Morgunblaðið - 17.02.2020, Side 21

virkan þátt í starfi okkar í SPES-
barnahjálp og hefur styrkt lítinn
dreng að nafni Koffi. Hann verð-
ur 18 ára í árslok og er nú að því
kominn að ljúka námi í húsgagna-
smíði og stefnir ótrauður út í lífið.
Svona góðum árangri hefur sam-
kennd hennar skilað.
Í raun og veru má líta á Sig-
rúnu sem afrekskonu. Ekki ein-
ungis vegna dugnaðar hennar við
að breyta Dæli úr fjárbúi í ferða-
þjónustu, heldur ekki síður vegna
þess hvernig hún tókst á við al-
varleg, langvarandi og mjög erfið
veikindi. Ég kveð frænku mína
með sárum söknuði og sendi Villa
og börnunum innilegar samúðar-
kveðjur.
Njörður P. Njarðvík.
Stundum erum við minnt á
hversu hverfult lífið getur verið
og ósanngjarnt. Ekki síst þegar
komið er að þeim tímamótum í líf-
inu sem enginn fær umflúið. Þeg-
ar horfið er á braut úr jarðnesku
lífi fylgir förin til hins óþekkta og í
þá för lagði elsku Sigrún hinn 1.
febrúar, dauðans tími er alltaf
óviss. Jafnvel þótt fólk hafi um
nokkur ár staðið við dauðans dyr.
Skilnaðurinn er svo algjör og um-
skiptin svo glögg.
Margs er að minnast þegar lit-
ið er til baka og er þakklæti mér
efst í huga fyrir að hafa kynnst
þér 1988 þegar ég flutti á
Hvammstanga, þvílík gæfa að
hafa kynnst þér og fjölskyldu
þinni. Það var yndislegt hvað
mikill kærleikur var á milli Villa,
Hrafnhildar, Vilmars og Kidda.
Þú sýndir hetjulega baráttu í
veikindum Sigrún mín en varðst
að lokum að játa þig sigraða.
Nú þegar komið er að kveðju-
stund er erfitt að sætta sig við að
þú sért ekki lengur á meðal okk-
ar. Vil ég þakka þér elsku Sigrún
hvað þú reyndist mér vel. Þegar
ég flutti til Reykjavíkur minnk-
uðu samskipti okkar en þegar við
hittumst var eins og við hefðum
hist deginum áður. Vil ég þakka
þér það sem gleymist aldrei. Guð
blessi þig og þína. Góða ferð í
sumarlandið. Við sjáumst þegar
minn tími kemur. Þín vinkona,
Ólöf Jónsdóttir.
Baráttukonan Sigrún Björk
Valdimarsdóttir í Dæli er fallin
frá langt um aldur fram. Sigrún
háði hetjulega baráttu við illvígan
sjúkdóm hin síðari ár af miklu
æðruleysi og dugnaði. Sigrún var
einlæg og kraftmikil í hverju sem
hún tók sér fyrir hendur eða kom
að. Hún virtist aldrei vera að flýta
sér, brosmild, með hlýja nærveru
sem geislaði út í umhverfið. Það
leið öllum vel í návist hennar.
Góðir eiginleikar fyrir vinsælan
ferðaþjónustubónda. Sigrún var
félagslynd með ríka réttlætis-
kennd, bar umhyggju fyrir þeim
sem hallar stóðu í samfélaginu.
Þegar Vinstrihreyfingin – grænt
framboð var stofnuð 1999 skipaði
hún sér þar í fylkingarbrjóst.
Hún helgaði sig baráttunni fyrir
réttlæti og jöfnuði og brýndi
gjarnan félaga sína í þeim efnum.
Það þótti mörgum djarft þegar
þau hjónin Víglundur og Sigrún
hófu uppbyggingu ferðaþjónustu
í Dæli í Víðidal. Ekki var það nú
svo að bærinn stæði við þjóðveg-
inn.
Minnist ég góðs spjalls við þau
hjón eftir að hafa keyrt í miklum
rykmekki afleggjarann heim að
Dæli. Sást varla til bæja í ryk-
mekkinum og holurnar virtust
ætla að hrista bílinn í sundur.
„Þetta gengur nú ekki,“ sagði
Sigrún af hógværð en festu. Og
svo sannarlega var það hárrétt
hjá Sigrúnu sem ráða varð bót á
hið snarasta. Þau hjónin og fjöl-
skyldan öll voru hagsýn, Víglund-
ur húsamiður og mjög lagtækar
til allra verka. Sigrún með rekstr-
artilfinningu í fingurgómunum og
kunni að taka á móti gestum af
hlýju sveitamennskunnar. Hús
voru innréttuð og ný byggð en
ávallt farið að með gætni. Upp-
bygging og rekstur ferðaþjónust-
unnar í Dæli varð mörgum í hinni
nýju atvinnugrein gott fordæmi.
Að Dæli var gott að sækja ráð og
einkum fyrir þá sem hugðu á
ferðaþjónustu til sveita. Sigrún
bar mikla umhyggju fyrir kjörum
eldra fólks og þeim sem þurftu
hjúkrunar við.
Hún fór gjarnan með mér um
Heilbrigðisstofnunina á
Hvammstanga og dvalarheimili
aldraðra á staðnum. Hún lýsti
með stolti metnaðarfullu starfi og
góðum aðbúnaði fólksins sem
þangað leitaði. Við fundum vel
hvar hjarta hennar sló. Sigrún
var hreinskilin og sagði hlutina
beint út. Bæði það sem henni
fannst vel gert og hitt sem henni
þótti miður og þyrfti að bæta.
Mér er minnisstætt stórt hugð-
arefni Sigrúnar, Selasetrið á
Hvammstanga. Var mér einkar
ljúft að beita mér sem þingmaður
og fjárlagnefndarmaður og síðar
sem ráðherra að styðja við það
starf sem heimamenn börðust
fyrir að koma upp.
Selurinn er jú eitt af náttúru-
sérkennum Vatnsnessins.
Hinn 29. ágúst 2010 undirrit-
uðum við sérstaka yfirlýsingu af
hálfu sjávarútvegs- og landbún-
aðaráðherra og stjórn Selaseturs-
ins um að „Rannsóknir á sel við
Ísland og fræðastarf skyldi vera
undir umsjá Selaseturs Íslands á
Hvammstanga.“ Sigrún naut
mikillar virðingar í samfélaginu
nær sem fjær og það var gott að
eiga Sigrúnu að vin.
Við þökkum Sigrúnu fyrir sam-
ferðina og þá fyrirmynd og góðu
stundir sem hún gaf okkur.
Blessuð sé minningin um hug-
prúða baráttukonu, Sigrúnu
Björk Valdimarsdóttur, hús-
freyju í Dæli. ´
Víglundi og fjölskyldu þeirra
Sigrúnar sendum við einlægar
samúðarkveðjur.
Ingibjörg Sólveig Kolka
og Jón Bjarnason.
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 17. FEBRÚAR 2020
mitt líf að einn daginn kæmi að
þessu en einhvern veginn hugs-
aði ég sjaldan um það. Kannski
fannst mér hún ódauðleg, hún
var alltaf til staðar, sama hvað
bjátaði á.
Það er töluvert langt síðan ég
áttaði mig á því að mamma var
alveg einstök og núna þegar hún
er farin sé ég það svo skýrt.
Eins og við má búast hef ég
mikið hugsað um hana undan-
farið og meðal annars velt því
fyrir mér hvort hún hafi ein-
hvern tíma verið í vondu skapi
eða kvartað yfir einhverju en ég
einfaldlega man ekki eftir því.
Rétt eins og ég man ekki eftir
því að hún hafi fengið flensu eða
magapest. Hvernig er það
hægt?
Ég er langyngstur af okkur
systkinum en var samt svo
heppinn að mamma var enn
heimavinnandi þegar ég fædd-
ist. Fyrstu fimm árin í Reyni-
hvammi og svo í Hrauntungunni
þar á eftir. Þegar ég segi að
mamma hafi verið heimavinn-
andi þá meina ég það. Hún var
alltaf að og það kom varla fyrir
að hún legði sig eða slakaði á,
nema kannski á góðum sumar-
degi. Hún naut þess að liggja á
bekk í sólinni.
Mamma saumaði á okkur föt,
bakaði, eldaði, gerði sultu, slát-
ur og svo margt fleira. Þegar
hún var ekki að því þá prjónaði
hún peysur, kannski var það
hennar leið til að slaka á.
Ég er henni svo óendanlega
þakklátur og ég veit að ég var
einstaklega heppinn að fá að
eiga hana sem mömmu því betri
mömmu hefði ég ekki getað
hugsað mér.
Ég veit það líka að ég sýndi
henni ekki alltaf þakklæti og lét
gremju mína og pirring stund-
um bitna á henni en einhvern
veginn leyfði hún því ekki að ná
til sín. Ég er þakklátur fyrir að
hafa náð að segja henni að ég
elskaði hana áður en hún dó en
það er eitthvað sem mér hafði
alltaf þótt erfitt að segja.
Annað með mömmu er, að ég
man ekki eftir því að hún hafi
nokkurn tímann baktalað eða
hallmælt neinni manneskju sem
mér finnst töluvert magnað og
einstakt og mikill kostur. Hún
gat samt sem áður verið mjög
ákveðin og fengið sínu fram-
gengt en einhvern veginn alltaf
með góðu.
Ég var svo heppinn að fæðast
inn í fjölskyldu sem hafði gaman
af ferðalögum og þá sérstaklega
tjaldferðalögum. Pabbi var dug-
legur að taka myndir og mynd-
bönd sem ég er ótrúlega þakk-
látur fyrir í dag. Þessar myndir
vekja margar fallegar minning-
ar og ég sé það svo vel hvað það
er einstakt að vera í þessari fjöl-
skyldu.
Takk fyrir allt, elsku mamma.
Gunnar Ólason.
Elsku amma, þá er komið að
kveðjustund, hugsunin um að þú
sért farin er þungbær. Þú varst
alltaf til staðar þegar einhver af
okkur þurfti.
Við vorum alltaf spenntir að
koma til þín í matarboð sem þú
hélst á tveggja vikna fresti sem
breyttist alltaf í tveggja til
þriggja rétta veislu þar sem þú
vildir heyra allt slúðrið í lífi okk-
ar.
Einnig var gaman þegar við
fórum til Danmerkur í sumarbú-
stað í viku þar sem við fórum í
Lego-land þar sem þú dast og
lást kylliflöt en fórst ómeidd úr
því og eftir á gátum við hlegið
mikið að því og gerum enn í dag.
Það var alltaf gaman að fara í
sumarbústað með þér þar sem
við krakkarnir vorum endalaust
með læti og vesen en þú hafðir
bara gaman af því.
Við elskum þig, amma, og
munum sakna þín gríðarlega
mikið og það er hundrað pró-
sent víst að við fáum ekki aftur
jafnt gott lambalæri og þú varst
alltaf með.
Pétur William og
Fannar Hrafn.
Elsku amma.
Ein af mínum fyrstu minning-
um um þig er heima hjá ykkur
afa í Hulduborgum. Þetta var
rétt fyrir jól og við eyddum deg-
inum í að baka saman hálfmána
og randalínur og spjalla um dag-
inn og veginn.
Ég leit alltaf mikið upp til þín.
Þú kenndir mér svo margt. Þú
kenndir mér til dæmis að baka
pönnukökur og að prjóna. Það
sem var svo æðislegt við þig var
hvað þú varst alltaf þolinmóð, ró-
leg, yfirveguð og hlý. Það var svo
gott að kíkja í kaffi til þín, þú átt-
ir alltaf fulla skúffu af nýbök-
uðum kökum og ískalda mjólk
með. Við gátum spjallað enda-
laust saman um allt og ekkert,
þú varst svo forvitin og vildir
alltaf hafa puttann á púlsinum.
Sunnudagsmaturinn hjá ykk-
ur afa var alltaf svo góður. Það
var oft sem þú bauðst okkur
Högna upp á nýja rétti sem þú
hafðir fengið uppskriftina að frá
Hugrúnu en soðna ýsan og kart-
öflurnar stóðu alltaf upp úr.
Þú varst ótrúlega handlagin.
Þú naust þess einna helst að
sauma og prjóna, enda einstak-
lega góð í öllu sem þú tókst þér
fyrir hendur. Ég gleymi því aldr-
ei þegar þú saumaðir pilsin á mig
og vinkonur mínar. Ég kom til
þín með efni og mál af okkur
stelpunum, þú sagðir mér að
setjast fram og áður en ég vissi
varstu komin með þrjú pils til
mín. Þú varst mögnuð.
Það að þú sért farin er sárt og
skilur eftir mikið tómarúm. Þú
varst svo hugulsöm og góð og
vildir öllum vel.
Ég vona að þú sért komin á
góðan stað. Guð geymi þig, elsku
amma.
Hekla.
Ég vissi ekki að
ég myndi sakna
pabba míns svona
mikið eftir að hann
veiktist því maður var ekkert mik-
ið að kíkja orðið í heimsókn til
Vestmannaeyja nema kannski á
þjóðhátíð og önnur hver jól. Nú
vildi maður að maður hefði komið
oftar, t.d. kom ég einu sinni um
páska og þá fórum við í svaka reið-
ferð um Vestmannaeyjar á hest-
um, þetta var ekkert smá gaman,
svo þegar maður kom með börnin
var farið með alla í bátsferð og
alltaf svo gaman að koma, en
svona er alltaf hægt að vera vitur
Magnús Örn Guðmundsson
✝ Magnús Örnfæddist 7. des-
ember 1956. Hann
lést 4. febrúar
2020.
Útför hans fór
fram 13. febrúar
2020.
eftir á og hlutirnir
gera ekki boð á und-
an sér.
Pabbi kenndi mér
að vinna og hann er
alinn upp á öðrum
tíma þar sem það var
mikilvægara að vera
hörkujaxl frekar en
„Langamma mín dó“
og mig langaði að
fara í frí, honum
fannst það ekki rétt-
lætanlegt og ef maður var lasinn
átti maður að harka þetta bara af
sér frekar en að kíkja til læknis.
Kannski var það það sem varð
honum að falli þar sem hann var
með sjálfsofnæmi og þurfa þeir
sem eru með svoleiðis að taka B12
mjög reglulega í sprautum það
sem eftir er lífs. Þetta var ekki
uppgötvað hjá honum fyrr en of
seint, þannig að í guðanna bænum
ef það er eitthvað að, þótt það sé
lítið, farið til læknis og gerið eins
og ég gerði þegar ég varð 40 ára,
fór og spurði lækninn minn hvort
það væri ekki svona „þjónustu-
skoðun“ í boði fyrir mann þegar
maður er gott sem hálfnaður með
þetta líf.
Það kom í ljós að ég var lágur í
B12 en ekki eins lágur og aðrir
sem hafa þetta sjálfsofnæmi, svo
er áfengi líka versti óvinur B12,
svo 2019 fór ég ristilspeglun og
þar fundust separ sem hefðu lík-
legast breyst í illkynja krabba-
mein ef þeir hefðu ekki verið upp-
götvaðir þarna og nú þarf ég að
fara á þriggja ára fresti, boðskap-
urinn með þessari sögu er: ekki
vera jaxl heldur vertu frekar lif-
andi.
Takk fyrir allt, elsku pabbi
minn.
P.s.
Ekki vera hræddur við að
heilsa upp á mig.
Þinn sonur,
Ómar Örn Magnússon.
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi, langafi og langalangafi,
RAGNAR SIGURÐSSON,
Krókahrauni 8, Hafnarfirði,
sem lést 3. febrúar verður jarðsunginn frá
Hafnarfjarðarkirkju þriðjudaginn 18. febrúar
klukkan 15.
Hjördís Jónsdóttir
Reynir Þ. Ragnarsson Þórunn B. Tryggvadóttir
Ragnar V. Reynisson Fríða Kristjánsdóttir
Tryggvi Þ. Reynisson Javiera I. Rámila
Hjördís H. Reynisdóttir Rafn Emilsson
Hrafn I. Reynisson Kristín B. Hallvarðsdóttir
barnabarnabörn og barnabarnabarnabarn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐRÍÐUR ÁRNADÓTTIR,
andaðist á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð,
Kópavogi, föstudaginn 14. febrúar.
Útför hennar fer fram frá Kópavogskirkju
föstudaginn 21. febrúar klukkan 13.
Hjartnæmar þakkir til starfsfólksins á Álfhóli og Lundi fyrir hlýja
og góða umönnun.
Sigurborg Gunnlaugsdóttir
Ríkharður Örn Jónsson
Íris Edda Jónsdóttir Viðar Arnarson
Hafdís Eygló Jónsdóttir Sigurbjörn Arngrímsson
barnabörn og barnabarnabörn
✝ Guðríður ÓskÓskarsdóttir
fæddist í Reykjavík
11. júní 1948. Hún
andaðist á Líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi
28. janúar 2020.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Lára L. Loftsdóttir
húsmóðir, f. 10. júlí
1925, d. 21. júní
2002 og Ólafur Sigurvin Ósk-
arsson bifvélavirki, f. 9. janúar
1917, d. 28. mars 1990. Systkini
Guðríður Óskar voru sex: Guð-
munda Hjördís, f. 20. janúar
1941, Sólveig Margrét, f. 25.
Svansdóttir, f. 17. janúar 1968
og á hún fjögur börn, Söndru
Dögg, Evu Kristinu, Adrian og
Noah Elias. 4) Sigrún Aradótt-
ir, f. 13. maí 1978 og á hún þrjú
börn, Katrínu Líf (látin), Ólöfu
Rós og Ásgeir Örn. 5) Stella
Aradóttir, f. 30. nóvember 1981
og á hún tvö börn, Thelmu Ósk
og Emil Örn. 6) Sigurjón, f. 30.
nóvember 1981 og á hann einn
son, Mána.
Guðríður Ósk er fædd og
uppalin í Reykjavík en bjó sín
fullorðinsár í Kópavogi. Hún
var húsmóðir og vann ýmis
önnur störf um ævina.
Útför Guðríðar Óskar hefur
farið fram í kyrrþey.
apríl 1943, Ólafur
Kristján, f. 19. nóv-
ember 1944, Anna
Edda húsmóðir, f.
9. desember 1945,
Sigrún, f. 25. mars
1947 og Kjartan f.
23. mars 1951, d.
23. ágúst 1999.
Guðríður eign-
aðist sex börn: 1)
Gyða Svansdóttir,
f. 21. júní 1965 og
á hún fimm börn, Heiðrúnu,
Hildi, Óskar, Arnar og Guð-
mund. 2) Anna Edda Svans-
dóttir, f. 17. júní 1966 og á hún
fjögur börn, Selmu Rut, Garð-
ar, Elvar og Hafrúnu. 3) Rakel
Í dag fylgjum við elsku Diddu
frænku til hinstu hvíldar. Eftir lifa
einstakar og hlýjar minningar um
yndislegar samverustundir sem
gott er að hlýja sér við um leið og
við syrgjum brotthvarf hennar úr
þessum heimi. Didda fékk kannski
ekki úthlutuð bestu spilin alltaf í
lífinu en gerði það sem hún þurfti
til að spila sem best úr þeim hverju
sinni. Hún var þrautseig, elskaði
börnin sín og gerði það sem hún
gat til að vera til staðar fyrir þau.
Mín uppáhaldsæskuminning með
Diddu er á fjögurra ára afmælis-
daginn, við fjölskyldan þá flótta-
menn vegna eldgoss á Heimaey,
þegar hún lét setja göt í eyrun á
mér, litlu pjattrófunni. Það var al-
veg stórkostleg gjöf. Didda reynd-
ist mér alltaf vel, man aldrei eftir
að hún hafi sagt við mig eitt
styggðaryrði og eftir á að hyggja
hafði hún einstaka þolinmæði til að
skutlast og brasa með mér í borg-
inni. Hún kallaði mig Lobbu alla
tíð og þótti mér alltaf vænt um það
gælunafn en hefði alls ekki leyft
neinum öðrum að kalla mig því
nafni. Hún tók mig inn á heimili
sitt þegar ég var 17 ára einmana
skólanemi og það var ómetanlegt
að finna hvað ég var innilega vel-
komin. Skipti þá engu að hún var
sjálf með þrjú ung börn, einstæð
móðir og með uppkomna dóttur og
barnabarn fyrir á heimilinu, alltaf
nóg pláss. Yndislegar minningar
um ísbíltúra með litlu rauðhærðu
grislingana þrjá í aftursætinu og
vídeókvöld og bakstur í eldhúsinu
um helgar ylja mér um hjartað.
Þegar ég sjálf átti börn var það
sama sagan; fyrsti viðkomustaður
var kaffisopi hjá Diddu og var hún
boðin og búin að aðstoða mig alla
tíð eftir bestu getu. Ég þakka fyrir
að við áttum mjög langt og gott
spjall síðastliðið sumar og þótt ég
vildi óska að hún hefði ekki þurft
að kveðja svo fljótt og skyndilega
er þakklæti mér efst í huga fyrir
að hafa átt pláss í hjarta hennar og
fengið að hafa hana í lífi mínu.
Elsku Didda frænka var ein af
mínum fyrirmyndum í lífinu, ótrú-
lega sterk, stolt og raungóð.
Kvartaði aldrei en hafði einstakan
húmor, var stríðin og stóð fast á
sínum skoðunum. Ég mun sakna
elsku Diddu frænku og minnast
hennar með hlýju og söknuði og
bið góðan Guð að styrkja börnin
hennar, barnabörnin og aðra ná-
komna í sorginni.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum lifum í trú
á að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni
veki þig með sól að morgni
Farðu í friði vina mín kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Hvíl í friði elsku Didda.
Kær kveðja,
Lára Skæringsdóttir
og fjölskylda.
Guðríður Ósk Óskarsdóttir