Morgunblaðið - 26.11.2020, Qupperneq 116

S unneva Ása Weisshappel er að ljúkavið að hanna sína aðra leikmynd fyr-ir sjónvarpsþáttaseríur sem fram-leiddar eru af RVKStudios og Net-flix. Þar starfar hún með unnusta
sínum, Baltasar Kormáki Baltasarsyni. Hún
segir ástina víða og því ekki úr takt að leiðir
fólks liggji stundum saman í vinnu líka.
Þrátt fyrir kórónuveiruna hefur hún aldrei
verið jafn upptekin í vinnunni og hefur þurft að
vísa frá verkefnum. Hún er að gera leikmynd
fyrir Ófærð III og svo var hún að fá sér kisu
sem ég er mjög hrifin af.
Sunneva segir árið hafa liðið hratt.
„Eflaust vegna þess hvað mikið er búið að
vera að gera. Ég hef einnig verið í hestaferðum
og gert ýmislegt fyrir mig sem hefur aukið á
jafnvægið í lífinu.“
Kórónuveiran hefur sett strik í reikninginn
Fyrir ári var Sunneva í Kaupmannahöfn að
leikstýra við Sydhavn Theater í samstarfi við
Katrínu Mogensen.
„Verkið okkar hét Zoo og var tilraunaleikhús
um manneskjuna. Ég kom síðan heim til Íslands
til að vinna að leikmyndinni fyrir Kötlu, sem eru
nýir sjónvarpsþættir framleiddir af RVK stud-
ios og Netflix. Það var mikil rússíbanareið þar
sem verkefnið var mjög stórt og krefjandi. Út-
koman er algjörlega mögnuð og ég hlakka gíf-
urlega til þess þegar þetta listaverk kemur út.
Katla var verkefni þar sem ég upplifði virkilega
sterkt að allar hliðar listmiðilsins fengu að njóta
sín og blómstra. Samstarfið og flæðið á milli list-
rænna deilda var magnað. Ég vann út frá
sterkri listrænni sýn en á sama tíma fékk ég
mikið frelsi. Ég upplifði flæði í samtali á milli
listrænna deilda og að allir fengju að leggja sitt
af mörkum og upplifa sig skapandi og mik-
ilvægan þátt af heildinni. Að mínu mati verður
það ekki betra í listænu samstarfi. Þegar svona
gerist, þá er eins og eitthvað
æðra taki við og maður dettur inn í ferli þar
sem fullkomið traust ríkir og maður er sem
leiddur áfram. Þegar þessi einstaka upplifun á
sér stað finnur maður svo sterkt fyrir því af
hverju maður hefur valið þessa leið í lífinu.
Þessi heimsfaraldur hefur lamað leikhúsið en
kvikmyndaheimurinn hefur getað haldið áfram
með verkefni sín. Ég tel mig heppna að hafa
fengið tækifæri þar og núna vinn ég á fullu við
að klára að hanna Ófærð III. Þegar því er lokið
ætla ég að leggja áherslu á mína eigin myndlist
og halda áfram þar sem frá var horfið.“
Sunneva segir kvikmyndir og leikhús ekki
svo ólík fyrirbæri.
„Hugmyndalega séð er það ekki svo ólíkt. Ég
er ennþá að vinna við að búa til myndmál;
myndir sem segja sögu eða styðja við sögu.
Myndmál sem verður strigi sögunnar. Vinnu-
umhverfið er þó mjög ólíkt. Leikhúsið er kyrrt,
unnið á sviði í svörtum kassa. Verkið er búið til
og sett saman og síðan afhjúpað fyrir áhorf-
endum. Þá er hlutverki myndlistarmannsins
lokið og ég fer á braut en kvikmyndin er öðru-
vísi ferli og þáttur myndlistarmannsins ólíkur
þar. Ég er hluti af öllu sköpunarferlinu og vinn
þangað til upptökum er lokið. Verkið öðlast svo
einhverskonar eilíft líf. Ég fæ að skapa stærri
heim því sem framleiðsluhönnuður (e. produc-
tion designer) í kvikmynd býr maður ekki að-
eins til sviðsmyndina heldur einnig allan heim-
inn í samstarfi við leikstjóra og aðra listræna
stjórnendur. Sem leikmyndahönnuður velur þú
og hannar allt frá rýmum að bílategundum, hús-
um, borgarmynd og náttúru. Í raun allt sem
tengist myndheimi sögunnar. Umfangið er tölu-
vert meira en í leikhúsinu vann ég reyndar að-
allega við búninga. Mér hentar að mörgu leyti
betur stærðin sem kvikmyndamiðillinn býður
mér upp á og mér finnst það meira spennandi
og ögrandi núna. Ég er mikið náttúrubarn og
það er algjör gjöf að fá að starfa og skapa í nátt-
úrunni, uppi á hálendinu, inni í hellum og í jök-
ulsprungum.“
Upphaf hverrar listabylgju heillandi
Sunneva segir ekki síður listrænt að vinna við
kvikmyndir en leikhús.
„Ramminn getur verið misþröngur sem mað-
ur vinnur innan og inni í þröngum ramma getur
líka verið spennandi að finna listræna ögrun.
Áður fyrr var ég sem dæmi mjög fordómafull
gagnvart raunhyggju (e. realisma) og fannst
hann leiðigjarn. Með auknum þroska hef ég
reynt að ögra fordómum mínum og núna finnst
mér sem dæmi spennandi í Ófærð III að takast
á við stíliseraða raunhyggju og vinna mynd-
heiminn þannig, sem er að einhverju leyti lagð-
ur og að sprengja hann út innan frá. Gott dæmi
um stíliseraða raunhyggju er til dæmis Fargo
eftir Coen-bræður og mörgum að óvörum hafa
þeir sagt í viðtölum að það sé sitt stíliseraðasta
verk.
En síðan vinn ég alltaf myndlistina mína til
hliðar við og á milli verkefna og þar fæ ég
kannski hina eiginlegu útrás fyrir „listagyðj-
una“.
Hvaða tímabil í listasögunni heilla þig mest?
„Upphaf hverrar listastefnu/bylgju heillar
mig alltaf mest. Því þá er alltaf svo mikil alvara í
hlutunum. Upp á líf og dauða. Það er verið að
finna upp hjólið. Listamenn setja sig alla í verk-
ið. Það heillar mig. Ég elska metnað og ég elska
þegar fólk hefur trú á því sem það er að gera og
finnst verk þess og heimsmynd skipta máli. Þá
fer lífsorka og framkvæmd saman og oft gerast
ótrúlegir hlutir. Bæði hættulegir en líka kynngi-
„Ég er ein-
hvern veginn
alltaf að klúðra
jóladressinu“
Sunneva Ása Weisshappel, myndlistarkona og leik-
myndahönnuður, var í uppreisn gegn jólunum þegar hún
var unglingur. Nú hefur hún tekið jólahátíðina í sátt og ætlar
að leggja sérstaka áherslu á jóladressið á þessu ári.
Elínrós Líndal | elinros@mbl.is
Ljósmynd/Ása Dýradóttir
Sunneva Ása
Weishappel lista-
kona hefur orðið
meiri jólakona
með árunum.
116 JÓLABLAÐ MORGUNBLAÐSINS 26. NÓVEMBER 2020