvelt að
elska.
Ég og Dolla göngum fram hjá
kirkjunni í Reykholti og niður
brekkuna fyrir neðan íþróttahús-
ið. Við styttum okkur leið, á milli
búðarinnar og gróðurhúsanna.
Við erum búnar að staldra oft við
á leiðinni og spjalla og spekúlera.
Það er miður dagur, kalt úti og
snjór yfir öllu. Við öslum snjóinn.
Skiptumst á að halda á hænsna-
fötunni. Erum að velta fyrir okk-
ur hvort við þurfum að brjóta ís-
inn á læknum til að ná í vatn.
Þegar við erum búnar að gefa
hænunum förum við aftur heim og
þá er kaffitími. Hjá Dóru er alltaf
svo gott með kaffinu og notalegt
við borðstofuborðið. Ég er ham-
ingjusöm.
Birna Jóhanna Jónasdóttir.
Elsku besta Kolbrún er fallin
frá. Afar kær vinkona. Skemmti-
leg, gat rætt um allt milli himins
og jarðar, sýndi öðrum áhuga, víð-
sýn, rausnarleg, gjafmild, réttsýn
og körfubolti var íþróttin, og líka
smá golf. Auðvitað náði hún í frá-
bæran mann og á yndislega dótt-
ur. Ég veit að þau voru henni allt
ásamt Valgeiri og barnabörnun-
um. Það hryggir mig að þurfa að
kveðja Dollu og á það við um alla
sem kynntust henni. Á eftir að
sakna hennar. Mun alltaf þakka
fyrir okkar stutta vinafund rétt
fyrir síðustu jólin hennar. Við
Halla Bára sendum Haraldi,
Steinþóru og öllum ættingjum og
vinum okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Gunnar Sverrisson.
Það var mikill gleðidagur í lífi
okkar hjóna þegar Valgeir sonur
okkar kynnti okkur fyrir Stein-
þóru sinni, þessari heilsteyptu
ungu konu sem bar þess svo vel
merki að hafa alist upp við gott at-
læti hjá góðu fólki. Þar með hófust
líka kynni okkar af þeim hjónum
Kolbrúnu og Haraldi og saman
fengum við það hamingjuríka
hlutverk að vera ekki aðeins for-
eldrar heldur einnig tengdafor-
eldrar ungra hjóna og síðan einn-
ig ömmur og afar tveggja
yndislegra barnabarna. Að fá að
vera í teymi bakhjarla ungrar fjöl-
skyldu er eitt besta hlutskipti sem
hægt er að hugsa sér og sannar-
lega höfum við oft getað fagnað
gleðilegum tilefnum og góðum
dögum.
Þau Kolbrún og Haraldur voru
einkar náin og samrýnd hjón og í
hugann koma fjölmargar gæða-
stundir sem við höfum átt saman í
gegnum árin. Þau urðu hluti af
fjölskyldu okkar og vinum og
sömuleiðis urðum við hluti af
þeirra fjölskyldu og vinum.
Kolbrún var einstök kona. Hún
var sífellt á vaktinni gagnvart
fólkinu í kringum sig og sá hópur
var stór sem naut athygli hennar,
stuðnings og hvatningar. Íþróttir
áttu ríkan sess í huga hennar og
lét hún til sín taka á þeim vett-
vangi.
Hún sinnti þannig stórum hópi
vina og kunningja, forvitin um
fólksins hagi og alltaf boðin og
búin að hvetja, hjálpa og taka
þátt.
Þær mæðgur, Steinþóra og
Kolbrún, voru einstaklega nánar
og það fór ekki fram hjá neinum
að barnabörnin voru hennar líf og
yndi allar stundir, alla tíð.
Kolbrún var einhvern veginn
alltaf með bros á vör og alltaf já-
kvæð í sinni, líka þegar á móti
blés. Það er myndin sem við
geymum af henni innra með okk-
ur. Hún tók veikindum sínum
með miklu æðruleysi og hélt í
kraftinn, vonina og góða skapið,
alveg fram í það síðasta.
Nú er skyndilega höggvið
skarð í hópinn. Það mun enginn
koma í stað þessarar einstöku
konu sem nú hefur kvatt okkur
allt of snemma. Minning hennar
lifir þó áfram í afkomendum
hennar sem fengu svo stóran
skerf af ást og umhyggju og í
minningum okkar um góða konu.
Við erum betri manneskjur að
hafa fengið að vera henni sam-
ferða um stund og tökum hana til
fyrirmyndar í krafti og jákvæðni.
Takk fyrir þennan tíma, kæra
Kolbrún, og blessuð sé minning
þín.
Elsku Steinþóra, Valli, Harald-
ur, Vigdís og Kolbeinn, okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Sigríður Valgeirsdóttir
og Einar Mäntylä.
Í dag kveðjum við Dollu skóla-
systur okkar sem var okkur kær.
Kynni okkar hófust þegar við
byrjuðum skólagöngu okkar að
Kleppjárnsreykjum í Borgarfirði.
Frá fyrsta skóladegi varð okkur
það ljóst að þar var á ferð sterk
og öflug stúlka. Námið var henni
létt og hún var bæði brosmild og
glaðlynd, auk þess naut hún sín
vel innan hópsins.
Dolla var bæði væn og falleg
manneskja sem átti auðvelt með
að hrífa fólk með sér.
Æskustöðvar hennar voru
Borgarfjörðurinn, sem var henni
afar kær, og við erum þakklát
henni fyrir að hafa skipulagt end-
urfundi með árganginum sl. sum-
ar. Þar komu eiginleikar hennar
vel í ljós, æðrulaus og yfirveguð
kona. Kona sem vildi minna okk-
ur á mikilvægi þess að rækta
góða vináttu og minnast þess
góða sem æskuárin gáfu okkur.
Í dag er elsku Dolla okkar
horfin en við eigum fallegar
minningar og sögu þessarar bar-
áttukonu er ekki lokið, því við
munum halda áfram að minnast
hennar og tala um hana þegar við
hittumst.
Við viljum þakka Dollu fyrir
góðvild og elskusemi og þau for-
réttindi að hafa verið samferða
henni í gegnum skólagöngu okk-
ar. Lífið er dýrmætt en það er
frekar stutt og enginn veit hvern-
ig eða hvenær við verðum kvödd.
Við sendum innilegar samúðar-
kveðjur til fjölskyldu hennar og
allra ástvina og kveðjum hana
með ljóði Matthíasar Jochums-
sonar:
Við uxum úr grasi með glitrandi vonir
en gleymdum oftast að hyggja að því
að það er ekki sjálfsagt að sólin rísi
úr sæ hvern einasta dag eins og ný.
Fyrir hönd árgangs 1956
Kleppjárnsreykjaskóla,
Pálmi Ingólfsson
Valdimar Einarsson
Vigdís Helga Eyjólfsdóttir.
Kveðja frá KKÍ
Nú með fráfalli Dollu okkar
hefur körfuboltinn misst eina af
sínum öflugustu konum, við
syrgjum góða vinkonu sem ávallt
hafði hag KKÍ og körfuboltans að
leiðarljósi. Dolla hafði undanfarið
átt við erfið veikindi að stríða og
eins og hennar var von og vísa þá
barðist hún alveg fram á síðasta
daga með bjartsýni og jákvæðni
að leiðarljósi, uppgjöf var ekki til
hjá henni.
Dolla var körfuknattleiks-
hreyfingunni afar mikilvæg, mikil
KKÍ-kona og mætti á alla þá við-
burði sem hún gat. Afar gott var
að leita í hennar reynslubanka og
eiga við hana samtöl og þá yfir-
leitt hvernig við gætum eflt
íþróttina okkar enn frekar.
Dolla hefur gert nánast allt í
kringum körfuna; var í stjórn
KKÍ , framkvæmdastjóri KKÍ,
sat í ýmsum nefndum sambands-
ins, þjálfari og leikmaður. Dolla
tók að sér að verða landsliðsþjálf-
ari kvennalandsliðsins þegar það
kom saman aftur 1986 eftir 13 ára
hlé en kvennalandsliðið kom fyrst
saman 1973 og ekki aftur fyrr en
þarna 1986 þegar hún tók að sér
þjálfunina.
KKÍ syrgir nú öflugan liðs-
mann sem hefur svo sannarlega
lagt sitt af mörkum fyrir körfu-
boltann á Íslandi og við þökkum
fyrir að hafa fengið að njóta
krafta, vinskapar og keppnis-
skaps Dollu.
Haraldi, Steinþóru og fjöl-
skyldu sendum við okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Hannes S. Jónsson
formaður,
Guðbjörg N. Elíasdóttir
varaformaður.
Kári gerði hlé á endalausum
janúarbelgingnum daginn sem
hún Dolla okkar dó. „Auðvitað!“
hugsuðum við sem elskuðum
Dollu, meira að segja Kári gerir
hlé á meðan himnarnir opnast og
Dolla fær hvíldina sína.
Ég hafði varla þekkt Hjört
minn í viku þegar ég vissi hver
Dolla var. Mér varð snemma ljóst
að þarna færi kona sem hafði
mikil áhrif á hann og að á milli
þeirra var strengur sem báðum
var mikilvægur. Umhyggja Dollu
fyrir Hirti, mér og síðar börnun-
um okkar var allt í senn móður-
leg, ömmuleg og ekki síst um-
hyggja vinar. Hún hafði einlægan
áhuga á því sem á daga okkar
dreif. Hún vissi alltaf upp á hár
hvað var um að vera í lífi
barnanna okkar og þreyttist ekki
á að spyrja um þau. Elska hennar
var svo hrein og áþreifanleg að
ósjálfrátt varð Dolla hluti af fjöl-
skyldumengi okkar allra. Þegar
við giftum okkur lá beinast við að
fá Dollu frænku í veislustjórn.
Það verkefni leysti hún af hendi
með myndarbrag eins og reyndar
allt sem hún tók sér fyrir hendur.
„Hvað heldurðu að Sóldís geti
ekki verið með lungnabólgu hjá
okkur Haraldi eins og hjá þér?“
sagði Dolla einhverju sinni við
mig þegar ég hafði komið mér í
veislustjórn og Hjörtur einhvers
staðar úti á ballarhafi. Hún hafði
tekið að sér að passa, en á mig
runnu tvær grímur þegar barnið
veiktist. Það varð úr, Sóldís gat
með góðu móti verið með lungna-
bólgu hjá Dollu og Haraldi í ljóm-
andi yfirlæti.
Þegar Steinþóra og Valli eign-
uðust frumburð sinn Vigdísi var
svo gaman að fylgjast með Dollu
og Haraldi í nýju hlutverki. Þau
voru svo innilega frábær amma
og afi og ljómuðu af stolti þegar
Vigdís og Kolbeinn bárust í tal.
Síðustu daga hef ég oft fundið
litla hönd Vigdísar í minni í Laug-
arnesskóla og faðmlögin hennar
eru einhvern veginn fleiri og inni-
legri. Hún, eins og við öll, syrgir
ömmu sína og vinkonu sem gaf
okkur öllum svo margt.
Þrátt fyrir veikindi síðustu ára
lét Dolla engan bilbug á sér finna.
Hún lifði lífinu lifandi með fólk-
inu sínu og hafði alltaf að ein-
hverju skemmtilegu að stefna.
Veikindin skilgreindu Dollu ekki,
heldur var hún hún sjálf allt þar
til yfir lauk hugrökk, hlý, kímin
og einlæg.
Elsku Haraldur, Steinþóra,
Valli, Vigdís og Kolbeinn. Missir
ykkar er mikill og sár en minn-
ingin um stórfenglega eiginkonu,
móður, tengdamóður og ömmu
lifir í hjörtum um ókomna tíð.
Elsku Dolla okkar, hvíldu í
friði og bestu þakkir fyrir allt og
allt.
Erla, Hjörtur Ingi, Halla,
Sara, Sóldís og Baldvin.