Morgunblaðið - 10.04.2021, Blaðsíða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 10. APRÍL 2021
✝
Indriði Elberg
Baldvinsson
fæddist 26. nóv-
ember 1933 í
Stykkishólmi. Hann
lést á sjúkrahúsinu
í Stykkishólmi 4.
apríl 2021. For-
eldrar Indriða voru
Baldvin Sig-
urvinsson bóndi, f.
16. mars 1904, d. 3.
nóvember 1982, og
Kristbjörg Bjarnadóttir hús-
freyja, f. 16. ágúst 1912, d. 12.
maí 1988. Albróðir Indriða var
Ragnar Birgir, f. 1937, d. 1977.
Þau Kristbjörg skildu. Hálf-
systur Indriða móðurmegin eru
Díana, f. 1944, og Steinunn, f.
1947, Garðarsdætur. Baldvin
kvæntist Ólafíu Magnúsdóttur
frá Belgsdal, f. 8. maí 1914, d.
12. desember 2009, og bjó með
henni til dauðadags á bænum
Gilsfjarðarbrekku í Gilsfirði.
Systkini Indriða samfeðra eru
Jóna, f. 1943, Ingibjörg Magnea,
f. 1945, Elínborg, f. 1947, Smári,
f. 1950, d. 2006, Sigurvin, f.
1953, d. 1984, og Katrín, f. 1959.
Ólafía gekk Indriða í móðurstað
og ólst hann upp á Gilsfjarð-
Indriði störf þar fyrst við skel-
fiskvinnslu, en fékk fljótlega
vinnu sem átti betur við hann
við verslunarstörf. Lengst starf-
aði Indriði hjá Skipavík sem
segja má að tekið hafi við hlut-
verki kaupfélags þar sem alls
kyns varningur er til sölu annar
en matvæli. Þar undi Indriði sér
vel þar til hann hætti störfum
kominn vel á áttræðisaldur og
var vakandi og sofandi yfir þörf-
um bæjarbúa og rekstri versl-
unarinnar.
Börn Karólínu og Indriða
eru: Rúnar Elberg skipstjóri,
kvæntur Maríu Önnu Þorsteins-
dóttur. Hann á einn son, Símon,
f. 1982. Baldvin vélstjóri, kvænt-
ur Guðrúnu Benediktsdóttur.
Þeirra börn eru: a) Tinna Brá, f.
1984. Hennar börn eru Indriði
Hrafn og Þórunn Kría Ein-
arsbörn. b) Baldvin Indriði El-
berg, f. 1989. Sonur hans og
Unu Á. Sverrisdóttur er Elberg.
c) Benedikt Breki, f. 2000. Síð-
ustu árin bjuggu Indriði og Kar-
ólína á dvalarheimili eldri borg-
ara að Skólastíg 14 A í
Stykkishólmi.
Útför Indriða Elberg fer fram
frá Stykkishólmskirkju laug-
ardaginn 10. apríl kl. 14 og
verður streymt frá YouTube/
Stykkishólmskirkja:
https://tinyurl.com/u3e2h6xn
Virkan hlekk á streymi má
finna á:
https://www.mbl.is/andlat
arbrekku fram á
unglingsár. Ungur
maður hleypti Indr-
iði heimdraganum
og réðst til vinnu í
Kaupfélaginu í
Króksfjarðarnesi,
Geiradal, og hitti
þar ástina í lífi sínu,
Karólínu Ingólfs-
dóttur, sem þá var
þar ráðskona. Þau
Karólína giftu sig
2. nóvember 1958 og lifir Karól-
ína mann sinn. Í Króksfjarðar-
nesi eignuðust þau synina Rúnar
Elberg, f. 1958, og Baldvin, f.
1959. Fjölskyldan dvaldi ekki
lengi í Nesi heldur flutti suður
eins og fleiri á þessum árum.
Þau bjuggu fyrst í Reykjavík og
síðar í Kópavogi. Indriði vann
ýmis störf fyrir sunnan, t.d. við
sjómennsku, sendibílaakstur,
vann á prjónastofu og við versl-
unarstörf. Árið 1974 flytja þau
vestur í Saurbæ þar sem Indriði
fær starf við kaupfélagið sem
verslunarstjóri. Þar má segja að
Indriði fyndi sína fjöl því versl-
unarstörf urðu síðan hans líf og
yndi. Þau Karólína flytja í
Stykkishólm árið 1979 og hóf
Kynni okkar Indriða, tengda-
föður míns, hófust sumarið 2001
á Dönskum dögum í Stykkis-
hólmi. Þar var ég með Rúnari,
syni þeirra Karólínu, sem ég
hafði þá nýlega kynnst. Ég var
ekki fyrsta kærasta Rúnars en
sú síðasta, en það vissu þau ekki
þá. Ég var kynnt sem fráskilin
þriggja barna móðir og íslensku-
fræðingur að mennt. Indriði gaf
ekki mikið fyrir það en tók mér
vel og þau bæði. Ég tók strax
eftir að mjög mikið var af bók-
um á heimilinu og færði Indriði
fljótlega talið að þeim. Indriði
lék á als oddi og byrjaði að
spjalla um Laxdælu enda Dala-
maður í húð og hár og þekkti
hverja þúfu sem minnst er á í
sögunni. Þar datt ég heldur bet-
ur í lukkupottinn því Laxdælu
kunni ég nánast utanbókar og
var ágætlega heima í staðhátt-
um því ég hafði þá kennt söguna
margsinnis við Menntaskólann á
Ísafirði. Þá varð Indriði kátur
og nokkuð undrandi að Rúnar
hefði náð sér í svona sögufróða
kærustu.
Það sem ég tók fyrst eftir í
fari Indriða var hvað hann var
lífsglaður, ánægður með sjálfan
sig, Karólínu sína og synina tvo
og alla stórfjölskylduna. Þótt
hann væri kominn vel við aldur
þegar við hittumst fór ekki á
milli mála að þar fór mikill
sjarmör og gleðipinni. Ég tók
strax eftir hvað hann var ást-
fanginn af Köllu sinni og hún af
honum og þau voru sem eitt.
Það var ekkert kossaflens held-
ur viðvarandi umhyggja, ástúð
og virðing. Þau gerðu allt sam-
an. Indriði hélt hann réði en
vissi að Kalla réð öllu sem hún
vildi og hann vildi líka. Ég sá
fljótt að yrði Rúnar líkur föður
sínum með aldrinum væri mér
óhætt að binda trúss mitt við
hann.
Indriði var á réttri hillu sem
verslunarmaður. Hann var mikil
félagsvera, þekkti alla í sveitinni
og allir þekktu hann. Hann hafði
gaman af að spjalla um daginn
og veginn og segja skemmti-
legar sögur af samferðamönn-
um. Alltaf voru sögurnar já-
kvæðar og sagðar til að
skemmta fólki. Ég held að hon-
um hafi leiðst pólitík og aldrei
varð ég vör við að hann öfund-
aðist út í aðra.
Helsta skemmtun Indriða fyr-
ir utan vinnuna voru ferðalög
hans og Karólínu til útlanda í
sumarfríum og síðar í hjólhýsa-
ferðalög um Ísland. Húsbíllinn
þeirra hét Drífandi og var
skreyttur með myndum frá hans
æskustöðvum í Gilsfirði. Nafnið
var lýsandi því væri einhver
drífandi var það Indriði. Hann
var alltaf á ferðinni bæði heima
við og einkum í versluninni þar
sem hann var sífellt „að gera og
græja“ fyrir kúnnann og þoldi
illa hangs.
Indriði vildi gjarnan vera karl
í krapinu þótt kominn væri við
aldur og lét helst ekki hlut sinn
fyrir neinum þegar kom að
seiglu og úthaldi. Hann var
heldur ekki alinn upp á tómu
hveiti. Einu sinni vorum við
saman í Berlín að heimsækja
Símon, son Rúnars sem þá vann
á amerískum veitingastað og
frægur var fyrir yfirgengilega
sterka kjúklingavængi sem
kenndir voru við napalm-
sprengjur. Við vorum nokkur
saman við borðið og ákveðið var
að panta svona eld í forrétt fyrir
þá sem þyrðu. Já, já, ungu ofur-
hugarnir nældu sér í einn væng,
bitu í, tóku andköf, svitnuðu og
slökktu í sér með vatni. Indriði
fékk sér hins vegar annan væng,
beit í og sagði: „Hvað er þetta
krakkar. Finnst ykkur þetta
sterkt? Þetta er bara alveg
ágætt.“ Lýsandi tilsvar fyrir
Indriða.
Að lokum þakka ég fyrir
ánægjuleg kynni við Indriða og
sendi aðstandendum samúðar-
kveðjur.
María Anna Þorsteinsdóttir.
Elsku bróðir, nú kveð ég þig í
hinsta sinn. Margar yndislegar
minningar fljúga í gegnum hug-
ann á þessari stund. Það var
alltaf tilhlökkunarefni þegar þið
voruð að koma vestur í sveitina
okkar og þá færðist nú aldeilis
líf í bæinn. Strákarnir þínir
Rúnar og Baldvin eru á sama
aldri og ég, svo það var glatt á
hjalla og margt brallað.
Á þessum árum áttir þú Ford
Transit-sendiferðabíl og vannst
hjá Nýju sendibílastöðinni. Eitt
skipti, að vori til, var ég stödd
fyrir sunnan hjá ykkur rétt fyrir
hvítasunnu og nú skyldi halda
vestur með vini og vandamenn.
Settur var einn þverbekkur í
sendiferðabílinn og þar sátum
við 9 stykki, þetta var á þeim
tíma sem engin voru bílbeltin.
Ferðin gekk mjög vel, en þegar
við mættum bílum lögðumst við
öll niður ef ske kynni að lög-
reglan væri þar á ferð, þá sáust
bara þið hjónin í bílnum.
Árið 1974 ákváðuð þið hjónin
að flytja úr Kópavogi og vestur í
Saurbæ þar sem þú gerðist
verslunarstjóri við Kaupfélagið
á Skriðulandi. Það var nú mikið
gleðiefni að fá ykkur vestur. Þá
vorum við frændsystkinin á
þeim skemmtilega unglingsaldri
með öllu sem því fylgir og nú
var margt brallað sem ekki er
prentfært.
Árið 1979 ákváðuð þið svo að
flytja á æskuslóðir pabba í
Stykkishólm þar sem þú gerðist
verslunarstjóri í versluninni
Skipavík og þar vannst þú þar
til þú varst 70 ára, og oft eftir
það varst þú að vinna dag og
dag.
Þú varst þeirri náðargáfu
gæddur að hafa alveg stálminni,
það var hægt að spyrja þig um
allt. Þú hugsaðir þig um í smá-
stund, svo kom svarið eins og þú
læsir það upp af blaði. Þið hjón-
in höfðuð bæði gaman af því að
ferðast um landið okkar fagra
og einnig erlendis. Eftir að þið
hættuð að vinna fenguð þið ykk-
ur húsbíl og við hjónin vorum
þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að
ferðast um með ykkur. Oft var
glatt á hjalla þegar þú fórst að
lesa brandara upp úr möppunni
góðu og hlóst svo mikið sjálfur
að tárin runnu niður kinnarnar.
Það er ekki hægt að tala bara
um þig nema tala líka um hana
Karólínu þína eða Köllu eins og
hún er kölluð, en annan eins
dýrgrip er varla hægt að finna.
Ljúf og blíð og sér alltaf það
góða í öllum og talar aldrei illa
um nokkurn mann. Fyrir nokkr-
um árum sagðir þú mér það
stoltur að þið væruð búin að
vera gift í 60 ár og það væri
Köllu að þakka enda hefði hún
gert þig að betri manni.
Árin liðu og nú fór að halla
undan fæti hjá þér. Þoka lagðist
yfir hugann og á endanum var
hún svo þykk að þú hvarfst al-
veg. Þannig fer alzheimer-sjúk-
dómurinn með fólk.
Elsku Kalla, Rúnar, Baldvin
og fjölskyldur, megi guð veita
ykkur styrk í sorg ykkar.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Þín litla systir,
Katrín.
Indi bróðir er dáinn.
Ég sá hann fyrst þegar ég
var 4 eða 5 ára, þegar hann
kom í heimsókn til okkar á Ála-
foss, en Indi ólst upp hjá föður
sínum. Ég man hvað ég var
feiminn við þig en um leið
montinn því nú átti ég tvo
bræður því Raggi var hjá okk-
ur. Minningarnar hrannast
upp, ég man þegar þig bræður
voruð að fara á ball og það
þurfti að pússa skóna því ekki
vantaði pjattið í ykkur. Ég var
fengin í verkið og fékk 10 kr.
fyrir Ragga skó en 5 kr. fyrir
þína, því þínir skór voru miklu
minni. Þú varst líka mjög stríð-
inn, ég hætti alveg að borða
skötu þegar þú varst til sjós því
þú sagðir mér að kallarnir um
borð migu alltaf á skötuna og
það væri lyktin sem ég fyndi.
Alltaf varstu boðinn og búinn
til að hjálpa öðrum og hugsaðir
vel um þitt fólk. Eftir að ég
flutti í sveitina komstu oft og
taldir ekki eftir þér að skutlast
á sendiferðabílnum með dót ef
þess þurfti, en þú gast ekki
stoppað lengi, bara fá kaffi og
mola og svo varstu rokinn. Það
var ekki þitt að sitja lengi
kjurr.
Elsku Indi minn, takk fyrir
allar góðu stundirnar sem við
áttum saman, ég hefði gjarnan
viljað hafa þær fleiri.
Elsku Kalla, Rúnar, Baldvin
og fjölskyldur, dýpstu samúð-
arkveðjur til ykkar allra.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Þín systir,
Steinunn.
Indriði Elberg
Baldvinsson
FALLEGIR LEGSTEINAR
Auðbrekku 4, 200 Kópavogi, sími: 537-1029, www.bergsteinar.is
Á góðu verði
Verið velkomin
Opið: 13-16 virka daga
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, fósturfaðir, afi og langafi,
INGI S. GUÐMUNDSSON,
Seljalandi 1, Reykjavík,
lést mánudaginn 5. apríl.
Útförin verður auglýst síðar.
Ingibjörg Skarphéðinsdóttir
Hilmar Ingason María Guðmundsdóttir
Haukur S. Ingason Marian Ingason Carlen
Guðmundur Birgir Ingason Ingunn Ólafsdóttir
Ásgeir Þór Ingason
Linda Björk Ingadóttir Ólafur Björn Björnsson
Jóhanna Jóhannsdóttir Guðmundur Óli Kristinsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
HILMAR HENRY GÍSLASON,
Víðilundi 21, Akureyri,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu Hlíð
þriðjudaginn 30. mars.
Útförin fer fram frá Akureyrarkirkju föstudaginn 16. apríl
klukkan 13. Vegna aðstæðna verða einungis nánustu ættingjar
viðstaddir. Athöfninni verður streymt á facebook-síðunni
Jarðarfarir í Akureyrarkirkju – beinar útsendingar.
Guðveig Jóna Hilmarsdóttir Stefán Örn Ástvaldsson
Þorvaldur Kr. Hilmarsson Alda Ómarsdóttir
Ólafur Gísli Hilmarsson Eva Sif Heimisdóttir
Kristín Hilmarsdóttir Jóhannes Gunnar Bjarnason
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur sonur, litli bróðir og barnabarn,
ÚLFAR ÁRNI INGÓLFSSON,
lést á heimili sínu föstudaginn
26. febrúar, aðeins sex dögum eftir
18 ára afmælisdaginn sinn.
Jarðarför hans fór fram í Keflavíkurkirkju
með nánustu fjölskyldu og vinum.
Megi minningarnar vera ljós í lífi okkar.
Rósa Árnadóttir Jón Ó. Júlíusson
Ingólfur D. Sigurðsson Erna Þorsteinsdóttir
Hólmfríður H. Ingólfsdóttir Stefanía S. Ingólfsdóttir
Aron H. Jakobsson Gunnar Tyrfingsson
Hólmfríður Sigtryggsdóttir Unnur H. Ingólfsdóttir
og fjölskyldur
Móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ELÍN MARÍA KJARTANSDÓTTIR,
lést á dvalarheimilinu Sólvöllum Eyrarbakka
þriðjudaginn 6. apríl.
Útförin verður auglýst síðar.
Kjartan Óskarsson Hrefna Unnur Eggertsdóttir
Elín Magnea Óskarsdóttir Jón Eyþór Eiríksson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
KJARTAN JÓNSSON,
Hjarðarnesi, Hornafirði,
lést í faðmi fjölskyldunnar á heimili sínu 17.
febrúar.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Fjölskyldan þakkar auðsýnda samúð og vinarhug.
Lovísa Sigurbjörg Eymundsdóttir
Eymundur Kjartansson
Fjóla Ingveldur
Kjartansdóttir
Sigurður Ágústsson
Jón Kjartansson Lovísa Rósa Bjarnadóttir
Helgi Grétar Kjartansson
og fjölskyldur
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
stjúpfaðir, afi og bróðir,
SIGURÐUR JÓNSSON,
Ásbraut 9, Kópavogi,
sem lést á krabbameinsdeild Landspítala
föstudaginn 27. mars, verður jarðsunginn
í Laugarneskirkju þriðjudaginn 13. apríl klukkan 13.
Vegna aðstæðna í samfélaginu verða aðeins nánustu
aðstandendur viðstaddir. Útförinni verður streymt á
skjaskot.is/sigurdur
Finnbjörg Konný Hákonardóttir
Gyða Björg Sigurðardóttir Birkir Ólafsson
Hilmar Þór Sunnuson Guðbjörg Guðlaugsdóttir
afabörn, systur og stjúpsynir