Vinnan - 01.12.1951, Blaðsíða 31

fram kunna að fara milli ríkisstjórnarinnar og L. í. Ú., um
fiskverð og gjaldeyrisfríðindi bátaútvegsins eða aðrar þær
ráðstafanir, sem gerðar kunna að verða, til aðstoðar báta-
útveginum á komandi vertíð. Skal miðstjórnin, að fengn-
um tæmandi upplýsingum um væntanlegt samkomulag
L. I. Ú. og ríkisstjórnarinnar, gera nauðsynlegar ráðstaf-
anir til þess að tryggja, að sjómenn njóti alltaf sama verðs
fyrir aflahlut sinn og útgerðarmenn, enda leiti miðstjórnin
umsagnar stéttarfélaga sjómanna um, hverjar ráðstafanir
þau teldu haldbeztar til tryggingar óskoruðum rétti sjó-
manna í þessu efni.
Öryggi sjómanna og 12 stunda hvíld.
„SJÓMANNARÁÐSTEFNA A. S.Í., haldin í Reykjavík
dagana 16.—19. nóv. 1951, samþykkir að beina eftirfarandi
áskorun til alþingis og ríkisstjórnar um öryggismál sjó-
manna:
1. Ráðstefnan skorar á alþingi að samþykkja lög um 12
stunda hvíld háseta á togurum við allar veiðar, þar sem
fengin er reynsla fyrir því, að lengdur hvíldartími háset-
anna kostar útgerðina lítið eða ekkert fé, en er sjálfsagt
menningarmál og eykur mjög öryggi sjómanna, og lengir
starfsaldur þeirra til hagsældar fyrir þá, útgerðina og
þjóðina í heild. Þá bendir ráðstefnan á það, að þessi lög-
gjöf mundi draga úr vinnudeilum og auðvelda kjarasamn-
inga milli sjómanna og útvegsmanna.
2. Ráðstefnan skorar á alþingi að samþykkja framkomna
tillögu um réttarrannsókn á aðdraganda og tildrögum að
öllum slysum, sem verða á sjó, og brýnir það fyrir öllum
sjómönnum að vera vel á verði um rétt sinn og félaga
sinna, þegar slys ber að höndum.
3. Ráðstefnan minnir á, að mörg hryllileg slys hafa or-
sakazt af því, að spil og aðrar vinnuvélar eru ekki nægi-
lega varðar, svo að menn, sem vinna við þessi tæki, fest-
ast í þeim og slys hljótast af.
Enn fremur leggur ráðstefnan áherzlu á, að tengli
(kopling) séu þannig staðsett við allar vindur og vinnu-
vélar, að fyrirvaralaust sé hægt að stöðva þær.
4. Ráðstefnan krefst þess, að þegar verði sett fullkomn-
ari lög og reglugerðir um öryggisútbúnað allra skipa og
báta, þar sem í séu skýlaus ákvæði um, að talstöðvar,
björgunarbátar, þar með taldir gúmmíbátar, séu á hverju
fljótandi fari ásamt ljóskösturum og auka matarforða í
vatnsheldum umbúðum.
Ekkert skip eða bátur fái haffærisskírteini, nema öllum
settum öryggisreglum og framangreindum kröfum sé full-
nægt.
5. Ráðstefnan krefst þess, að jafnan sé stranglega gætt
við lögskráningu á skip, að skipverjar séu ávallt það
margir um borð, að skipi og skipshöfn stafi ekki hætta
af mannfæð skipshafnarinnar og settum lögum og reglum
þar um sé fylgt.
6. Ráðstefnan brýnir það fyrir skipaskoðunarmönnum
að gæta þess, að ávallt séu öll öryggistæki skipa og út-
búnaður ofan þilja og neðan í lagi, svo sem lensitæki,
öryggislokur o. fl.
7. Ráðstefnan skorar á alþingi það, er nú situr, að
samþykkja frumvarp til laga um öryggisráðstafanir á
vinnustöðum með þeim breytingum, að framan við 20. gr.
frumvarpsins bætist:
„Á vinnustöðum, þar sem aflvélar eru eða önnur vél-
knúin tæki notuð við reksturinn, skal að jafnaði vera
starfandi maður eða menn, er hafa þekkingu á vélum
þeim og tækjum, sem á vinnustöðum eru.
í fiskiðjuverum, frystihúsum og rafstöðvum skulu ein-
göngu vera við vélgæzlu menn, sem hafa öðlazt vélstjóra-
réttindi, og skulu þeir sjá um, að allur öryggisútbúnaður
sé í lagi, í nánu samráði við öryggiseftirlitið. Þó skulu
þeir menn, sem nú eru í þessum störfum, en hafa þó ekki
tilskilin vélstjóraréttindi, eigi missa rétt til starfans við
setningu þessara laga“.
8. Ráðstefnan skorar á yfirstandandi alþingi að sam-
þykkja framkomna þingsályktunartillögu frá þingmönnum
Norðlendinga um að hafa björgunar- og eftirlitsskip fyrir
Norðurlandi yfir haust- og vetrarmánuðina.
9. Ráðstefnan brýnir það fyrir öllum félögum sjómanna-
og verkamanna og öðrum verkalýð að vera vel á verði
um, að lögum og reglum um öryggi sé hvarvetna framfylgt,
og að gæta fyllstu varúðar við alla vinnu og forðast slys
eftir fremsta megni og vanmeta ekki gildi öryggistækja
og öryggisútbúnaðar“.
Dýrtíðin þjóðarvoði.
„SJÓMANNARÁÐSTEFNA A.S.Í., haldin dagana 16,—
19. nóv. 1951, álítur, að dýrtíðin sé nú komin á það stig,
að þjóðarvoði stafi af henni, og hið stórfellda atvinnu-
leysi, sem herjar í útgerðarstöðum landsins, sé bein af-
leiðing hennar ásamt mjög minnkandi aflamagni og hinni
miklu lánsfjárkreppu, sem einnig stafar af dýrtíð og
skefjalausum innflutningi á miður nauðsynlegum varn-
ingi. Þess vegna leggur r'áðstefnan megináherzlu á það,
að dýrtíðin verði stöðvuð og færð niður. Bætt verði úr
lánsfjárþörfinni, lánsfé dreift hlutfallslega eftir stærð út-
gerðarstaða, og innflutningur á varningi, sem hægt er að
framleiða í landinu, takmarkaður ásamt innflutningi á
glingri og ónauðsynlegum vörum. Ráðstefnan heitir því
á miðstjórn A. S. í. að taka upp baráttu gegn dýrtíðinni
og samhæfa alla krafta verkalýðshreyfingarinnar til sókn-
ar og varnar í þeirri baráttu.
Til lækkunar á dýrtíðinni bendir ráðstefnan á eftir-
farandi:
1. Söluskattur á öllum nauðsynjavörum, byggingarvör-
um, útgerðarvörum og allri þjónustu verði afnuminn á
alþingi því, er nú situr.
2. Tekið verði upp strcmgt verðlagseftirlit bæði á heild-
sölu og smásölu og sanngjörn hámarksálagning leyfð á
allri verzlun og allri þjónustu. Afnumdir verði tollar og
skattar á útgerðarnauðsynjum smáútvegsins og sett ströng
verðlagsákvæði um verzlun með þær vörur.
3. Viðskiptum landsmanna verði beint eftir megni til
þeirra landa, sem hagkvæmust viðskipti veita, og að þeir
innflytjendur, sem bezt verzlunarsambönd hafa hverju
sinni, verði látnir framkvæma innflutninginn".
Atvinnuleysið.
„TIL ÞESS AÐ BÆTA ÚR hinu sívaxandi atvinnuleysi
bendir ráðstefnan á eftirfarandi:
1. Fiskiðjuverum og smáútvegsmönnum verði séð fyrir
rekstursfé, svo að hægt sé að gera vélbátana út allt árið
og fiskiðnaðurinn geti starfað óhindrað. Nýjum fiskiðju-
verum verði komið upp, þar sem þeirra er þörf. Ríflegum
VINNAN 21